ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ του ΡΟΪΔΗ

Ξεφτίλα Ροϊδολασκαράτων Νο 6: Πότε θα ξεφορτωθούμε τους 3 Ιεράρχες;

2010-01-01T04:40:00.000-08:00

Οι Ροϊδολασκαράτοι δεν μπορούν ν' ανεχτούν τους φωτισμένους 3 Ιεράρχες... Τους ενοχλούν... Και γράφουν κατεβατά συκοφαντιών για να αμαυρώσουν τη μνήμη τους... Μόνο που όταν διαβασμένοι άνθρωποι ασχολούνται με τα βλακώδη και συκοφαντικά ποστ τους τους κάνουνε ρόμπες...

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15656

suncitizen
Πάντως ο Χρυσόστομος είχε την τόλμη και το θάρρος να ελέγξει τη διεφθαρμένη κοσμική εξουσία με όλες τις συνέπειες. Θα μπορούσε να σιωπήσει, να ζήσει αρχοντικά μέσα στη χλιδή και να γεράσει στις ανέσεις και τα αξιώματα όπως τόσοι και τόσοι…

Επιπλέον, είναι λάθος να κρίνουμε τους ανθρώπους της εκάστοτε εποχής με σύγχρονα κριτήρια. Σήμερα η αρχαιότητα των ναών τους προδίδει ένα τεράστιο κύρος. Την εποχή εκείνη όμως, οι ναοί ήταν σύγχονοι και μάλιστα εκφραστές της ειδωλολατρικής εξουσίας που τόσο είχε καταπιέσει τους χριστιανούς. Για δε τους χριστιανούς η θρησκεία αυτή ήταν δαιμονική.

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15665

Γιάννης
«Όσο πιό βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και τη Ελληνικής απέχει Παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα… Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε… και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του βάρβαρου) καθ΄εκάστην λαμπρότερα γίνονται» (Ιωάνν. 59.31.33).

ωραία η αντιγραφή, αλλά η μετάφραση του καλόπουλου είναι άστοχη, πόσο μάλλον η τυφλή αντιγραφή δαυλού-καλόπουλου θυμίζει την ατυχή αντιγραφή του bulgarmak από τον ιο της ελευθεροτυπίας.

Το πραγματικό όμως κείμενο είναι αυτό (PG 59, 31B (Ομιλία Β’ εις τον Ευαγγελιστή Ιωάννη)): «Ενώ αυτός ο αγράμματος, ο απλοϊκός, από τη Βησθαϊδά, ο υιός του Ζεβεδαίου, έστω κι αν μύριες φορές ειρωνεύονται οι Έλληνες για την ευτέλεια των τίτλων του, θα το πω με πολύ πιο μεγάλη παρρησία, όσο κι αν το έθνος – από το οποίο κατάγεται ο Ιωάννης – τους φαίνεται ότι είναι βάρβαρο (ὅσῳ γὰρ τὸ ἔθνος αὐτοῖς βάρβαρον φαίνηται) και ότι απέχει από την ελληνική παιδεία, τόσο πιο σαφή θα αποδειχθούν τα δικά μας. Διότι, όταν ο βάρβαρος και αμαθής λέγει τέτοια πράγματα τα οποία κανείς από τους ανθρώπους της γης δεν κατανόησε ποτέ, και όχι μόνο λέγει αλλά και πείθει, αυτό αν συνέβαινε θα ήταν μεγάλο θαύμα. (….) Αυτός λοιπόν ο βάρβαρος [=Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης], με την συγγραφή του Ευαγγελίου (τῇ μὲν τοῦ Εὐαγγελίου συγγραφῇ) κυρίευσε ολόκληρη την οικουμένη. (….) Και τα μεν έργα των Ελλήνων όλα έσβησαν και εξαφανίστηκαν, ενώ τα δικά του γίνονται κάθε μέρα περισσότερο περιφανή. Διότι, αφ’ ότου εμφανίστηκαν αυτός και οι υπόλοιποι αλιείς, από τότε οι διδασκαλίες του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα έχουν σιγήσει, ενώ προηγουμένως νομιζόταν ότι επικρατούν». Δεν μεταφράζεται, στην παραποιημένη μετάφραση, το άρθρο «το» μπροστά από το «έθνος», αλλά ως «ένα έθνος». Όμως ο Χρυσόστομος αναφέρεται στο έθνος του Ιωάννη, το εβραϊκό, γι’ αυτό γράφει «ὅσῳ γὰρ τὸ ἔθνος αὐτοῖς βάρβαρον φαίνηται». Δεν μεταφράζεται το «αυτοίς φαίνηται», αλλά μόνο το «φαίνηται», ώστε να προκύπτει, σε συνδυασμό με το παραπάνω, ότι ο Χρυσόστομος λέει «όσο βαρβαρικότερο ένα έθνος, τόσο το καλύτερο». Δεν μεταφράζεται το «τῇ μὲν συγγραφῇ τοῦ Εὐαγγελίου», ώστε να φαίνεται ότι «ένας βάρβαρος – «προφανώς» με τη δύναμη των όπλων, άρα είναι εισβολέας τύπου Αλάριχου – κυρίευσε την οικουμένη». Δεν εξηγείται ποιος είναι αυτός ο «βάρβαρος» που αναφέρει ο Χρυσόστομος, ώστε να προκύπτει ότι ο Χρυσόστομος επαινεί τους βαρβαρικούς εισβολείς του 4ου αιώνα (Αλάριχο κ.ά.), δηλαδή ότι είναι.. φιλοβάρβαρος. ίσως βέβαια, επειδή οι “άθλιοι αρμένηδες” τους “ιλλύριους” είναι εκφράσεις κλισέ εδώ μέσα, στις αναφορές της βυζαντινής ιστορίας, ο αποτροπιασμός για τους “βαρβάρους” δεν είναι όπως ο σύγχρονος ρατσισμός.

ο χρυσόστομος είπε και άλλα για τους έλληνες.

επαινεί το Σωκράτη, τον Θηβαίο Κράτη και τον κυνικό Διογένη για την ηθική τους συμπεριφορά ή την περιφρόνησή τους προς τα υλικά αγαθά˙ όχι όμως για τις μεταφυσικές τους αντιλήψεις. Πράγμα που δείχνει πως και τον χρηστό βίο των μη Χριστιανών φιλοσόφων (όταν αυτός είναι τέτοιος) παραδέχεται, και ταυτόχρονα δεν απομακρύνεται από τις χριστιανικές απόψεις. Ο Χρυσόστομος επαινεί τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη (Προς άπιστον πατέραν, 4) καθώς και τον Αριστείδη, τον Διογένη και τον Επαμεινώνδα: «Ο άλλος [ο Πλάτων] έζη εις τον κήπον της Ακαδημίας όπου επότιζε και εφύτευε και έτρωγεν ελαίας και παρέθετε πτωχήν τράπεζαν και ευρίσκετο έξω από όλην εκείνην την πολυτέλειαν. Και δεν είναι μόνον αυτό αξιοθαύμαστον, αλλά και το ότι αφού έγινε δούλος και επωλήθη κατά διαταγήν του τυράννου (…). Τοιούτον πράγμα είναι η αρετή˙ όχι μόνο δι’ όσων πράττει αλλά και δι’ όσων υφίσταται. Και τι συνέβη με τον διδάσκαλον αυτού Σωκράτην; Πόσο ενδοξότερος του Αρχελάου, αν και εκείνος ήτο βασιλεύς; Αυτός δε έζη εις το Λύκειον και δεν είχε τίποτε περισσότερον από ένα ένδυμα. Και από την φήμη που υπάρχει τώρα φαίνονται και τα προηγούμενα». Επίσης αναφέρει επιδοκιμαστικά την άποψη του Πλάτωνα (Περί παρθενίας, η’, 2): «ο Πλάτων λέγει ότι είναι αγαθός αυτός που εδημιούργησε το παν και ότι κανείς φθόνος δεν γεννάται μέσα εις τον αγαθόν άνθρωπον». Ο Χρυσόστομος λέει: «και οι Έλληνες είχον να επιδείξουν μεταξύ των ωρισμένους που εφιλοσόφησαν περί χρημάτων και μερικούς που κατενίκησαν το πάθος της οργής» (Περί του τας κανονικάς μη συνοικείν άνδρασι, 1). Και αναφέρει, αλλού, ως παράδειγμα προς μίμηση έναν ειδωλολάτρη φιλόσοφο – δεν τον κατονομάζει – που ανεχόταν την μέθυσο και φλύαρη γυναίκα του. Λέει ο Χρυσόστομος: «εγώ τώρα θρηνώ, όταν οι Εθνικοί είναι φιλοσοφώτεροι από εμάς» (Λόγος κστ’ εις την Α’ Προς Κορινθίους, 11). Επίσης (Ομιλία κα’ εις το Κατά Ματθαίον, 4): «ωρισμένοι από τους Έλληνες και αυτό το επέτυχαν, αν και όχι με την κατάλληλον διάθεσιν, και εγκατέλειψαν όλα τα υπάρχοντά των». Χρησιμοποιεί τους φιλοσόφους ως παράδειγμα και τους συγκρίνει με τους Χριστιανούς (Ομιλία ιζ’ εις το Κατά Ματθαίον, 7): «σκεφθείτε τους φιλοσόφους των Ελλήνων και τότε θα εννοήσετε πόσην τιμωρίαν αξίζομεν εμείς που παραβαίνομεν τους θείους νόμους. Όταν εκείνοι δια μίαν ανθρωπίνην κοσμιότητα καταβάλουν μυρίους κόπους, ενώ σεις δεν δείχνετε το ίδιο ενδιαφέρον δια τα ουράνια». Ο Χρυσόστομος γράφει (Λόγος στ’ στην Προς Ρωμαίους, 3): «”Δόξα όμως και τιμή και ειρήνη θα αποδοθή στον καθένα που εργάζεται το αγαθό, στον Ιουδαίο πρώτα και στον Έλληνα”. Ποιον Ιουδαίο εννοεί εδώ ή για ποιούς Έλληνες μιλάει; Γι’ αυτούς που έζησαν πριν από την παρουσία του Χριστού».

όπως και αυτά:

(Ομιλία λγ’ στην Α’ Κορινθίους επιστολή (PG 61, 282D)): «Τί οὖν, φηςίν, ἂν ἐχθροὶ ὦσι καὶ Ἕλληνες οὐ δεῖ μισεῖν; Μισεῖν μέν, οὐκ ἐκείνους δέ, ἀλλὰ τὸ δόγμα, οὐ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὴν πονηρὰν πράξιν, τὴν διεφθαρμένην γνώμην. Ὁ μὲν ἄνθρωπος ἔργον Θεοῦ ἡ δὲ πλάνη γὰρ ἔργον τοῦ διαβόλου». Δηλαδή: «Λένε κάποιοι, αν είναι εχθροί οι “Έλληνες”, δεν πρέπει και να τους μισούμε; Δεν μισούμε τους “Έλληνες”, αλλά το δόγμα˙ δε μισούμε τον άνθρωπο, αλλά την πονηρή πράξη, τη διεφθαρμένη γνώμη. Διότι ο άνθρωπος είναι έργο του Θεού, ενώ η πλάνη έργο του Διαβόλου». Αλλού (Ομιλία ι’ στην Προς Εβραίους, 4): «και αν ακόμη δούμε έναν ειδωλολάτρη σε δυσκολία, πρέπει να τον ευεργετούμε, και γενικά κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε δύσκολη θέση».

αλλά και αυτά:

(Ερμηνεία εις την Προς Ρωμαίους, ομιλία κγ’, 2 (PG 60, 611 Β)): «Διότι, δεν είπε «μην ανταποδίδεις το κακό στους πιστούς», αλλά «σε κανένα», ούτε σε “Έλληνα”, ούτε σε μιαρό, ούτε σε όποιονδήποτε» (…) «Σε κανένα μη δίνεις αφορμή αντιδικίας και φιλονικείας, ούτε στον Ιουδαίο ούτε στον Εθνικό˙ αλλά αν κάπου δεις ότι ζημειώνεται η ευσέβεια, να μην προτιμήσεις την ομόνοια από την αλήθεια, αλλά να σταθείς γενναία μέχρι θανάτου˙ και ούτε έτσι να πολεμάς με την ψυχή, ούτε να αποστρέφεσαι τη γνώμη, αλλά να μάχεσαι μόνο με τα πράγματα. Γιατί αυτό σημαίνει το ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύσατε» (..). Ούτε να παίρνετε εκδίκηση, αγαπητοί, αλλά να δίνετε τόπο στην οργή».
Ο Χρυσόστομος γράφει (Λόγος εις μακάριον Βαβύλαν, 3): «Γι’ αυτό λοιπόν και κανένας χριστιανός βασιλεύς δεν εξέδωκε εναντίον σας [=των εθνικών] διατάγματα παρόμοια με εκείνα που επενόησαν εναντίον μας εκείνοι που λάτρευαν τους δαίμονες» και εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα πως ο ίδιος ποτέ δεν συμβούλευσε τους αυτοκράτορες να νομοθετήσουν ή να εφαρμόσουν διωγμούς κατά των. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι είναι ύβρις προς το Θεό να του ζητάμε πράγματα εναντίον των εχθρών μας (Περί του μη δημοσιεύειν τα αμαρτήματα των αδελφών, μηδέ κατεύχεσθαι των εχθρών, 11 (PG 51, 363)). «Επομένως, ο Κύριος (…) απαγορεύει να φονεύονται και να κατασφάζονται οι αιρετικοί», τονίζει αλλού (Ομιλία μστ΄, εις το Κατά Ματθαίον, 1). Ο Χρυσόστομος θεωρεί καύχημα των Χριστιανών ότι πολλά εθνικά βιβλία τα έσωσαν από τον αφανισμό οι ίδιοι (PG 50, 537B): «Κι αν έτυχε κάποιο να έχει διασωθεί, αυτό μπορεί κανείς να το βρει στα χέρια των Χριστιανών». Και προσθέτει: «Δεν επιτρέπεται στους Χριστιανούς να καταστρέφουν την πλάνη με τρόπο αναγκαστικό και βίαιο, αλλά να φροντίζουν με την πειθώ και τη διδασκαλία και την πραότητα να οδηγούν τους ανθρώπους στη σωτηρία» (Λόγος εις μακάριον Βαβύλαν, 3 (PG 50, 537 C)).

τώρα, αναφορικά με το ναό της αρτέμιδας «Είναι πολύ αμφίβολο αν ο Χρυσόστομος εξόρμησε στην Έφεσο» (Chuvin Pierre, Οι τελευταίοι Εθνικοί, σ. 194 (σημ. εκδ. ΘΥΡΑΘΕΝ). (για όσους ξέρουν πόσο φιλοχριστιανικές είναι οι εκδόσεις αυτές)

για την αποστολή καταστροφέων στην φοινίκη, πράγματι ο θεοδώρητος το αναφέρει. λοιπόν; ο θεοδώρητος λέει και μύρια όσα για τον ιουλιανό.

Δε θα μπορούσε να στέλνει ορδές μοναχών ο Χρυσόστομος την εποχή κατά την οποία ήταν εξόριστος από τον αυτοκράτορα και βάδιζε προς τον δεύτερο τόπο εξορίας του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξορίστηκε για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το 403) στις 5 Ιουνίου 404 μ.Χ. με έδικτο του Αρκάδιου στην Κουκουσό, στο όρος Ταύρος, στα ΝΑ παράλια της Μ. Ασίας. Μετά το θάνατο της Ευδοξίας, εξορίστηκε ξανά στις νοτιοανατολικές ακτές του Πόντου, αλλά πέθανε στην πορεία, στις 14/9/407. Την εποχή εκείνην υπήρχαν διαταγές του Αρκάδιου που απαγόρευαν την καταστροφή των αρχαίων ναών. Μόνο ο Θεοδώρητος Κύρου ισχυρίζεται τα περί καταστροφής. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Θεοδώρητος θεωρείται από ορισμένους αξιόπιστος, όταν περιγράφει χριστιανικούς βανδαλισμούς τους οποίους κανείς άλλος δεν αναφέρει, αλλά αναξιόπιστος, όταν περιγράφει λ.χ. τις βιαιότητες του Ιουλιανού τις οποίες αναφέρουν και άλλοι. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πουθενά στις επιστολές του – εν εξορία – προς διάφορους ιεροκήρυκες που θα πήγαιναν ή βρίσκονταν ήδη στην Φοινίκη, για να διαδώσουν το Χριστιανισμό, δεν προτρέπει κανέναν μοναχό ή ιεροκήρυκα να γκρεμίσει ναούς. Στην επιστολή του υπ’ αριθμό 221 (Κωνσταντίω πρεσβυτέρω), ο Χρυσόστομος γράφει μεταξύ άλλων: «(…)το χρέος σου ν’ αγωνιστής για την κατάλυση του Εθνισμού, την ίδρυση εκκλησιών και την οικοδόμηση ναών (…)». Η «κατάλυση του Εθνισμού» είναι κάτι πολύ γενικότερο και ευρύτερο από την καταστροφή ναών˙ δεν προϋποθέτει η πρώτη την δεύτερη απαραίτητα ούτε οι Φοίνικες χωρικοί ήταν τόσο πολιτισμένοι ώστε οι βίαιες επιθέσεις τους κατά μοναχών τις οποίες αναφέρει ο Χρυσόστομος να θεωρηθούν απαραίτητα εκδίκηση για απόπειρες καταστροφής από αυτούς τους μοναχούς. Στην επιστολή του 123 (Προς τους εν Φοινίκη πρεσβυτέρους και μονάζοντας, τους κατηχούντας τους Έλληνας), ο Άγιος γράφει μεταξύ άλλων: «(…) παρήγγειλα να σάς στέλνουν, όπως και πρώτα, ώστε να έχετε άφθονα τα μέσα, είτε σε ρούχα είτε σε παπούτσια είτε σε τρόφιμα για τους φτωχούς αδελφούς εκεί (…)». Στην επιστολή υπ’ αριθμό 126 (Προς Ρουφίνο) γράφει μεταξύ άλλων στον ετοιμαζόμενο να πάει στην Φοινίκη Ρουφίνο: «Έμαθα πως ξανάρχισε στη Φοινίκη ο διωγμός από τους Εθνικούς με μεγαλύτερο πάθος και πως μερικοί από τους μοναχούς βασανίστηκαν και μερικοί πέθαναν από τα βασανιστήρια (…) θα κατατροπώσεις τους αντιπάλους με τη θερμή σου προσευχή, την επιείκεια, την σταθερότητα και έτσι θα σταματήσεις τη μανία τους (…)». Ο Χρυσόστομος λοιπόν δεν πρόσταξε καταστροφές και δεν φαίνεται ότι ενδιαφερόταν για την καταστροφή των ναών˙ τον ενδιέφερε το κήρυγμα με ειρηνικά μέσα. Ό,τι υπόσχεται να δώσει ως βοήθεια στους μοναχούς είναι ρούχα, παπούτσια και τρόφιμα, αλλά όχι χρήματα για να γκρεμιστούν οι εθνικοί ναοί. Εάν οι μοναχοί στη Φοινίκη προσπαθούσαν να προσηλυτίσουν τον κόσμο της περιοχής με μέσα διαφορετικά από τα συνιστώμενα από τον Χρυσόστομο, δεν ευθύνεται οπωσδήποτε ο τελευταίος. κι αυτό μπορεί να το ισχυριστεί κανείς με βάση τις επιστολές του.

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15675

Γιάννης
“Ο άγ. Γρ.Ναζιανζηνός, είχε κι αυτός αρπάξει το θρόνο από τον πατριάρχη Δημόφιλο, διοριζόμενος με το έτσι θέλω από τον χασάπη αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄. Λίγο μετά αναγκάστηκε να παραιτηθεί, κάτω από την κατακραυγή των επισκόπων των οποίων δεν είχε ζητηθεί η γνώμη. Πρόλαβε όμως να ζητήσει από τον χασάπη Μέγα και Άγιο Θεοδόσιο να κυνηγήσει τους αιρετικούς με ειδικές τιμωρίες (Κ. Σιμόπουλου “Ο μύθος των Μεγάλων.”). ”

για να τα λέει ο Σιμόπουλος κάτι θα ξέρει:

(άγιου Γρηγόριου Ναζιανζηνού, Κατά Ιουλιανού στηλιτευτικός δεύτερος, 36-37): «Συνηθίζει ο άνθρωπος, όταν έρθει στην εξουσία, να αντιδρά κακώς, όταν μάλιστα συμβεί να είναι δίκαια οργισμένος για όσα υπέφερε, ελάχιστα πείθεται σε λόγο που ανακόπτει το θυμό. Είναι άξιο όμως να ακουστεί και να γίνει ευπρόσδεκτο. Ας μη χρησιμοποιήσουμε την ευκαιρία με απληστία, ας μην απολαύσουμε με ηδονή την εξουσία, ας μη κάνουμε αυτά που καταδικάσαμε. Αλλά αφού απολαύσαμε την μεταβολή, όσο για να αποφύγουμε τα δεινά, ας μισήσουμε ό,τι έχει σχέση με αντεκδίκηση. Είναι αρκετή τιμωρία στους μέτριους ο φόβος αυτών που τους είχαν λυπήσει και η προσδοκία ότι θα πάθουν αυτά που τους αξίζουν. Ας μη θελήσουμε να συναγωνιστούμε στην οργή, ούτε να φανούμε υποδεέστεροι τιμωροί από όσο αξίζουν. Αλλά επειδή δεν μπορούμε να εισπράξουμε το παν, ας συγχωρήσουμε το παν. Ας γίνουμε κατά τούτο ανώτεροι και υψηλότεροι από εκείνους που μας αδίκησαν. Ας δείξουμε τι διδάσκουν οι δαίμονες σ’ αυτούς και με τι μας εκπαιδεύει ο Χριστός. Ας αυξήσουμε το μυστήριο με αγαθότητα. Ας νικήσουμε με επιείκια αυτούς που μας τυράννησαν. Αν κανείς έχει βασανιστεί πολύ σκληρά, ας αφήσουμε στο Θεό τους βασανιστές και στο μετά θάνατο δικαστήριο. Ας μη διανοηθούμε δήμευση της περιουσίας, ας μη τους οδηγήσουμε ενώπιον δικαστηρίων, ας μη τους απελάσουμε από την πατρίδα, ας μη τους βασανίσουμε με μαστίγια και, για να μιλήσω με συντομία, ας μη τους κάνουμε τίποτε από όσα πάθαμε. Ας τους κάνουμε κι αυτούς επιεικέστερους, ει δυνατόν, με το δικό μας παράδειγμα. Αν κανενός ο γιος, ο πατέρας, η γυναίκα, κάποιος συγγενής, φίλος ή κανείς άλλος από τα προσφιλή του πρόσωπα έχει βασανιστεί, ας καταστήσουμε σε όλους τα πάθη τους άξια μισθαποδοσίας με το να τους πείσουμε να υποφέρουν με καρτερία όσα υπέστησαν. Ας τους χαρίσουμε αυτό ως το μεγαλύτερο από κάθε άλλο δώρο».

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15684

Γιάννης
laskaratos,

1. για τον γρηγόριο τον ναζιανζηνο ισχυρίζεσαι ότι α) αναφέρθηκα στο τίνος τη βοήθεια ανέβηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο β) αμφισβήτησα το ότι αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αναφερόμενος στο σιμόπουλο.

φαίνεται πως δε διαβάζεις τι έγραψα. δεν πειράζει, ξαναδιάβασε τι έγραψα και σε τι από τα λεγόμενά σου αναφερόταν αυτά που έγραψα.

2. για τον καλόπουλο λες “Δεν αντέγραψα από κανέναν Καλόπουλο”. το κείμενο αυτό, η συγκεκριμένη μετάφρασή του ήταν από τον ιστότοπο του εν λόγω χρόνια πριν. υπάρχουν αποθηκευμένες τέτοιες σελίδες. αν το αντέγραψες ξέροντας ή όχι ότι είναι του καλόπουλου, δεν με ενδιαφέρει. σημασία έχει ότι αναπαραγάγεις μια παραποιημένη μετάφραση. δεν γράφω “αντέγραψες από τον καλόπουλο” επειδή θεωρώ απαράδεκτο να αντιγράφεις από αυτόν. θεωρώ απαράδεκτη τη μετάφραση αυτή, ανεξάρτητα του ποιος την έκανε, απλώς, όπως και εσφαλμένη την παράθεσή της, η οποία συνεχίζεται χρόνια δίχως κανείς να έχει κοιτάξει τα αυθεντικά κείμενα. δε νομίζω να προσβάλλεσαι, επειδή σου δείχνω ότι παραθέτεις διαστρεβλωμένες μεταφράσεις.

3. ενώ για τον μάρκο διάκονο δεν έκανα λόγο, εσύ απευθυνόμενος σε μένα, σαν να είχα κάνει λόγο (ο λόγος; ), γράφεις “Μάλιστα παρέλειψα να αναφέρω πως αυτές οι ιερές κατεδαφίσεις είχαν και ανθρώπινα θύματα. Ο ίδιος ο Διάκος τα αναφέρει, μόνο που τα αποδίδει τάχα σε ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ.” λοιπόν, το βάρος της απόδειξης πέφτει σε σένα. επειδή σου φαίνεται προφανές, δε σημαίνει ότι έτσι είναι. έχεις διαβάσει το κείμενο;

4. αν ήσουν καλόπιστος, τότε όπως παρέθεσες τα “ανθελληνικά” αποσπάσματά του θα παρέθετες και ορισμένα από τα αποσπάσματα που παρέθεσα – ακριβώς επειδή γενικά επέλεξες να παραθέσεις αποσπάσματα και όχι απλές κρίσεις, δικές σου, ή απόψεις ιστορικών. δεν λέω, μπορεί να μην είχες πρόσβαση στα κείμενα. γι’ αυτό και παρέθεσες την δικτυακή “μετάφραση” του κειμένου που αναφέρω στο (2). αλλά κάθε καλόπιστος θα έψαχνε περισσότερο. έτσι το νομίζω εγώ.

5. δεν αντιγράφω άλλους. τα αποσπάσματα αυτά τα βρήκα έπειτα από δική μου, προσωπική μελέτη των συγγραμμάτων του χρυσόστομου.

6. αφού μου απευθύνθηκες για τον μάρκο διάκονο αν και δεν έκανα λόγο, σου απευθύνομαι για τον βουλγαροκτόνο αν και δεν έκανες λόγο γι’ αυτόν προς εμένα.

Η σκληρότητα της τύφλωσης των βουλγάρων αιχμαλώτων από τον Βασίλειο είναι δεδομένη· όμως παραγνωρίζονται τρία πράγματα:
1) ότι ο Βασίλειος πριν οδηγηθεί, στα τελευταία χρόνια του τριακονταετούς βυζαντινο-βουλγαρικού πολέμου, στο μέτρο αυτό συνεχώς έδινε χάρη αλλά και αξιώματα σε όσους Βουλγάρους αυτομολούσαν σε αυτόν (ή δεν τους τιμωρούσε, όταν επαναστατούσαν, παρά μόνο με δήμευση περιουσίας και εξορία), αλλά όχι μόνο σε αυτούς μα και σε Ίβηρες καθώς και σε Βυζαντινούς οι οποίοι επαναστατούσαν κι έπειτα συνθηκολογούσαν. (α) παρακοιμώμενος Βασίλειος, (β) Βάρδας Σκληρός, (γ) Ασώτιος, (δ)Νικολιτζάς, (ε) Ρωμανός-Συμεών, (στ) Γεώργιος Δαυίδ, (ζ) Νικηφόρος Ξιφίας. Βλ. Ιωάννη Σκυλίτζη, Σύνοψις ιστοριών, 335, 338, 344, 346, 353, 357, 358, 359, 360, 364, 365, 367, 435) και, έτσι, η σκληρότητα αυτή είναι μικρό και όχι κυρίαρχο χαρακτηριστικό της βασιλείας και της προσωπικότητάς του·
2) ότι η ποινή της τύφλωσης θεωρείτο τότε επιεικέστερη από την ποινή του θανάτου· σήμερα, αν έπρεπε να διαλέξει κανείς την τύφλωση από τον θάνατο, ενδεχομένως θα προτιμούσε τον θάνατο. τότε ίσως προτιμούσε το αντίθετο. ότι σήμερα ισχύει το τάδε κριτήριο για την αυστηρότητα δε σημαίνει ότι πάντοτε ίσχυε αυτό. πριν 100 χρόνια στις πιο πολιτισμένες χώρες ίσχυε η ποινή του θανάτου, σε 100 χρόνια ενδεχομένως στις ίδιες χώρες θα φαίνονται βάρβαροι στο σύστημα τιμωριών το θάνατο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι χώρες αυτές (γαλλία, γερμανία, γαλλία) δεν ήταν τότε οι πιο πολιτισμένες. το κριτήριο, λοιπόν, είναι πάντα σχετικό.
3) ότι η ποινή αυτή επιβαλλόταν σε στασιαστές και οι Βούλγαροι στρατιώτες, ως κάτοικοι της Αυτοκρατορίας θεωρούνταν τέτοιοι. Αντιθέτως, οι Άραβες αιχμάλωτοι θεωρούνταν αιχμάλωτοι ξένου κράτους και όχι στασιαστές και η τύχη τους ήταν πολύ καλλίτερη, αφού όχι σπάνια ανταλλάσονταν και επέστρεφαν στην πατρίδα τους, ενώ την καλή συμπεριφορά προς τους άραβες αιχμαλώτους αναφέρουν και αραβικές πηγές.

Ρο,

1. γράφετε “προφανώς και στοχεύονται οι ιδέες και όχι μεμονωμένα άτομα, και ο ορθός λόγος με τον οποίο είχε μπολιαστεί ο ελληνόφωνος κόσμος έπρεπε να χτυπηθεί”.
παρατηρώ πως α. ίσως έχετε υπόψη σας έναν κόσμο στον οποίο η αντιπαράθεση ιδεών καθώς και η επίθεση κατά ιδεών, και όχι ατόμων, θεωρείται κακό. β. πρέπει να ερευνήσετε περισσότερο το θέμα του ορθολογισμού των ιδεών των φιλοσόφων/ατόμων της εποχής του χρυσόστομου. σας προτείνω το “φιλόσοφος ιστορία” του δαμάσκιου (εκδ. απάμεια), αλλιώς ας είστε πιο προσεκτικός αναφορικά με το ζήτημα του ορθολογισμού των θύραθεν φιλοσόφων της ύστερης αρχαιότητας. αλλά, αν δεν κάνω λάθος, παρέθεσα και επαινετικά προς τους κλασσικούς αποσπάσματα του χρυσοστόμου.

2. γράφετε “λέτε:
(…) θα κατατροπώσεις τους αντιπάλους με τη θερμή σου προσευχή, την επιείκεια, την σταθερότητα και έτσι θα σταματήσεις τη μανία τους (…)

Οι εθνικοί ήταν οι αμυνόμενοι έτσι δεν είναι;”

τι εννοείτε με τη λέξη αμυνόμενοι; ότι τους έδερναν; προκύπτει από τις συμβουλές του χρυσόστομου στις επιστολές αυτό ή από τον θεοδώρητο; δε νομίζετε ότι ο χρυσόστομος δεν υποψιαζόταν ότι μετά από 1600 χρόνια θα διαβάζαμε τις ιδιωτικές επιστολές του, κι ότι επομένως, αν πράγματι ήθελε να τους “έδερναν”, θα συνιστούσε ακριβώς τη βία στις επιστολές του; θεωρείτε τους εθνικούς αμυνόμενους απλώς επειδή ο χρυσόστομος αναφέρεται σε αντιπάλους;

3. γράφετε
“Κανονικά θα έπρεπε κι εγώ με τη σειρά μου να αντιπαραθέσω λόγια του ίδιου του Ιουλιανού για να διαβάσουμε εδώ τις εντυπωσεις και την οδύνη του για το κατάντημα των πληθυσμών που κάποτε κυριαρχούσε η ελληνική παιδεία, ο στοχασμός, η αμφισβήτηση, η Ακαδημία στις δόξες της, η διαλεκτική, χωρίς ενιαίο θρησκευτικό παράλογο δόγμα…Ας είναι. ”

εννοείτε ότι είναι κυριαρχία της ελληνικής παιδείας λ.χ. η πίστη ότι μέσα σου ζει η ψυχή του μεγαλέξανδρου; κι εγώ θα μπορούσα να αντιπαραθέσω λόγια του ίδιου του ιουλιανού, για το πώς αντιλαμβανόταν την φιλοσοφία και την παιδεία ή για τη σχέση του ιδρυτή της ακαδημίας με την αμφισβήτηση και τους εκπρόσωπούς της στην κλασσική εποχή. ας είναι

4. γράφετε “Όμως και πάλι τι εννοεί ο Ναζιανζηνός λέγοντας:

” Ας δείξουμε τι διδάσκουν οι δαίμονες σ’ αυτούς και με τι μας εκπαιδεύει ο Χριστός “

Τι λοιπόν δίδασκαν οι δαίμονες, και ποιοι ήταν οι δαίμονες;”

θεολογία δε θα σας διδάξω, πιστεύω όμως πως αν η χριστιανική δαιμονολογία δεν είναι της αρέσκειάς σας επειδή είναι χριστιανική, μπορείτε να αναπαυθείτε στα ακόλουθα αποσπάσματα εθνικής δαιμονολογίας που ενδεικτικά αναφέρω.

α. «συχνά δυνατοί και άγριοι δαίμονες στέλνουν επιδημίες στις πόλεις, αφορία στη γη, ανακινούν πολέμους και επαναστάσεις» (Πλούταρχου, Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 14 (417D)).
β. «Ανάμεσα στις άλλες βλάβες που προέρχονται από τους κακοποιούς δαίμονες, η μέγιστη είναι αυτή, ότι δηλαδή αυτοί, καθώς γίνονται αίτιοι των γήινων συμφορών, όπως είναι οι λιμοί, η ακαρπία της γης, οι σεισμοί, οι ξηρασίες και τα όμοια» (Πορφύριου, Περί αποχής εμψύχων, 2, 40)
γ. «Η παρουσία των δαιμόνων βαραίνει το σώμα και το τιμωρεί με αρρώστιες (…) οι τιμωροί δαίμονες επιδεικνύουν τα είδη των τιμωριών, και οι υπόλοιποι που με οποιονδήποτε τρόπο είναι κακοί περιβάλλονται από κάπoια βλαβερά, αιμοβόρα και άγρια θηρία» (Ιάμβλιχου, Περί Μυστηρίων, Β’, 6, 7).
δ. «το γένος των δαιμονίων δεν είναι πάντα αγνό ούτε αγαθό» (Ιουλιανός, επιστ. κατά του Νείλου, 445b).

φρονώ ότι η επάρκεια σκέψης δεν είναι το κύριο ζήτημα, όταν γίνεται ιστορική συζητηση βάσει κειμένων, αλλά η πρόσβαση σε αυτά.

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15690

Γιάννης
“Την προφανή αντίθεση της Εκκλησίας και όλων των πατέρων της, με τη Φιλοσοφία, με την έρευνα, με την αμφισβήτηση, κανένας εξυπνακισμός των διαδικτυακών ομολογητών και καμμία υποπαράγραφος των θρησκοληπτικών παραλληρημάτων του Χρυσόστομου δεν μπορεί να την ανατρέψει. Η Εκκλησία πιστεύει και το διακηρύσει στα αποκαλυμένα απαραβίαστα δόγματα και φτάνει στη διαστροφή της επιβολής τους με την κρατική βία και στον αφορισμό και την δαιμονοποίηση των διαφωνούντων, η Φιλοσοφία δεν δέχεται καμμία εξ ύψους ή ανθρώπινη αυθεντία. ”

..χαχα
…εκτός από την αυθεντία του έκαστου φιλόσοφου, σε διαφορετικές υποπαραγράφους:

«Άν όμως κάποιος ασεβής θα δείξει ανυπακοή στους νόμους, θα εφαρμόζεται ο εξής νόμος σχετικά με την ασέβεια: όποιος αντιληφθεί λόγια ή πράξεις ασεβείς, πρέπει να αντιδράσει αμέσως καταγγέλλοντας στους άρχοντες τον ένοχο, οι οποίοι θα τον οδηγήσουν στο αρμόδιο για τέτοιες υποθέσεις δικαστήριο. Αν ο άρχοντας που θα πληροφορηθεί το γεγονός δεν εκτελέσει το καθήκον του, θα διώκεται ο ίδιος για ασέβεια από οποιονδήποτε πολίτη, που θέλει να υπερασπιστεί τους νόμους. Αν κάποιος καταδικαστεί, το δικαστήριο θα ορίσει διαφορετική ποινή για κάθε αδίκημα, επιβάλλοντας φυλάκιση για όλες τις περιπτώσεις. Από τις τρεις φυλακές της πόλης (…) η δεύτερη [θα βρίσκεται] στο μέρος όπου συγκεντρώνεται το Νυκτερινό Συμβούλιο, θα ονομάζεται Σωφρονιστήριο. Η τρίτη, (..) σε μέρος όσο το δυνατό πιο μοναχικό και άγριο, θα έχει όνομα που θα δείχνει ότι σκοπός της είναι η τιμωρία. Όπως περιγράψαμε ήδη, υπάρχουν τρεις περιπτώσεις ασέβειας από τις οποίες η καθεμιά δικαιρείται σε δύο. Κατά συνέπεια έχουμε έξι κατηγορίες αδικημάτων κατά των θεών, των οποίων η τιμωρία πρέπει να ποικίλλει σε είδος και βαθμό. (…) Αυτό το είδος αθέων διαιρείται σε πολλές κατηγορίες αλλά η νομοθεσία αξίζει να ασχοληθεί μόνο με τις δύο που αναφέραμε. Η μια πρέπει να τιμωρείται με θάνατο όχι μόνο μια ή δυο φορές, αλλά πολύ περισσότερες, ενώ στην άλλη χρειάζονται συμβουλές και φυλάκιση. (…) Ο δικαστής πρέπει να κλείσει στο Σωφρονιστήριο για πέντε χρόνια τουλάχιστον, σύμφωνα με το νόμο, όσους έπεσαν θύματα της ανοησίας τους χωρίς να έχουν κακό χαρακτήρα ή διάθεση. Στο διάστημα αυτό δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή μαζί τους κανένας πολίτης εκτός απ’ τα μέλη του Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα τους επισκέπτονται και θα τους συμβουλεύουν πώς θα μπορέσουν να σώσουν την ψυχή τους. Όταν τελειώσει ο χρόνος της ποινής τους θα βγαίνουν απ’ τη φυλακή και όποιοι δείχνουν ότι συνετίστηκαν θα ζουν μαζί με τους άλλους πολίτες. Αν όμως εξακολουθούν να είναι αμετανόητοι, η ποινή θα είναι θάνατος για όσους καταδικαστούν ξανά για το ίδιο αδίκημα. (….) Ο νόμος , ίδιος για όλους, θα είναι ο εξής: κανείς δεν επιτρέπεται να έχει ιδιωτικά ιερά στο σπίτι του. (…) αν αποδειχθεί ότι κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, εκτελεί λατρεία σε άλλα ιερά εκτός απ’ τα δημόσια, έστω κι αν δεν έχει διαπράξει κανένα μεγάλο ανόσιο έργο, αυτός που θα τον αντιληφθεί πρέπει να τον καταγγείλει στους νομοφύλακες, οι οποίοι θα τον διατάξουν να μεταφέρει τα ιδιωτικά ιερά στους δημόσιους ναούς. (…) Αν όμως αποδειχτεί ένοχος όχι για κάποια παιδιάστικη ιδιοτροπία αλλά για σοβαρή παρεκτροπή ενηλίκου ατόμου, που ιδρύει ιδιωτικά ιερά ή θυσιάζει μέσα σε δημόσιους ναούς σε θεούς, που δεν ανήκουν στους αναγνωρισμένους από την πόλη, θα τιμωρείται με θάνατο για ασέβεια (…)» (Πλάτωνα, Νόμοι, 907e – 910c).

«ας μη φτάνει στην ακοή επικούρειος ή πυρρώνειος λόγος. Τώρα αλήθεια, οι θεοί κάνοντας καλά κατέστρεψαν τα έργα τους, έτσι ώστε τα περισσότερα από τα βιβλία τους χάθηκαν» (Ιουλιανός, επιστολή 89β Προς αρχιερέα Θεόδωρο, 301c)

“Ο Χρυσόστομος έδωσε ιδεολογική κάλυψη στην βασιλική εξουσία. Υποστηρίζει (Ομιλία IV, 4-5) πως η δύναμη είναι βασιλικό προνόμιο και ότι το κατάλληλο μέσο για την επιβολή της βασιλικής εξουσίας, είναι τα όπλα.”

βρε τον άτιμο. και ήταν ο πρώτος

Πλούταρχος (Περί μοναρχίας και δημοκρατίας και ολιγαρχίας, 4 (827bc)): «Αν όμως του [πολιτικού άντρα] δοθεί δυνατότητα να επιλέξει πολιτεύματα (…), δε θα διάλεγε άλλο από τη μοναρχία, το μόνο πολίτευμα που μπορεί να στηρίξει τον τέλειο και στ’ αλήθεια ορθό τόνο της αρετής και να μην τον αφήσει να υποταχθεί ούτε στη βία ούτε στη χρησιμοθηρία»

αλλά συμφωνούν και άλλοι με τον laskaratos:

«Το δηλητήριο του δόγματος των “ίσων δικαιωμάτων για όλους” διασκορπίστηκε κυρίως από τον Χριστιανισμό. (…) Η πλειοψηφία έγινε αφέντης˙ η δημοκρατικότητα των χριστιανικών ενστίκτων θριάμβευε» (Νίτσε, ο αντίχριστος, σ. 54 και 67).

«Ο Χίτλερ είναι βαθιά θρησκευόμενος, αν και πλήρως αντι-χριστιανός· βλέπει τον Χριστιανισμό ως ένα σύμπτωμα παρακμής. Ακριβώς έτσι. Είναι ένας κλάδος της Εβραϊκής φυλής» Ημερολόγιο Γιόζεφ Γκέμπελς, 28/12/1939.

Ο Χίτλερ (6/7/1933): «κάποιος πρέπει να είναι ή Χριστιανός ή Γερμανός. Και τα δύο μαζί δεν μπορεί να είναι» (απ’ το A. Laepple, Kirchengeschichte in Laengsschitten, Muenchen 1968, s. 89).

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15693

suncitizen
laskarate είπες:
” Ειδικά οι επίσκοποι και μάλιστα οι Άγιοι, των οποίων η συμπεριφορά προβάλλεται και ΣΗΜΕΡΑ ως ΠΡΩΤΥΠΟ από την Εκκλησία θα κριθούν με βάση τις σημερινές αξίες.”

Τότε λοιπόν και η αρχαία Ελληνική κοινωνία (που προβάλλεται και σήμερα ως πρότυπο) με βάση τις σημερινές αξίες ήταν παντελώς απορριπτέα και απαράδεκτη, αφού στηριζόταν σε δούλους , ήταν ιμπεριαλιστική και επιπλέον η θέση της γυναίκας ήταν κατώτερη. Ακόμη, η μαζική σφαγή ζώων στο όνομα των θεών ήταν ακόμα μία βάρβαρη και απάνθρωπη συνήθεια.

Αυτή θα ήταν η περιβόητη αρχαία Ελλάδα αν κριθεί με βάση τα κριτήρια του σύγχρονου πολιτισμού…
Αν συγκριθεί όμως με βάση τα κριτήρια του τότε γνωστού κόσμου, κάνει μια ποιοτική διαφορά.

http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15706

Γιάννης
laskaratos,

1. όσα έχω γράψει από τις αρχαίες πηγές, δεν τα έχω αντιγράψει παρά από τα ίδια τα συγγράμματα μελετώντας τα. αντίθετα, εσύ αντιγράφεις ό,τι βρεις από το διαδίκτυο με παράδειγμα την παραποιημένη μετάφραση κειμένου του χρυσοστόμου, η οποία υπάρχει μόνο στο διαδίκτυο και της οποίας η παράθεση δεν συνεπάγεται “απλώς δεν τα είπα όλα για τον χρυσόστομο”, αλλά “λέω ψέματα ή πίστεψα σε ψέματα και τα αντέγραψα”. μη έχοντας την δυνατότητα να επαληθεύσεις ό,τι αντιγράφεις, κατηγορείς όποιον παραθέτει από τις πηγές ως “αντιγραφέα”. οι πηγές των μελετών σου είναι τόσο ελλειπείς και φτωχές, από δεύτερο ή τρίτο χέρι, που μόνο για να διασκεδάζει κανείς θα άξιζε να τις ανασκευάσει, ούτε καν – αν είναι χριστιανός – για απολογητικούς λόγους.
2. δεν ξέρω ούτε με ενδιαφέρει αν με ταυτίζεις κυριολεκτικά ή μεταφορικά με τον “δηδρ” ή όποιον άλλον έχει περάσει από εδώ. όταν μιλάς με εμένα, θα απευθύνεσαι σε μένα βάσει όσων έχω πει στο ποστ σου, εκτός αν αρέσκεσαι στο να κατασκευάζεις αχυρανθρώπους τους οποίους “κατατροπώνοντας” τόσες αλλεπάλληλες φορές πανηγυρίζεις στο διαδικτυακό σπιτάκι σου. πιο πάνω, για παράδειγμα, αναρωτήθηκες γιατί δε σε κατηγορώ που παρέλειψες να γράψεις για τον μάρκο διάκονο. σε λίγο θα ισχυριστείς πως έχεις το δικαίωμα να ορίζεις τι από τα γραφόμενά σου πρέπει να σχολιάζουν οι επισκέπτες και τι όχι και να αποφασίσεις ότι όφειλαν να σχολιάσουν τα πάντα. αντίθετα, εσύ είσαι αυτός που θέτει ένα θέμα, εσύ είσαι αυτός που πρέπει να υπερασπιστείς όποιο από τα γραφόμενά σου δείχνεται ως εσφαλμένο, όταν το δείχνουν, εσύ είσαι αυτός που σιωπά όταν σου υποδεικνύεται ότι συλλέγεις τη σαβούρα του δικτύου (λ.χ. τη μετάφραση) κι ότι δεν είσαι αντικειμενικός όταν παραθέτεις (από το δαυλό; ) τα “ανθελληνικά” αποσπάσματα χωρίς, για να δώσεις την πλήρη εικόνα, να παραθέσεις και τα άλλα αποσπάσματα.
3. δεν ξέρω τι έχεις κατά νου για το “εσείς λατρεύετε τους αγίους, εμείς δεν λατρεύουμε τους φιλοσόφους”. δεν ξέρεις τι λατρεύω, τι δεν λατρεύω ή πώς (θα έπρεπε να) αντιλαμβάνομαι τη λατρεία των αγίων ή την εκτίμηση (που θα πρέπει να) έχω προς άλλους σπουδαίους ανθρώπους, φιλοσόφους ή ακόμη και προς τους συνήθεις ανθρώπους, τι και ως προς τι (και σε ποιο βαθμό) θεωρώ κάποιον υπόδειγμα, πρότυπο, μέτρο και πηγή αλήθειας, και πιστεύεις ότι θα έπρεπε να έχω την ίδια αντίληψη με εσένα, όπως εσύ αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα και το χριστιανισμό, για τα ζητήματα αυτά. κι επειδή δεν το ξέρεις, όταν γράφεις “εσείς”, καλύτερα να μην επαναπαραθέτεις το απόσπασμα του νίτσε λέγοντας ότι κάνω προσπάθεια να σπιλωθείς ως αντιδημοκράτης, το αδιαφοροποίητο “εσείς” τέτοια νοοτροπία δείχνει – εκτός από ταχύτατα αμυντικά αντανακλαστικά. εγώ εδώ δεν απάντησα π.χ. στον Ρο αντικρούοντάς του τα επιχειρήματά σου: απάντησα στον Ρο αντικρούοντας μόνο τα δικά του επιχειρήματα, δεν έγραψα “εσείς οι αντιχριστιανοί τύπου ροίδη & laskaratos”, “εσείς οι άθεοι”. το αντίστοιχο περιμένω και όταν μου αντικρούουν ό,τι λέω.
4. πραγματικά νομίζω ότι δεν μπορείς από τη μία να αντιπαραθέτεις τη θρησκεία στη φιλοσοφία (“η Φιλοσοφία δεν δέχεται καμμία εξ ύψους ή ανθρώπινη αυθεντία. Επιστήμη και Φιλοσοφία βασίζονται στην έρευνα, στην αμφισβήτηση και στην ανατροπή προηγούμενων αληθειών”), ενώ από την άλλη γράφεις ότι “Εμείς τους φιλόσοφους δεν τους λατρεύουμε ως αγίους, δεν θεωρούμε τα λόγια τους θέσφατα ή δόγματα, δεν έχουμε τη ζωή τους ως πρότυπο, διαχωρίζουμε την ιδιωτική ζωή από το δημόσιο λόγο, δεν τους θεωρούμε αλάνθαστους, ευχαριστιώμαστε να τους ανατρέπουμε, να διαφωνούμε μαζί τους και να διαφωνούμε μεταξύ μας, δεν βρήκαμε την απόλυτη αλήθεια όπως εσείς, εμείς την ψάχνουμε” – λες και έκανα λόγο για την ιδιωτική ζωή του ιδρυτή της ακαδημίας ή για το αν αυνανιζόταν ο διογένης και άλλα τέτοια φαιδρά, τα οποία αναφέρεις κατασκευάζοντας ιδανικούς_για_σένα συνομιλητές. ας αφήσω ασχολίαστο ότι συγκρίνεις τη θρησκεία/θεολογία με την επιστήμη, οι οποίες έχουν διαφορετικό αντικείμενο.
5. η κριτική σου στο θέμα της βίας, του δογματισμού και του ηθικισμού είναι μνημείο αφέλειας.
α. δε λαμβάνεις υπόψη σου ότι καμμία φιλοσοφία, θρησκεία, ιδεολογία, με μια λέξη κοσμοεικόνα, ακόμη και η πλέον ουμανιστική δεν μπορεί να σταθεί δίχως βία και συνεπώς απομένουν δύο δρόμοι: είτε ανέξοδα να καταγγέλλει τη βία γενικά είτε να καταγγέλλει τη βία των ιδεολογικών εχθρών της με την προϋπόθεση ότι η δική της βία είναι ηθική και ορθή, σύμφωνη με τις επιταγές της πραγματικότητας ενώ η βία των εχθρών της είναι ανήθικη και βασιζόμενη σε στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας. αλλά η βάση αυτή είναι το αναπόδεικτο πρόβλημα και όχι η αποδεδειγμένη αφετηρία.
β. δε φαίνεται να λαμβάνεις υπόψη σου τα σχετικά με το δογματισμό των αρχαίων σχολών και πόσο αυτός ήταν αποδεκτός ακριβώς από αυτούς που πολεμούσαν το χριστιανισμό στην ύστερη αρχαιότητα. ούτε το ότι καμμία φιλοσοφία και κοσμοεικόνα δεν μπορεί να σταθεί δίχως αναπόδεικτα αξιώματα, αρχές, δογματισμό είτε συλλογικά θεσμοθετημένο είτε ατομικό, τύπου πλάτωνα και ιουλιανού, όπως τον παρέθεσα, ή σύγχρονου. στο τέλος πρέπει κανείς να επιλέξει (είνα αναγκασμένος), σύμφωνα με το γούστο του (με την ευρεία έννοια της λέξης) τις δογματικές και αναπόδεικτες πρώτες αρχές, αν βέβαια θέλει να σχηματίσει μια αντίληψη για τα πράγματα και να φιλοσοφήσει κάπως. ώστε η έλλειψη δογματισμού και η απεριόριστη ελευθερία της σκέψης, που κατ’ εσέ διακρίνει τη φιλοσοφία είναι ανύπαρκτη.
γ. αναφέρεις τη δουλεία του παύλου. δεν αναφέρεις ότι ο παύλος συνιστά στους κυρίους να φέρονται στους δούλους όπως οι δούλοι στους κυρίους. ότι συγκαταλέγει στους ενάντιους στον (μωσαϊκό) νόμο, δηλ. “αμαρτωλούς”, τούς δουλέμπορους. θεωρείς ότι επειδή ο παύλος συνιστά την υπακοή στους κυρίους των τοτεινών δούλων θεωρεί και τη δουλεία καθαγιασμένη. αν ήταν έτσι, δε θα έγραφε εναντιωνόμενος στον παύλο ο γρηγόριος νύσσης (Ομιλία στον Εκκλησιαστή Δ’, 1 (PG 44, 664D): «Καταδικάζεις σε δουλεία τον άνθρωπο, που η φύση του είναι ελεύθερη και αυτεξούσια, και ορθώνεις δικό σου νόμο απέναντι στο νόμο του Θεού ανατρέποντας το νόμο του που διέπει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτόν που πλάστηκε γι’ αυτό ακριβώς, για να είναι κύριος της γης, και που ορίστηκε από τον πλάστη του να άρχει, αυτόν τον υποτάσσεις στο ζυγό της δουλείας που αντιβαίνει κι αντιμάχεται τη θεία διαταγή. Έχεις λησμονήσει τα όρια της εξουσίας του, ότι η αρχή σου έχει περιοριστεί ώς την κυριαρχία σου επάνω στα άλογα˙ γιατί λέει «ας είναι άρχοντες των πουλιών, των ψαριών, των τετραπόδων και των ερπετών» (Γεν 1, 26). Πώς παρέρχεσαι την υποταγμένη σε σένα δουλική φύση, εξεγείρεσαι κατά της ίδιας της ελεύθερης φύσης, συγκαταλέγοντας με τα τετράποδα και τα άποδα τους συνανθρώπους σου; «Έχεις υποτάξει τα πάντα στον άνθρωπο» (Ψαλμ. 8, 7), φωνάζει μέσω της προφητείας η Γραφή και συμπεριλαμβάνει στον αριθμό τα υποταγμένα, κτήνη δηλαδή και βόδια και πρόβατα. Μήπως από τα κτήνη σού βγήκαν άνθρωποι; Μήπως τα βόδια σού γέννησαν τους απογόνους των ανθρώπων; (…) Δε μού λες, με ποια τιμή; Τι βρήκες μέσα στα πράγματα αντάξιο των ανθρώπων; Με πόσα νομίσματα εκτίμησες το λογικό τους; Με πόσους οβολούς αντιστάθμισες την εικόνα του Θεού; Με πόσους στατήρες αγόρασες την ύπαρξη που έπλασε ο Θεός; (…) Αυτόν που είναι όμοιος με το Θεό και είναι άρχοντας όλης της γης και τού έχει κληροδοτηθεί από το Θεό η εξουσία όλων όσα βρίσκονται στη γη, πες μου, ποιος είναι που τον πουλά και ποιος τον αγοράζει; Η δυνατότητα αυτή ανήκει στο Θεό μόνο ή καλύτερα ούτε στον ίδιο το Θεό. Γιατί λέει, «ο Θεός δεν ανακαλεί τα χαρίσματά του»(Ρωμ. 11, 29). Δεν θα μπορούσε λοιπόν ο Θεός να κάνει δούλο τον άνθρωπο. Κι αν ο Θεός δεν κάνει δούλους τους ελεύθερους, ποιος είναι που βάζει την εξουσία του πάνω από την εξουσία του Θεού; Και πώς θα πουληθεί ο άρχοντας όλης της γης και των επίγειων πραγμάτων.(…) Διαφέρει καθόλου σ’ αυτά ο κύριος από το δούλο; Δεν ανασαίνουν με την αναπνοή τον ίδιο αέρα; Δεν βλέπουν όμοια τον ήλιο;», εκτός κι αν κατανοείς το πνεύμα των λόγων της κ. διαθήκης καλύτερα από αυτόν, οπότε πρέπει να ιδρύσεις κάποια αυθεντική θεολογία. αναφέρεις το χρυσόστομο που λέει ότι δεν μπορεί να μαγειρέψει κανείς ελεύθερος μόνος του (λες και μπορούν σήμερα οι μισοί ενήλικες), αλλά δεν αναφέρεις – επειδή ξέχασες και δεν είχες το χρόνο να παραθέσεις τις τόσες πολλές, όπως έχει φανεί, πηγές που έχεις ειδικά εσύ στη διάθεσή σου και τις διάβασες – κι ότι «Οι μεν κοσμικοί νόμοι αναγνωρίζουν την διαφοράν τούτων των γενών [δούλων και ελεύθερων], επειδή ακριβώς είναι ανθρώπινοι νόμοι· ο νόμος όμως του Κύριου των πάντων δεν αναγνωρίζει καμμίαν διαφοράν, επειδή ευεργετεί όλους μαζί και εις όλους δίδει τα ίδια αγαθά (…) Εάν όμως ήθελεν ερωτήσει κάποιος από πού προήλθεν η δουλεία και διατί εισήλθεν εις τον ανθρώπινον βίον, εγώ θα σας ειπώ· την δουλείαν εγέννησεν η πλεονεξία, η βαναυσότης, η απληστία (…) έπειτα και οι πόλεμοι και αι μάχαι εδημιούργησαν αιχμαλώτους» (Ομιλία κβ’ εις την Προς Εφεσίους, 2 (PG 62, 157)) και «Πραγματικά η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει τη διαφορά κυρίου και υπηρέτη (ἡ ἐκκληςία οὐκ δεσπότην, οὐκ οἶδε οἰκέτου διαφοράν)» (Ομιλία α’ εις την Προς Φιλήμονα, 1 (PG 62, 705)).
γ. αναφέρεις τη στήριξη του χρυσόστομου στη βασιλεία. δεν αναφέρεις, προφανώς γιατί το γνωσιακό σου επίπεδο στα ζητήματα αυτά είναι επιπέδου λυκείου, ότι προκειμένου να περιγραφεί η πρώτη χριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων από τον Χρυσόστομο, «ο πολιτικός όρος που βρίσκεται στα ιωάννεια γραφτά, κοντύτερα, στο πρωτοχριστιανικό αυτό πείραμα, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός: δημοκρατία» (Μποζίνη Κων., Ο Ιωάννης Χρυσόστομος για το Imperium Romanum, σ. 84-88).
δ. κάνεις λόγο για την χριστιανική ηθική “που εστιάζεται στα αιδοία” παίρνοντας ελαφρά τη καρδία το γεγονός ότι τέτοια ηθική είχε σχεδόν όλη η μη χριστιανική ανθρωπότητα στο μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας της (την οποία επιτέλους καταδίκασες, έτσι για να ψευτοδείξεις, επειδή ζορίστηκες, ότι είσαι αντικειμενικός), και την οποία (οι μη χριστιανοί) θεωρούσαν εξίσου θεόσταλτη, όπως και οι (μη χριστιανοί, και ενίοτε αντιχριστιανοί) φιλόσοφοι θεωρούσαν ώς και τον 19ο αι. εξίσου “αποδεδειγμένα λογική” κι εναρμονισμένη με τη φύση των πραγμάτων. αντιγράφοντας τα ίδια και τα ίδια από τους ίδιους (ούτε καν τη σελίδα παραπομπής από το “ο μύθος των μεγάλων της ιστορίας” δεν ανέφερες, αν και ανέφερες 2 φορές το βιβλίο – σιγά μην περιμένει κανείς να έχεις ελέγξει την παραπομπή στην αρχική αρχαία πηγή) δεν έχεις καιρό για να διαπιστώσεις ό,τι άλλοι διαπίστωσαν («η οργή, αμάρτημα που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, απασχολούσε περισσότερο τους ασκητές απ’ ό,τι ο δαίμονας της πορνείας» (P. Brown, Η δημιουργία της Ύστερης Αρχαιότητας, σ. 149)) προφανώς διαβάζοντας καθαυτές κι όχι δια του δαυλού ή του σιμόπουλου τις πηγές (π.χ. «…η αγνή ως προς την ψυχή γυναίκα είναι παρθένος, έστω κι αν έχη άνδρα˙ είναι παρθένος και άξια θαυμασμού, διότι έχει την πραγματική παρθενία» (χρυσόστομος, Ομιλία κη’ εις την Προς Εβραίους, 7)) κι όχι διανοητικά κοπροσκυλιάζοντας, αγορεύοντας επί παντός επιστητού και θεωρώντας το κοπροσκύλιασμα σοβαρή μελέτη άξια αποδοχής.
ε. κι όλα αυτά επειδή εσύ ξέρεις καλύτερα από τους χριστιανούς τι συνιστά χριστιανική ηθική. με την ίδια αντίληψη ένας αρχαίος θα έλεγε ότι δεν είναι αληθής δημοκρατία το να ψηφίζουν οι γυναίκες, οπως γίνεται σήμερα, γιατί το κοπυράιτ το έχει η αθηναϊκή δημοκρατία. η ίδια αντίληψη είναι η κατά γράμμα ερμηνεία όσων έχουν λεχθεί, είτε ως πρωταρχικά είτε ως δευτερεόντα χριστιανικά κείμενα. αν κατακρίνεις ως υποκριτές τους χριστιανούς που αγιοποιούν συμπεριφορές μη χριστιανικές, με βάση τη σημερινή ηθική του 21ου αιώνα, όπου το να πατάς μια μύγα συνιστά σχεδόν παραβίαση των δικαιωμάτων του οηε, είτε πρέπει να διεκδικήσεις την ερμηνεία των κειμένων τους από τους ίδιους διαχρονικά – βάσει της μίας ηθικής που έχεις κατά νου – είτε να αποδεχτείς κι εσύ την ηθική τους ως δική σου. δεν είσαι λιγότερο ηθικιστής, ως “διώκτης της υποκρισίας” (λες και δεν ξέρεις πόσο άνετα κι εύκολα κάθε κοσμοεικόνα μεθερμηνεύεται – επειδή ΕΙΝΑΙ δυνατόν, ΛΟΓΙΚΩΣ και όχι μόνο λόγω ΔΥΝΑΜΗΣ, να μεθερμηνευτεί μια γενική αρχή – ανά πάσα στιγμή από τους ενδιαφερόμενους) από όσους κηρύσσουν την ηθική των αιδοίων, την οποία αντιλαμβάνεσαι ως τη μόνη ιστορική και δυνατή χριστιανική ηθική.

- Παραμύθι #17: Απόστολος Παύλος και Δουλεία:
Η “θωπεία” ΕΔΩ:
http://roides.wordpress.com/2009/01/30/30jan09/#comment-15714
#1
Καταρχάς, στο παραμύθι για τα περί Παύλου και δουλείας βάζει τέλος η ίδια η ΚΔ, την οποία καλό θα ήταν να διαβάζετε κάπου-κάπου. Εκεί υπάρχει σαφέστατη καταδίκη προς τους “ανδραποδιστές” (αυτούς που υποδουλώνουν ανθρώπους) για τους οποίους σούρνει τα μύρια όσα θεωρώντας τους “αμαρτωλούς”, “ανόσιους”, βέβηλους”, “ανόμους”, “ασεβείς”, ότι καταπατούν την γνήσια χριστιανική διδασκαλία και άλλα πολλά.

Η “Α΄προς Τιμόθεον” 1, 9-11 είναι ξεκάθαρη, οπότε για τα περί δουλείας από τον Παύλο μόνον μεταξύ σας…

#2
Ο φίλος που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Βολταίρος, γνωρίζει ότι ο Βολταίρος ήταν επαγγελματίας δουλέμπορος; Ξεκληρίστηκαν αρκετές οικογένειες μαύρων για να γίνει ο Βολταίρος πλούσιος…

#3
Για τους αρχαίους “ορθολογισμούς” και περί νεκρολατρείας / πτωματολατρείας:

“Η λατρεία των ηρώων είναι αποτροπαϊκή περισσότερο από κάθε άλλη λατρεία…Είναι ένας κανόνας, ακόμη και σε ιστορικά παραδείγματα, ότι η οργή ενός ήρωα στέλνει καταστροφές, πανούκλα, λιμό, και ότι κατευνάζεται όταν οι άνθρωποι υπακούσουν στις οδηγίες των Δελφών. Όταν λιμός και χολέρα χτύπησαν την πόλη του Κιτίου στην Κύπρο, το μαντείο διέταξε τους κατοίκους του να μην ξεχάσουν τον Κίμωνα, τον νικητή της Σαλαμίνας στην Κύπρο. Από τότε ο τάφος του ήταν αντικείμενο λατρείας με τιμές αντάξιες ενός ήρωα.”

(Nilsson Μ. P., “Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας”, 8η έκδ., Παπαδήμας, Αθήνα 1999, σελ. 206)

Πτωματο-Love Νο2 / Πτώματοπαρέα:

“Στα ομηρικά έπη αναφέρεται η γνώση της διατήρησης των πτωμάτων αναλλοίωτων επί ορισμένο διάστημα…Στην Ιλιάδα (Τ 30-33, και 38-39) η Θέτιδα κατά παράκληση του γιου της, Αχιλλέα, ταριχεύει, με τη θεϊκή της δύναμη, τον νεκρό Πάτροκλο:

Από τες μύγες, άγριες σπορές που κατατρώγουν
το σκοτωμένο μαχητήν, εγώ θα τον φυλάξω
κ’ εάν σταθεί κειτόμενος, όσο να κλείσει ο χρόνος,
άβλαπτο και καλύτερο θα στέκεται το σώμα. [ ]
…και στα ρουθούνια του νεκρού ρόδινο στάζει νέκταρ
και αμβροσίαν, άφθαρτο το σώμα να κρατήσει”

(Ιστορία των Ελλήνων, τόμ. 1 – “Προϊστορικοί χρόνοι”, εκδ. ΔΟΜΗ Α.Ε., Αθήνα 2006, σελ. 583)

Πτωματολατρεία / Πτωματοφοβία / Πτωματοευεργεσία:

“Η ύπαρξη μεταξύ θεών και ανθρώπων μιας ακόμη ιδιαίτερης τάξεως «ηρώων», οι όποιοι ονομάζονται και «ημίθεοι», αποτελεί μια ιδιαιτερότητα της ελληνικής μυθολογίας και θρησκείας…Στην μεταγενέστερη χρήση της γλώσσας…ο «ήρως» είναι ένας νεκρός, ο οποίος από τον τάφο του ασκεί μια ευεργετική ή καταστρεπτική δύναμη και απαιτεί ανάλογη λατρεία…Λατρεία ηρώων σημαίνει την διάκριση ενός συγκεκριμένου τάφου…από τους υπόλοιπους με ειδικό περίβολο, προσφορές και αναθηματικά δώρα”.

(Burkert Walter, ‘Αρχαία Ελληνική Θρησκεία-Αρχαϊκή και Κλασική εποχή’, Καρδαμίτσας, Αθήνα 1993, σελ. 424-425)

Πτωματολατρεία / Πτωματορουσφέτι / Λειψανολατρεία:

“Ο ήρωας δρα από τον τάφο του και μόνο εκεί όπου βρίσκονται τα κόκκαλά του. Η δύναμη του είναι αλληλένδετη με τα φυσικά του λείψανα. Η λατρεία των ηρώων απορρόφησε ξένα στοιχεία, όμως κατά βάθος πρόκειται για τη λατρεία ισχυρών νεκρών που η δύναμη τους εξαπλώνεται στο σύνολο της χώρας τους και σ’ όλο τον λαό τους”.

(Nilsson Μ. P., “Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας”, 8η έκδ., Παπαδήμας, Αθήνα 1999, σελ. 114)

Και μάλιστα ρατσιστική/ταξική πτωματολατρεία. Ο ισχυρός εν ζωή, παρέμενε και μετά θάνατον πανίσχυρος.

Και πολλά άλλα, μην κουράζω…

Τώρα, για τις αναφορές σε μένα:

Ο Γιάννης είναι ικανός μελετητής, έχει γράψει πολλά κείμενα, και σχετικά με την ιστορική πραγματικότητα και όχι με την χαρδαβελική πραγματικότητα στην οποία ζουν ο Καλόπουλος, ο Ρασσιάς, ο Ντόκινς κ.ά.

Αυτό που έυστοχα γράφει για τους εδώ bloggers:

“ανέξοδα να καταγγέλλει τη βία γενικά είτε να καταγγέλλει τη βία των ιδεολογικών εχθρών της με την προϋπόθεση ότι η δική της βία είναι ηθική και ορθή, σύμφωνη με τις επιταγές της πραγματικότητας”

…δείχνει ότι έχουν αντιγράψει ακριβώς τον φονταμενταλιστή Ντόκινς.

Ο McGrath, καθηγητής στην Οξφόρδη, ένας από εκείνους που έχει πλέον γελοιοποιήσει επανειλλημένα τον Ντόκινς και τις ανυπόστατες δοξασίες του, έγραψε (από το βιβλίο: McGrath Alister, “Η Αυταπάτη του Dawkins”, εκδ. Ουρανός, Αθήνα 2008):

“Σε μια από τις πιο παράδοξες δηλώσεις πίστης που έχει κάνει ως άθεος, ο Ντόκινς επιμένει ότι «δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη» πως ο αθεϊσμός στρέφει συστηματικά τους ανθρώπους προς το κακό. Πρόκειται για μια απλοϊκή και κάπως λυπηρή δήλωση που εκπλήσσει. Ο Ντόκινς είναι ένας αιθεροβάμων αθεϊστής, άσχετος με τον πραγματικό και σκληρό κόσμο του εικοστού αιώνα. Τα γεγονότα μάς λένε άλλα. Στις προσπάθειες τους να επιβάλουν την αθεϊστική ιδεολογία τους, οι σοβιετικές Αρχές κατέστρεψαν και εξαφάνισαν συστηματικά την τεράστια πλειονότητα των εκκλησιών και κληρικών κατά την περίοδο 1918-1941. Τα στατιστικά στοιχεία προκαλούν τρόμο. Πρόκειται για βία και καταπίεση που οφείλονταν στην εφαρμογή ενός αθεϊστικού προγράμματος – της εξαφάνισης της θρησκείας…Η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης βρίθει από πυρπολήσεις και ανατινάξεις τεράστιου αριθμού εκκλησιών. Η άποψη του σχετικά με την αθωότητα του αθεϊσμού ως προς τη βία και την καταπίεση, τις οποίες αυτός συνδέει με τη θρησκεία, απλούστατα δεν μπορεί να στηριχθεί πουθενά και υποδηλώνει την ύπαρξη ενός σημαντικού κενού στη σκέψη του…Ο Ντόκινς απλώς αρνείται τη σκοτεινή πλευρά του αθεϊσμού, κάτι που τον καθιστά έναν ήκιστα δόκιμο επικριτή της θρησκείας. Διαθέτει μια ζέουσα και ακλόνητη πίστη στην καθολική αγαθότητα του αθεϊσμού, τον οποίο και αρνείται να υποβάλει σε κριτική θεώρηση.”

Μιλάμε ότι οι άνθρωποι βιώνουν την αρχαία τραγική ειρωνία. Όλοι γνωρίζουμε ότι ζουν σε ένα κόσμο αντιφάσεων και αναπόδεικτων θρησκευτικών πεποιθήσεων (τις οποίες ονομάζουν “αθεΐα”) και εκείνοι δεν μπορούν να το αντιληφθούν…

Και πόσο δραματικά γελοίο είναι να θεωρεί κάποιος ότι η εξάλειψη της θρησκείας θα εξαλείψει το κακό! Εκτός από το εξαιρετικό αθεϊστικό και αντιχριστιανικό παράδειγμα των Σοβιετικών και των Χιτλερικών, οι οποίοι εξάλειψαν περισσότερους ανθρώπους από προσώπου γης απ’ ότι όλοι μαζί οι λεγόμενοι (ανοήτως) “θρησκευτικοί” πόλεμοι, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα:

- Γιατί μάχονται και διαμάχονται άνθρωποι ιδίου θρησκεύματος;

- Γιατί υπάρχουν βεντέτες;

- Γιατί υπάρχουν ταξικές διαμάχες;

- Γιατί υπάρχουν ιδεολογικές διαμάχες;

- Γιατί υπάρχουν φυλετικές διαμάχες; Ερωτικές διαμάχες; Περιουσιακές διαμάχες;

Είναι ο Ντόκινς τόσο κρετίνος που δεν τα καταλαβαίνει αυτά; Ίσως. Θεωρεί τους άλλους κρετίνους και πατάει σε αυτό για να κονομήσει από τα δικαιώματα των βιβλίων του; Πολύ πιθανότερο.

Άλλωστε ο χώρος αυτός έχει ανθρώπους περισσότερο φανατικούς και από τους ειδωλολάτρες των πρώτων αιώνων. Εδώ και χρόνια γελοιοποιούμε τον Ρασσιά, τον Καλόπουλο ή τον Ντέσνερ. Λέμε διαρκώς ότι αυτοί ζουν ΟΧΙ σε αυτό, αλλά σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου δεν υπάρχει ούτε κριτική, ούτε επιστημονική ευθυξία! Και οι τρεις, δεν χρησιμοποιούνται ΠΟΥΘΕΝΑ από ΚΑΝΕΝΑ επιστημονικό έργο το οποίο να έχει ως θέμα του, τα αντικείμενα που αυτοί πραγματεύονται. Βρίσκονται δηλ. ΕΚΤΟΣ του επιστημονικού κόσμου, και εντός του χαρδαβελικού κόσμου…Πέρασαν είκοσι ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Ντέσνερ εξέδωσε τον πρώτο τόμο, της πολύτομης ηλιθιότητας του. Κι όμως, είναι ΑΚΟΜΑ βιβλιογραφικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ. Μόλις πήρα στα χέρια μου τα τεύχη του “Μια ιστορία αγάπης” του Ρασσιά, έμεινα άφωνος…Άρχισα να ξεφυλίζω τις σελίδες και δεν πίστευα στα μάτια μου: Δεν υπήρχαν παραπομπές παρά ελάχιστες και ποτέ μετά από υβριστικές τοποθετήσεις ή ακραίες ερμηνείες νόμων ή εδαφίων, δεν υπήρχαν υποσημειώσεις, δεν αναφέρονταν σε κάθε παράγραφο οι πρωτότυπες πηγές για σύγκριση της μετάφρασης, ούτε και βιβλιογραφία με αναλυτική τεκμηρίωση…Ο …”Καζαμίας”, έχει μεγαλύτερη τεκμηρίωση από ένα “βιβλίο” που υποτίθεται αναφέρεται στην ιστορία!

ΥΓ

Δανειζόμενος την αρχή από το εξαιρετικό παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά, την αφιερώνω σε όλους τους φονταμενταλιστές του νεοπαγανισμού (δήθεν αθέους…) όπως τους ιδιοκτήτες του blog.

Το παραμύθι, έχει πάντα την δυνατότητα να φανερώνει ακόμη και στην πιο μαύρη ψυχή την πραγματικότητα, με την ελπίδα να τρομάξει από το είδωλό της και να αρχίσει να αναρωτιέται μήπως αυτό που μισεί δεν είναι άλλο από τον ίδιο της τον εαυτό:

“Ήτανε κάποτε μια μάγισσα που τη λέγανε Φρικαντέλα…Η Φρικαντέλα ήταν κακιά. Πολύ κακιά. Πάρα πολύ κακιά. Τόσο κακιά που μισούσε αφάνταστα όλα τα καλά. Ακόμα και τις λέξεις που είχανε τις συλλαβές «καλά» κι αυτές τις μισούσε. Για να σας δώσω να καταλάβετε, η μάγισσα Φρικαντέλα δεν έτρωγε ποτέ καλαμαράκια. Έτρωγε μόνο …κακαμαράκια….και δεν έπινε ποτέ την πορτοκαλάδα της με καλαμάκι. Έπινε πάντα την πορτοκακάδα της με κακαμάκι…έκοβε τη σελίδα που έλεγε «και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» και στη θέση της έβαζε μια σελίδα που έλεγε «και ζήσανε αυτοί κακά κι εμείς χειρότερα».”

αφιερωμενο στον Ντόκινς και τους οπαδούς του…Αν και δεν είναι ορθό να χαιρόμαστε για τα προβλήματα των άλλων, εντούτοις βλέποντας απ’ έξω πλέον, ότι κάποτε ήμουν στον ίδιο μίζερο κόσμο με τον κάθε Ντόκινς, νιώθω ανακουφισμένος. Δεν είναι και μικρό βάρος να ξυπνάς και να κοιμάσαι, μισώντας τον πολιτισμό, τις επιλογές και τις αξίες των συνανθρώπων σου…

Ξεφτίλα Ροϊδολασκαράτων Νο 5: Τα Χρυσόβουλα του πατριάρχη στάζουν αίμα

2010-01-01T04:00:00.000-08:00

παραμυθο-Ιστοσελίδα: http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/
Με τον εξωφρενικό τίτλο “Τα Χρυσόβουλα του πατριάρχη στάζουν αίμα” ακολουθεί άλλη μια περιπέτεια για τους δύο “λάτρεις της αλήθειας”…
- Παραμύθι #15: Γράφουν χωρίς ίχνος “αιδώ”ς ότι στο Βυζάντιο γίνονταν καθημερινά (σε ημερήσια διάταξη) εκτυφλώσεις, ακρωτηριασμοί, στραγγαλισμοί, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, πέταγμα στα θηρία, κατακρημνίσεις, νευροκοπίες, καυλοκοπίες, ευνουχισμοί παιδιών, πνιγμοί σε σάκους μέσα στην θάλασσα, παλουκώματα, βρασμοί σε καζάνια, αργό καψάλισμα, εκτελέσεις, γδάρσιμο, σκύλευση νεκρών, αιματοχυσίες, διαπομπεύσεις, εξορία, μεταλλισμός και μάλιστα, μας λένε ότι ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΥΛΟΓΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ !!!!
Ξεκινάμε: Ερώτηση πρώτη, που τα βρήκατε όλα αυτά ρε μάστορες;:
http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/#comment-13900
Δηδρ
Ποιος τα λέει όλα αυτά αγαπητέ;
Επαναλαμβάνω:

1ον: Ποιος ακριβώς τα έγραψε;

2ον: Σε ποιο επιστημονικό συνέδριο τα δημοσίευσε;

3ον: Ποιοι άλλοι ειδικοί στο αντικείμενο επιστήμονες συμφώνησαν με αυτά;

4ον: Τι θέση κατέχουν τα βιβλία του στη διεθνή ή έστω στην εγχώρια επιστημονική βιβλιογραφία επάνω στα ζητήματα του Βυζαντίου;

Θα περιμένουμε με επιμονή τις σαφείς απαντήσεις σου και κυρίως τις ΠΗΓΕΣ σου όπoυ θα μας δείξεις να γράφονται ΟΛΑ αυτά και ΦΥΣΙΚΑ να μας δείξεις ότι ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ -ΑΚΡΙΒΩΣ- ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΑ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙΣ ΕΣΥ ΕΚΕΙ!.

Εεεεε…δεν απαντήσατε…που τα βρήκατε όλα αυτά ρε μάστορες;:
http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/#comment-13908

Δηδρ
Μπίνγκο:

“Ο κ. Λασκαράτος κατέθεσε τις απόψεις του…”ΕΣΥ πρέπει να μας φέρεις τις πηγές σου και να αποδείξεις ότι γράφει ανακρίβειες…βρες κάτι αναληθές…ΕΜΕΙΣ περιμένουμε, όχι εσύ.”

Λατρεύω τις απαντήσεις αυτές που επικυρώνουν την αντιληψη που εκθέτω σε όλα μου τα post για τέτοια χαμηλού επιπέδου blog.

Τα Blog “ότι, λάχει”,
Τα Blog “γράφω ό,τι μου κατέβει”.

Αυτό που δεν παρατήρησες, είναι ότι απέναντί μου συγκεκριμένα, η απάντηση αυτή είναι όχι μόνο αδύναμη, αλλά πραγματική υποχώρηση. Γιατί ΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ, έχω βρει ΗΔΗ κάτι τρυπάρες ΝΑ (με το συμπάθιο) στα κείμενά σας και σε 5-6 post έχω προσκομίσει πάνω από 30 βιβλία, πηγές και εγκυκλοπαιδικά άρθρα για να στηρίξω τις απόψεις μου.

Για το μήνυμα #16 λέω ευθέως ότι ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ αν δεν παρατεθεί σε ένα προς ένα όλα τα γεγονότα το βιβλίο του ειδικού επιστήμονα όπου τα γράφει με τον αρθμό σελίδας!

ΕΠΙΣΗΣ και το κυριότερο:

Για να σταθεί αυτό το άρθρο θα πρέπει να προσκομίσετε πηγές ειδικών επιστημόνων που να καταλήγουν μετά από τα παραπάνω στοιχεία ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ συμπεράσματα. Δηλ. ποιοι ειδικοί επιστήμονες ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝ τα παραπάνω στοιχεία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως εσείς.

Για παράδειγμα θέλω να δω πηγές ή έστω δευτερογενή βιβλιογραφία από αναγνωρισμένους βυζαντινολόγους, που αποδεικνύουν ότι γίνονταν καθημερινά (σε ημερήσια διάταξη) εκτυφλώσεις, ακρωτηριασμοί, στραγγαλισμοί, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, πέταγμα στα θηρία, κατακρημνίσεις, νευροκοπίες, καυλοκοπίες, ευνουχισμοί παιδιών, πνιγμοί σε σάκους μέσα στην θάλασσα, παλουκώματα, βρασμοί σε καζάνια, αργό καψάλισμα, εκτελέσεις, γδάρσιμο, σκύλευση νεκρών, αιματοχυσίες, διαπομπεύσεις, εξορία, μεταλλισμός και ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΥΛΟΓΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ και κυρίως ΟΛΟΙ οι πατριάρχες ή έστω οι παρισσότεροι απ΄αυτούς. Διαφορετικά αποτελεί ισπεδωτικό, αστοιχείωτο λιβελλογράφημα.

Και το ίδιο για όλα τα υπόλοιπα συμπεράσματα.

Διαφορετικά, το παραπάνω αποτελεί κείμενο παραφιλολογίας, αυθαιρεσίας και κακοπιστίας.

Πηγές απαιτούνται για ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα γεγονότα, ΟΛΑ όσα παρατίθενται με βιβλιογραφία και αριθμό σελίδας όπως και τα συμπεράσματα, από ποιους ειδικούς τα έχετε παραθέσει. Για παράδειγμα ότι κάθε έγκλημα το οποίο παρατίθεται, έχει σχέση είτε με τα χρυσόβουλα, είτε με ενέργειες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επίσης, είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να καταγράψετε τα αίτια για όλα τα γεγονότα και τις σχέσεις τους με την Ορθόδοξη Εκκλησία την οποία κατηγορείτε.

Άντε, γιατί, ή θα εκτεθείτε, ή θα αποφασίσετε να σοβαρευτείτε.

Όταν πράγματι αποδείξετε όλα τα παραπάνω με πηγές (οι οποίες θα αποτελούν τουλάχιστον 50 εγκυκλοπαιδικά άρθρα και βιβλιογραφία), τότε, δεσμεύομαι (και όλοι γνωρίζουν ότι μπορώ να το κάνω και ΘΑ ΤΟ κάνω), ότι θα ετοιμάσω όχι μόνο απάντηση αλλά ειδική μονογραφία επί του ζητήματος.

Εεεεε…ΑΚΟΜΑ δεν απαντήσατε…Αφήστε τα παραμύθια και απαντήστε που τα βρήκατε όλα αυτά;:
http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/#comment-13912

Δηδρ
Καταρχάς, ο ίδιος ο Ιουλιανός καταγράφει ότι ο Κωνστάντιος ως αρειανιστής και ασφαλώς άθεος για τους ορθοδόξους σκότωσε και εξόρισε ορθόδοξους πληθυσμούς.

Πρώτη δηλ. αυθαιρεσία η οποία σε εκθέτει σαφέστατα.

Για παράδειγμα, αν ο Λούθηρος ήταν σφαγέας, αυτό δεν αφορά διόλου την ορθόδοξη Εκκλησία ούτε τα χρυσόβουλα.

Δεύτερον:

Δεν ζήτησα γενικότητες. Τα βιβλία αυτά ήδη τα έχω και ασφαλώς δεκαπλάσια από αυτά. Τα “κοίτα εδώ και κοίτα εκεί” είναι παραμύθια για μικρά παιδιά.

Θέλω παραθέσεις, με αριθμό σελίδας από ΕΙΔΙΚΟΥΣ. Ο “Ιός” είναι ένθετο εφημερίδας που ήδη στην περίπτωση του Εμανουήλ Παπά απέδειξα ότι γράφει μισές αλήθειες. Ο “Ιός” δεν έχει ουδεμία θέση ούτε στην εγχώρια ούτε στην διεθνή βιβλιογραφία ως ειδικός στην Βυζαντινή Ιστορία.

Το βιβλίο “Ανέκδοτα ή Απόκρυφη Ιστορία” από ποιον ειδικό είναι γραμμένο; Ποιοι ειδικοί βιβλιογραφούν το έργο του;

Ο Σιμόπουλος όχι μόνο δεν είναι ειδικός στο Βυζάντιο, αλλά τα πολλά λιβελλογραφικά βιβλία του (με ύβρεις για την αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, για αγωνιστές του ‘21, για τους ολυμπιακούς αγώνες, το Δωδεκάθεο κ.λπ.) δεν συμμετέχουν σε ουδεμία περίπτωση στην ειδική βιβλιογραφία. Περιμένω αποδείξεις για το αντίθετο.

Σε ποιο ακριβώς βιβλίο και ποια σελίδα γράφει ο “ιστορικός Λένος Μαυρομμάτης” τα όσα γράφει; Πως θα στηρίξεις το άρθρο σου ενάντια στην Ορθόδοξη Εκκλησία επάνω στον Μαυρομάτη, όταν ο ίδιος στην παραπάνω περίπτωση αναφέρει ότι “έχουμε στην προκειμένη περίπτωση μία αμιγώς πολιτική επιλογή”;

Και να δείξω εδώ, για ποιο λόγο ζητάμε ειδικό που να έχει συμμετοχή σε βιβλιογραφικά σημειώματα. Επειδή, σε όλη τη βιβλιογραφία που εγώ έχω, υπάρχει ΜΙΑ ΜΟΝΟ αναφορά από αναγνωρισμένο βυζαντινολόγο σε έργο του Μαυρομάτη. Την παραθέτει ο Αλέξης Σαββίδης ο οποίος γράφει συγκεκριμένα:

“Για τη χρησιμοποίηση του όρου Έλλην στους χρόνους των Παλαιολόγων βλέπε [παραθέτει διάφορα άλλα έργα] και Λ. Μαυρομμάτη, Ρωμαϊκή ταυτότητα – ελληνική ταυτότητα”.

Προσωπικά εκτός ότι τον αναφέρει μόνο ο Σαββίδης, δεν είδα έστω σε άρθρο της Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα σχετικό με το βυζάντιο, μια αναφορά στο όνομά του ή σε βιβλία του.

Και αυτά, παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο.

Επίσης, που λέει ρε αθεόφοβε στην “Ιστορία του Ελληνικού Έθνους”, τόμ. Ζ’, σελ. 36″, ότι ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ δονατιστές;

Αν αυτά είναι λόγια του Μαυρομάτη, έτσι εξηγείται γιατί τον έχει …εσμένο η ελληνική βιβλιογραφία. Σε μια τέτοια έριδα, ακόμη κι αν υπήρχαν θύματα, από που κι ως που είναι θύματα δολοφονίας;;;; Και γιατί επικαλείται την πηγή και χρησιμοποιεί τη φορτισμένη με τα σημερινά μέτρα λέξη “δολοφονία”, όταν η πηγή μιλάει για “βίαια μέτρα”;

Και όταν στην ίδια ακριβώς σελίδα γράφει:

“Η στάση τοϋ Κωνσταντίνου σ’ αύτη τήν περίπτωση ήταν χαρακτηριστική καί προοιωνίζεται τήν πολιτική του απέναντι στον αρειανισμό. Καί τις δύο φορές ό αυτοκράτωρ αγωνίσθηκε νά αποκαταστήσει τήν ενότητα τής πίστεως καί, όταν απέτυχε, επέδειξε ανοχή στους σχισματικούς, γιατί αυτό πού τόν ενδιέφερε ήταν ή ύπαρξη ειρήνης στους κόλπους τής Εκκλησίας καί η φαινομενική ομόνοια ανάμεσα στους θρησκευτικούς λειτουργούς. Οι έξαλλοι ορθόδοξοι, όπως ο Αθανάσιος, του ήταν εξίσου δυσάρεστοι με τους έξαλλους αίρετικούς, όπως ο Δονάτος.”

Γιατί οι διώξεις του Κων/νου καταγράφονται ως Ορθόδοξες; Γιατί να μην είναι ορθόδοξη μόνο η ενέργειά του να σταματήσει τους διωγμούς;

Και πως όλες οι ενέργειες του κων/νου καταγράφονται ως “ορθόδοξες” όταν ο ΙΔΙΟΣ, προσπάθησε να επιβάλλει στους Ορθοδόξους τον Αρειανισμό τον οποίο συνέχισε ο Κωνστάντιος; Η μετάνοια στο τέλος της ζωής του, δείχνει ότι τελείωσε τη ζωή του ως πιστός, όχι όμως ότι έζησε πάντα ως Ορθόδοξος, ή ότι τις πολιτικές του επιλογές τις έκανε επειδή ήταν ορθόδοξος! Γιατί τις ίδες έκανε και όταν επέβαλλε τον αρειανισμό.

Πάντως, πέρα από αυτά, ζήτησα ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πράγματα:

ΟΛΑ τα αναφερόμενα εγκλήματα και την καταγεγραμμένη ευλογία των Πατριαρχών.

Τα στοιχεία ότι ΟΛΑ τα αναφερόμενα εγκλήματα επιβάλλονταν από τους Πατριάρχες.

Τη σχέση όλων των εγκλημάτων με τα χρυσόβουλα.

Τη σχέση όλων αυτών με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το κείμενο σας έχει καταγραφεί ΟΡΙΣΤΙΚΑ την κορυφή της σελίδας. ΚΑΚΩΣ δεν γράψατε σε παρένθεση ποια ακριβώς είναι τα …ΡΗΤΟΡΙΚΑ σχήματα (ταρατατά…σημαίνει υποχώρηση).

Το κείμενο το περιμένουμε ΑΥΤΟΥΣΙΟ, ΟΠΩΣ ΗΔΗ καταγράφτηκε και δίπλα σε κάθε γεγονός ΚΑΙ συμπέρασμα που αναφέρεται περιμένουμε το έργο και τον αριθμό σελίδας, με τον πλήρη τίτλο και στοιχεία των βιβλίων ώστε να αποκτήσω πρόσβαση σε όλα και να απαντήσω επιχείρημα προς επιχείρημα.

Όχι μόνο δεν απαντήσατε, αλλά οι δικαιολογίες και η επιπλέον λάσπη για να καλύψη την πρώτη, σας επιστρέφεται:
http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/#comment-13933

Δηδρ
#1
Καταρχάς ΔΕΝ λέει δολοφονίες γιατί δεν ήταν δολοφονίες. Η λέξη αυτή βολεύει ιδεοληψίες προβληματικών προσώπων όπως οι Ιοί. Η καταστολή μιας κίνησης που δημιουργεί αναστατώσεις στα πλαίσια μιας αυτοκρατορίας είναι διαφορετικό πράγμα από τη δολοφονία. Και γι αυτό η λέξη δολοφονία είναι ενετελώς ασύμβατη με το ιστορικό περιεχόμενο και γι αυτό δεν την χρησιμοποιεί η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Η χρήση της αποτελεί ΑΠΑΤΗ και αν προέρχεται από τον Ιό, αναμενόμενη…

#2
Ο Ευσέβιος όχι μόνο ήταν μετριοπαθής αρειανιστής με κύριο πρόβλημα τον όρο ομοούσιο, αλλά ΥΠΕΓΡΑΨΕ KAI τα πρακτικά της Α’ Οικουμενικής Συνόδου!!! Θες να μου κάνεις και μάθημα!
Το ότι ο Κωνστάντιος ήταν διώκτης των ορθοδόξων και δεν το είδες ή δεν το έβγαλες δείχνει πολλά και σοβαρά…

#3
Ασφαλώς και δεν ζήτησα ΤΙ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ ο Μαυρομάτης γιατί να ψάχνει στο google ξέρει και η γάτα μου. Εγώ ζήτησα ΠΟΙΟΙ παραπέμπουν στο έργο του και συμφωνούν με τα συμπεράσματά του! Τα οποία δυστυχώς είναι αναμεμιγμένα με τα του Ιού ο οποίος επίτηδες δεν αφήνει να φανεί τι είναι ποιου.
Βιβλία και μάλιστα πολλά έχει εκδόσει και ο Ντέσνερ, με την εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού, κι όμως η βιβλιογραφία τον αγνοεί. Αυτό ζητάω για τον Μαυρομάτη. Το να εκδόσεις ένα έργο, είναι μια συμβολή. Θα πρέπει όμως αυτό το έργο να έχει και κάποια απήχηση. Ή έστω ο συγγραφέας. Για παράδειγμα, η Λαΐου, η Χριστοφιλοπούλου, η Αρβελέρ, ο Καραγιαννόπουλος, ο Ζακυθηνός, ο Σαββίδης και άλλοι, υπάρχουν σχεδόν σε κάθε επιστημονικό έργο με θέμα το Βυζάντιο.

#4
Τα όσα γράφει ο Ιός, δεν αποτελούν σοβαρές προσπάθειες επιστημονικής διερεύνησης για να υπάρχει λόγος να απαντηθούν, αφού δεν έχουν σκοπό να συνεισφέρουν στην επιστήμη αλλά να στηρίξουν τις ιδεοληψίες των γραφόντων. Είναι σαν να λες για ποιο λόγο συγγραφείς δεν ασχολούνται με όσα γράφεις εδώ. Καλό θα ήταν αλλά ασφαλώς θα πρέπει και ο κόσμος να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει ιστορία και από ποιους γράφεται και από ποιους θα πρέπει να διαβάζεται.
Εκτός αυτού, στο διαδίκτυο υπάρχουν ένα σωρό ανοησίες. Ποιος ασχολείται ή δαπανά ερτοώρες γι αυτές; Απλά αν εγκληματίσουν, τότε παρεμβαίνει η δικαιοσύνη.

#5
Ο Σιμόπουλος έχει 2 έργα τα οποία υπάρχουν στη βιβλιογραφία και αφορούν τα πολύτομα έργα που αναφέρονται στους περιηγητές: “Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα” το οποίο είναι και το κυρίαρχο και το “Πως είδαν οι ξένοι το ‘21″ λιγότερο όμως. Οι άλλες στίβες βιβλίων που έχει γράψει, από κανέναν ειδικό στη Βυζαντινή Ιστορία δεν χρησιμοποιούνται.

#6
Οι άθεοι βαρύνονται με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, αποκεφαλισμένους, καμμένους, διαμελισμένους, παιδιά, γυναίκες, γέροντες, βιασμούς, παιδεραστίες, εγκλήματα για καθαρή διασκέδαση. Οι άθεοι, κατάφερατε σε μερικές δεκαετίες να δημιουργήσετε τόσα θύματα , όσα δεν δημιούργησε το Βυζάντιο ούτε με τους πολέμους του.

Επίσης, οι Διαφωτιστές καταδικάζονται όχι μόνο ως φονιάδες, αλλά ως προπομποί όλων αυτών των εγκλημάτων, στα οποία προστίθενται τα εγκλήματα των εθνικών κρατών τα οποία δημιούργησαν, με τους ατέλειωτους πολέμους, τα εγκλήματα του καπιταλισμού και της βιομηχανικής επανάστασης, κατά τη διάρκεια των οποίων τα θύματα από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένοι, είναι επίσης ΑΜΕΤΡΗΤΑ, στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ που έφεραν στη σκλαβιά των εργατικών τάξεων, με μέσο όρο ζωής τα 40 χρόνια.

Αυτά τα εκγλήματα, αθροισμένα με εκείνα των χιλιετηρίδων των κανίβαλων παγανιστών, ξεπερνούν εκατοντάδες φορές ακόμη και τα θύματα των Βυζαντινών πολέμων.

Με τις υγείες σας…

#7
To Google Books το γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια. Εγώ ζήτησα το κείμενο να στηριχτεί σε πηγές μία προς μία, ώστε να τις πάρω κι εγώ και με τις ίδιες ακριβώς να σας διαψεύσω. Γιατί σε κάθε έγκυρο έργο που θα φέρετε, υπάρχει μέσα συγκεκριμένη κριτική στο Βυζάντιο και στα οφέλη που έφερε όπως και στην σπουδαιότητά του ώστε να διατηρηθεί επί 11 αιώνες.

Ξανα-ζήτησα όμως και ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πράγματα:

- ΟΛΑ τα αναφερόμενα εγκλήματα και την καταγεγραμμένη ευλογία των Πατριαρχών.

- Τα στοιχεία ότι ΟΛΑ τα αναφερόμενα εγκλήματα επιβάλλονταν από τους Πατριάρχες.

- Τη σχέση όλων των εγκλημάτων με τα χρυσόβουλα.

- Τη σχέση όλων αυτών με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Θέλω τις πηγές για όλα αυτά. Και επίσης αν ο Μαυρομάτης τον οποίο επικαλείστε αναφέρει όλα αυτά και σε ποια έργα του.

Το τι συνέβη στο Βυζάντιο το γνωρίζω πολύ καλύτερα από τον καθένα ΣΑΣ. Τα λεγόμενά σας όμως μου είναι αδιάφορα, εφόσον δεν προέρχονται από βιβλία με συγκεκριμένες σελίδες. Κείμενα από τον Ιό είναι γελοίο να το συζητάμε και μόνο. Τους υεωρώ απολύτως απατεώνες και φυσικά μη ειδικούς για μια τέτοια παρουσίαση του Βυζαντίου.

Τις πηγές πραγματικών επιστημόνων τις θέλω, ακριβώς για να μην μπορείτε μετά να κάνετε πίσω. Γιατί δεν υπάρχει ΟΥΔΕΜΙΑ πηγή ειδικού, που να συνδυάζει όλα αυτά τα εγκλήματα με ευλογίες Πατριαρχών ή προτροπές πατριαρχών, ή με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτά είναι δικές σας εφευρέσεις και ασφαλώς θα σας ξετινάξω για τα όσα γράψατε.

ΥΓ
Ο δικέφαλος αετός δεν εκφράζει οτιδήποτε σφαγιαστικό, όπως και η Ελληνική σημαία δεν συμβολίζει τη χούντα, παρ’ όλο που χρησιμοποιήθηκε από αυτήν. Αυτά είναι παιδιάστικα πράγματα.
Ο δικέφαλος αετός ήταν διακοσμητικό θέμα στο Βυζάντιο, χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο των Παλαιολόγων και η Εκκλησία όπως και πάρα πολλοί άλλοι, έκαναν ιδιαίτερη χρήση του ΜΕΤΑ την άλωση!

Περιμένω τις πηγές που να λένε ότι οι Πατριαρχες έδιναν την ευλογία τους ώστε να τελεστούν καθημερινά όλα τα παραπάνω εγκλήματα και τις πηγές που λένε ότι οι πατριάρχες τα επέβαλλαν. Και τις πηγές που συνδέουν όλα τα όσα γράφετε με την Ορθόδοξη Εκκλησία και με τα χρυσόβουλα. Είναι η 3η φορά που τα ζητάω.

Θυμίζω ότι σε κάθε κράτος έγιναν εγκλήματα. Χωρίς να ντραπείς, ξεφτίλισσες εντελώς τις 40.000 ψυχές που θανατώθηκαν στο σφαγιαστικό κλίμα του διαφωτισμού. Το ίδιο έχεις να πεις και για όλα τα άλλα εγκλήματα της αθεΐας τα οποία υπερασπίζεις, στα οποία μπροστά ήταν μηδαμινά τα θύματα ακόμη και από τις μάχες στο Βυζάντιο;

ΥΓ2
“Σε αυτό το blog δεν γράφονται αδιασταύρωτες αναλήθειες.”

Το είδα:

Στο θέμα του Γάμου
Στο θέμα της Ειρήνης της Αθηναίας
Στο θέμα των εξορκισμών
Στο θέμα του Αγίου όρους

Αλίμονο…

ΥΓ3
Και άλλη απάτη. Προσπαθεί να μας πει ότι η Ζωή είναι Αγία. Όμως, δύο πρόσωπα εορτάζονται ως άγιες με το όνομα Ζωή:

Στις 18 Δεκεμβρίου η Μάρτυς Ζωή στα τέλη του του 3ου μ.Χ. αιώνα.

Στις 2 Μαΐου η επίσης μάρτυς Ζωή που έζησε στα μέσα του 2ου αιώνα.

Όμως ο Χριστός, δεν φθείρεται διόλου με την εικονογράφησή του, αλλά ίσα-ίσα επιβάλλεται, μπας και ξυπνήσει η παρουσία του κανέναν κοιμισμένο ή διεφθαρμένο όπως πολλούς αυτοκράτορες. Ο Χριστός άλλωστε έζησε ανάμεσα σε φονιάδες, πόρνους, εγκληματίες. Δεν τον φθείρουν αυτές οι αγιογραφίες, ούτε κι εμάς, που έχουμε τις εικόνες του σπίτι μας, ή στα χέρια μας, παρ’ όλο που δεν είμαστε άξιοι του.

Όπως ακριβώς, κρατούσαν την Ελληνική σημαία ανά τους αιώνες πολλοί που δεν την άξιζαν, όπως μίλησαν για ελευθερία πολλοί που δεν τους άξιζε, όπως μίλησε για δικαιώματα ο Αρχι-Διαφωτιστής Βολταίρος, ο οποίος έβγαζε τρελά ΛΕΦΤΑ από το εμπόριο σκλάβων, έτσι όλα τα ιερά πράγματα, υπήρξαν πολλοί που τα εκμεταλλεύτηκαν.

- Παραμύθι #16: Επίκληση άλλη άθλιας “πηγής”, η οποία κατασυκοφαντεί και ψεύδεται. Την επικαλούνται οι “λάτρεις της αλήθειας” και τους περιμένει άλλη μία γελοιοποίηση: οι κατηγορίες ότι ΔΗΘΕΝ το πατριαρχείο με ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (!) απαγόρευσε την κυκλοφορία των ιερών κειμένων σε άλλες βαλκανικές γλώσσες:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ να φρίξετε. Διαβάστε και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας, πόσο μπορεί να ΑΛΛΟΙΩΘΕΙ μια πηγή την οποία επικαλούνται. Της βγάλανε τα μάτια όξω οι “λάτρεις της αλήθειας”. Χωρίς “αιδώ”:
http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/#comment-13998

Δηδρ
Άλλο ένα κρούσμα στο ζήτημα της παραπληροφόρησης και της έλλειψης πηγών αυτού εδώ του blog.

Ένα μέρος των “επιχειρημάτων” με τα οποία απαντάει λίγο πιο πάνω ο τυπου “λασκαράτος” στα ζητήματα “εθνικισμού” της εκκλησίας, τα αντιγράφει αυτούσια και άκριτα από εδώ:

http://patras.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=960

Τα δημοσιεύει η …ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (…απατεώνων προσθέτω εγώ για να το αποδείξω λίγο παρακάτω).
Ένα σύνολο χύμα πληροφοριών, πληκτρολογημένων από ποιον; Κανείς ποτέ δεν έμαθε. Κι όμως, από εκεί παίρνει σοφία ο τύπου “λασκαράτος” μπας και μπορέσει να γράψει κάτι. Γιατί όπως φαίνεται, ενώ ο εξπαγάνους του γράφει 100 ζητήματα, εκείνος μη βρίσκοντας αλλού δωρεάν και χύμα (παρα)-πληροφόρηση, γράφει μόνο για τον εθνικισμό, αφού στο Indymedia βρήκε κάτι εύκολα και ξεκούραστα.

Και τώρα θα καταλάβουν όλοι τι σημαίνει να έχεις πηγές πραγματικές, και όχι πυροτεχνήματα από το τσίρκο του διαδικτύου.

Η εν λόγω ομάδα αντιεθνικιστών, είτε εν πλήρη γνώση (άρα με δόλο) είτε εν αγνοία (τότε γιατί τα γράφει;) τα παρακάτω:

“Το πατριαρχείο ουδέποτε ενδιαφέρθηκε πραγματικά να ασκήσει κατηχητικό έργο στους λαούς που καθοδηγούσε. Αυτό θα προϋπόθετε μετάφραση θεολογικών βιβλίων στις τοπικές γλώσσες, κατάργηση της ελληνικής στις λειτουργίες και ιθαγενείς επισκόπους. Ενδιαφερόταν για την κυριαρχία του επάνω στο ποίμνιο και για την εξασφάλιση των εσόδων του από αυτό. Στα 1836 και 1839 απαγορεύει τη κυκλοφορία μεταφράσεων βασικών ιερών κειμένων στις βαλκανικές γλώσσες, φοβούμενο τη δημιουργία εθνικών Εκκλησιών: «Εις την αυτήν καταδίκην και εις τα αυτά επιτίμια καθυποβάλλομεν και τας λοιπάς μεταφράσεις της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης, τας γενομένας παρά των Λουθηροκαλβίνων ψευδοδιδασκάλων ή παρ’ ομοθρήσκων και ομογενών ημίν οπαδών δε αυτών, εις τε την Τουρκικήν, Σερβικήν, Αραβικήν, Βουλγαρικήν, Σλαβωνικήν και άλλας τοιαύτας διαλέκτους…». (Kαρμίρη Ι. (Βλ.“Tα δογματικά και συμβολικά μνημεία της ορθοδόξου Εκκλησίας»-Graz 1968, και Γεδεών, «Διατάξεις») H αθλιότητα αυτή, να παρεμποδίζεται η διάδοση του «θείου λόγου» από αυτούς που υποτίθεται ότι είχαν αναλάβει αυτήν ακριβώς την αποστολή“

Κοιτάξτε λοιπόν τώρα, τι σημαίνει ΑΠΑΤΗ. Και μάλιστα μέγιστη απάτη, όχι αστεία. Και όταν μιλάω για πηγές πόσο σημασία έχουν όσα λέω και πόσο εκθέτουν τους δημιουργούς αυτού του blog.

Τα όσα γράφει άκριτα η παραπάνω ομάδα δίνουν την εντύπωση, ότι η εγκύκλιος αυτή απευθύνεται σε όλους τους ορθοδόξους λαούς των βαλκανικών χωρών και τους απαγορεύει να διαβάζουν Ορθόδοξα κείμενα στη γλώσσα τους.

Θα σας έφευγαν άραγε ΟΛΑ τα μαλλιά, αν ξέρατε ότι το παραπάνω κείμενο, ΣΥΜΦΩΝΑ με τον ΕΚΔΟΤΗ του, τον καθηγητή Ι. Καρμίρη, από τον οποίο οι “αντεθνικιστές” παίρνουν την παράθεση και την σακατεύουν βάναυσα, απευθύνεται κυρίως στους κληρικούς του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ και αναφέρεται αποκλειστικά σε ΑΙΡΕΤΙΚΑ και Αντορθόδοξα κείμενα;;;

Και ενώ μας δηλώνουν ότι πήραν τις πληροφορίες από το βιβλίο του καθηγητή Καρμίρη, χωρίς μάλιστα να δηλώνουν αριθμό σελίδας, πράγμα απαράδεκτο, ΚΡΥΒΟΥΝ επιμελώς την εισαγωγή του καρμίρη, η οποία περιγράφει τον λόγο αποστολής και τον προορισμό. Και γράφει ο καθηγητής:

“Αφορμήν προς έκδοσιν της παρούσης Εγκυκλίου έδωκαν…Διαμαρτυρόμενοι Ιεραπόστολοι…εκμεταλλευόμενοι νυν την δυστυχίαν, την αμάθειαν και την τραγικήν εν γένει θέσιν του υποδούλου και του εν μέσω ερειπίων ελευθερωθέντος και ζώντος Ορθοδόξου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ λαού, εξαπέστειλαν εις αυτόν σμήνη φανατικών Ιεραποστόλων: Άγγλων, Αμερικάνων, Γερμανών και Ελβετών, οίτινες ίδρυσαν πολυαρίθμους Ιεραποστολικούς σταθμούς εν τοις σπουδαιοτέροις εκκλησιαστικοίς και πολιτικοίς κέντροις της ελευθέρας και δούλης ΕΛΛΑΔΟΣ. Υπό την προστασίαν δε των εκασταχού πρεσβειών και προξενείων των προτεσταντικών Κρατών επεχείρησαν ούτοι να διαδώσωσι προτεσταντικάς ιδέας εις τον ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ λαόν και να επιτύχωσιν εκ των κάτω μεταρρύθμισιν της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Εκκλησίας. Προς τούτο ίδρυον σχολεία και μορφωτικά ιδρύματα…μετέφραζον την αγίαν Γραφήν εις την ΑΠΛΟΕΛΛΗΝΙΚΗΝ γλώσσαν και διένεμαν αυτήν μετ’ άλλων προτεσταντικών βιβλίων εις τον λαόν δωρεάν…εξέδιδον και ίδια περιοδικά, και εν γένει μετήρχοντο παντοία μέσα και εδαπάνων άφθονα χρήματα προς έπιτυχίαν του σκοπού των…”

(Καρμίρης Ιωάννης, “Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας”, τ. Β’, σελ. 871)

Άρα:

1ον. Η εγκύκλιος απευθύνεται πρωτίστως στον ελληνόφωνο χώρο.

2ον και κυριότερο, ΟΛΗ η εγκύκλιος αναφέρεται σε ΑΙΡΕΤΙΚΑ έργα στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!!! Ακούσατε καλά; Σωστά! Τα απαγορεύει στην ελληνική γλώσσα. Αυτό είναι το θέμα της εγκυκλίου από την αρχή ως το τέλος. Η λέξη “μετάφραση” στην περίπτωση της Παλαιάς Διαθήκης χρησιμοποιείται επειδή ως γνωστόν οι προτεστάντες χρησιμοποιούν “την εβραϊκήν πρωτότυπον” η οποία “μήτηρ εγένετο πολλών άλλων μεταφράσεων” (σελ. 887). Δηλ. χρησιμοποιούν ως Παλαιά Διαθήκη την βίβλο των εβραίων την οποία μεταφράζουν σε διάφορες γλώσσες και όχι την ελληνική “Μετάφραση των εβδομήκοντα”, η οποία είναι και η επίσημη Παλαιά Διαθήκη των Ορθοδόξων! Τι κάνουν λοιπόν οι Προτεστάντες την εποχή αυτή; Μεταφράζουν το εβραϊκό κείμενο στα ελληνικά, με βάση τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ διδασκαλία “εις την κοινήν πεπατημένην γλώσσαν” και τα κείμενα αυτά “τα προσφέρουσι δωρεάν, ως ευκατάληπτα εις τον απλούν λαόν…υπό τοιούτω υπούλω προσχήματι” ώστε να διαστρεβλώσουν σταδιακά την Ορθόδοξη πίστη. Έτσι, σε εκείνο το σημείο το οποίο παραθέτουν ανέντιμα αποκομμένο οι λεγόμενοι “αντιεθνικιστές” της συμφοράς, ως μια απλή υποσημείωση αναφέρεται ότι αυτά τα ΑΙΡΕΤΙΚΑ έργα, εκτός από εκείνα που κυκλοφορούν στην απλή ελληνική “εις την αυτήν καταδίκην και εις τα αυτά επιτίμια καθυποβάλλομεν και τας λοιπάς μεταφράσεις…”.

Μιλάει λοιπόν για ΑΙΡΕΤΙΚΑ κείμενα τα οποία διαστρέφουν την Ορθόδοξη διδασκαλία και τα απευθύνουν με πονηρό τρόπο οι Προτεστάντες σε ντόπιους, τους οποίους θέλουν να προσηλυτίσουν όποια γλώσσα κι αν μιλάνε.

ΑΜΕΣΑ λοιπόν καταρρίπτονται οι συκοφαντίες, οι διαστρεβλώσεις και οι εξής απάτες:

Απάτη 1η
TAXA: “Το πατριαρχείο ουδέποτε ενδιαφέρθηκε πραγματικά να ασκήσει κατηχητικό έργο στους λαούς που καθοδηγούσε.”

Βασισμένοι στις διαστρεβλώσεις που έκαναν στο κείμενο, γράφουν ψεύδη, αφού είναι σαφές ότι ΑΝ δεν ενδιαφερόταν το Πατριαρχείο να ασκήσει κατηχητικό έργο βρε αθεόφοβοι, τότε ήταν που θα ΕΠΕΤΡΕΠΕ είτε την κυκλοφορία στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ, είτε μεταφράσεις ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ κειμένων των “Λουθηροκαλβίνων ψευδοδιδασκάλων, η παρ’ ομοθρήσκων και ομογενών ημών ΟΠΑΔΩΝ δε αυτών”!!! Αυτό που έκανε το Πατριαρχείο ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙ ενδιαφέρθηκε για το κατηχητικό έργο! Δεν είδαν καν από το μένος τους ότι μιλάει για Λουθηρανούς ψευτοδιδασκάλους; Μόνο ένας εξωγήινος θα έλεγε ότι το να εμποδίζεις ΑΙΡΕΤΙΚΑ προσηλυτιστικά και διαστρεβλωτικά έργα, αποτελεί άρνηση κατηχητικού έργου από πλευράς Πατριαρχείου!

Απάτη 2η
TAXA: Στα 1836 και 1839 απαγορεύει τη κυκλοφορία μεταφράσεων βασικών ιερών κειμένων στις βαλκανικές γλώσσες, φοβούμενο τη δημιουργία εθνικών Εκκλησιών

Βρε αθεόφοβοι, η εγκύκλιος, όπως επισημαίνεται στην εισαγωγή της στη σελ. 871, απευθύνεται πρωτίστως σε ΝΤΟΠΙΟΥΣ κατοίκους και απαγορεύει ΟΧΙ ΜΟΝΟ ξενόγλωσσες μεταφράσεις αλλά ΚΑΙ στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ακόμη να κυκλοφορούν, αφού πρόκειται για αντορθόδοξα ΑΙΡΕΤΙΚΑ κείμενα! Και ΟΧΙ όπως δήθεν αφήνουν να εννοηθεί το απίστευτο, ότι τάχα απαγορεύει στα Βαλκάνια να διαβάζουν στη γλώσσα τους Ορθόδοξα κείμενα! Προσθέτουν μάλιστα και τη δική τους ετικέτα -παύλα- αυθαίρετο συμπέρασμα για δήθεν “εθνικές εκκλησίες” και το έφτιαξαν το βολικό κειμενάκι. Αν είναι δυνατόν!.

Απάτη 3η
ΤΑΧΑ: παρεμποδίζεται η διάδοση του «θείου λόγου» από αυτούς που υποτίθεται ότι είχαν αναλάβει αυτήν ακριβώς την αποστολή”

Που είναι έστω και η στοιχειώδης σοβαρότητα των ανθρώπων αυτών; Οι Προτεστάντες σε σχέση με τους Ορθοδόξους έχουν τεράστια απόσταση σε θεμελιώδη ζητήματα όπως τα μυστήρια, η ιεροσύνη, η Ιερά Παράδοση και ένα σωρό άλλα. Σε ποιο κείμενο έχουν ποτέ διαβάσει, ότι ΑΙΡΕΤΙΚΑ κείμενα τα οποία πολεμούν τις διδασκαλίες της Ορθοδοξίας αποτελούν τον “ΘΕΙΟ ΛΟΓΟ” και “ΒΑΣΙΚΑ ΙΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ” για τους …Ορθοδόξους;;;; Μιλάμε δηλαδή για διάλυση κάθε ορίου ανεντιμότητας, καταστρατήγηση κάθε επιστημονικού ηθικού φραγμού, καταδολίευση της πηγής!

Σε 10 σειρές κειμένου, τρεις γιγαντιαίων διαστάσεων απάτες. Αυτούς τους συντάκτες είναι ποτέ δυνατόν να τους επικαλεστεί κάποιος; Αυτοί είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ αναξιόπιστοι. Κι όμως, ο τύπου “λασκαράτος” τους έχει ως ΠΗΓΕΣ! Και αν δεν ήξερες, ας ρώταγες. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς πηγές από το διαδίκτυο χωρίς έλεγχο. Αυτό δείχνει και το χαμηλό επίπεδο αξιοπιστίας, όταν οι πηγές στις περισσότερες απαντήσεις τους προέρχονται από ψάρεμα εδώ κι εκεί, ό,τι λάχει.

Δικαιολογηθείτε…δικαιολογηθείτε…Με την ησυχία σας.

Και ένα από τα πρώτα σχόλια, από τον expaganus:
http://roides.wordpress.com/2008/11/10/10nov08/#comment-13907

Εμένα μου αρέσει που τα μαργαριτάρια στοχεύουν τους αναγνώστες από την πρώτη κιόλας σειρά: “Βυζάντιο (όχι η πόλη που έχτισε στη Μικρά Ασία ο Βύζας από τα Μέγαρα, αλλά η ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κοινώς Ρωμανία) σημαίνει αποθηρίωση του ανθρώπου”. Όμως η “αποθηρίωση” δεν είναι το μόνο μαργαριτάρι, αυτά συνεχίζονται με συνέπεια σε όλο το υπόλοιπο κείμενο, πχ. ““Οι πιο άγριες φυλές ανθρωποφάγων δεν έχουν να επιδείξουν τέτοιες θηριωδίες””. Βέβαια ο κ. Λασκαράτος, μέγας ανθρωπολόγος ων, έχει μελετήσει και όλες τις φυλές κανιβάλων και μιλάει υπεύθυνα.
Αλλ’ ας επιστρέψουμε στην “αποθηρίωση”. Την αποδεικνύει τάχα όλη αυτή η δραματοποιημένη και παραφουσκωμένη περίληψη μιας ιστορίας 1123 ετών; Μήπως νωρίτερα από τη Ρωμανία, παράλληλα με τη Ρωμανία σε άλλες χώρες, και μετά από τη Ρωμανία, ο άνθρωπος ήταν λιγότερο θηριώδης; Μήπως δεν ήταν πανάθλια η κατάσταση σε όλες τις φυλακές όλου του κόσμου εκείνη την εποχή; Λέω να παραθέσω μια λεπτομερή απαρίθμηση των εγκλημάτων της Γαλλικής Επανάστασης που τελέστηκαν σε ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ χρονικό διάστημα (π.χ. μόνο στο διάστημα μεταξύ 5 Σεπτεμβρίου 1793 και 28 Ιουλίου 1794, εκτελέστηκαν μαζικά περίπου 40.000 άνθρωποι – αριθμός που σίγουρα δεν είναι απόλυτα ακριβής, αφού σε πολλές εκτελέσεις δεν κρατούσαν αρχείο -και μπόλικοι ηγέτες, επαναστατικοί και προεπαναστατικοί) να κλαίμε όλοι μαζί για την “αποθηρίωση του ανθρώπου”.
Αλλά τι σημασία έχουν τα εγκλήματα εκείνα, θα μου πείτε, εκείνα τα διέπραξαν διαφωτισμένοι άνθρωποι, όχι τίποτα σκοταδιστές Χριστιανοί. Εξάλλου εσάς σας ενδιαφέρει να αποδείξετε ότι τα “χρυσόβουλα” είναι βδελυρά σαν τους “βδελυρούς” που τα εξέδωσαν, και ως εκ τούτου πρέπει να τα αποκηρύξουμε, όπως επίσης και την “βδελυρή” Ορθόδοξη εκκλησία, έτσι δεν είναι; Μη λερώνουμε και τα χέρια μας με αίμα τώρα…

Ξεφτίλα Ροϊδολασκαράτων Νο 4: "Μαύρη Μαγεία: O εξορκισμός στην Ορθόδοξη Εκκλησία"

2009-08-02T14:12:00.000-07:00

Και πάλι Δηδρ και "΄παθήματα του Γουΐνι"...

---

παραμυθο-Ιστοσελίδα: http://roides.wordpress.com/2008/11/01/exorcism-and-the-church/

- Παραμύθι #9:Λένε χωρίς “αιδώ” ότι στο ευαγγέλιο κάποιος “φτωχός άνθρωπος είδε το κοπάδι του να γκρεμοτσακίζεται στη λίμνη και να πνίγεται αναίτια και ασφαλώς μετά θα είδε τα παιδιά του να πεινούν” και το κοπάδι το σκότωσε ο Χριστός!

- Παραμύθι #10: Ότι ο Χριστός έχει “απότομο τρόπο που μιλούσε στη παρθένα μάνα του”!

Εδώ η “θωπεία” στις “αστειότητες” ατόμων, που δεν ξέρουν ΟΥΤΕ ΚΑΝ ανάγνωση:
http://roides.wordpress.com/2008/11/01/exorcism-and-the-church/#comment-13526

Εισαγωγή

Καταρχάς η ενσωμάτωση του ρασπούτιν στο παρόν κείμενο, επιβεβαιώνει αυτό που επισήμανα στα όσα έγραψα στα περί Αγίου Όρους. Είστε ικανοί όλοι οι παγανιστές, προκειμένου να βρήτε επιχειρήματα εκεί όπου δεν υπάρχουν, να ταυτίσετε το χριστιανισμό ακόμη και με τις αυθαιρεσίες της πιο παθογενούς προσωπικότητας. Ο Ορθόδοξος χριστιανισμός όμως κρίνεται από την εσωτερική δομή της πίστεώς του με βάση τη διδασκαλία της Ιερής του Παράδοσης και την ερμηνεία που κάνει στη Γραφή και όχι με βάση τις ενέργειες του …Ρασπούτιν ή του κάθε Ρασπούτιν. Το γεγονός ότι τέτοιοι τύποι αποτελούν άλλοθι στην παραφιλολογία, το γνωρίζουμε εδώ και αιώνες (τόσο παλιά είναι άλλωστε τα περισσότερα επιχειρήματα ενάντια στον Χριστιανισμό γενικότερα).

Όταν όμως σας κοπανάνε ως οχταπόδια και σας καθιστούν υπόλογους για τις κάθε είδους ανωμαλίες, μαγείες, δαιμονολατρείες και εγκλήματα των παγανιστών ή των αθέων ανά τους αιώνες, τότε παριστάνετε τον chinese.
Και επειδή οι νεαρές κοπέλες και τα αθώα βρέφη (που πολύ γούσταραν τη θυσία τους, για να “εξευμενιστούν” οι ανώμαλοι θεοί-παιδεραστές σας), έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα με τις ζωές τους χιλιετηρίδες τώρα, καλό θα ήταν να ζητήσετε μια συγγνώμη για την ύπαρξη της εγκληματικής αυτής πίστης, και όχι να προσπαθείτε να αποσιωπήσετε το αιματηρό παρελθόν σας.

Και βεβαίως, αυτές οι φριχτές καταστάσεις, για εσάς ΔΕΝ αποτελούν παθογένεια, όπως π.χ. ένα έγκλημα που θα κάνει ο οποιοσδήποτε δηλώνει Ορθόδοξος. Τα εγκλήματα κατά ζωής, η ανθρωποφαγία και όλες οι άλλες αποκρουστικές εκφράσεις της πίστεώς σας αποτελούν οργανικό κομμάτι της. Το έγκλημα, είναι μέρος της πίστης αυτής την οποία πρεσβεύετε. Και αυτό, είναι πράγματι αιτία να απολογηθεί κάποιος για την πίστη του…

Βιβλικά #1
Και είπεν ο τύπου “ροΐδης” ή τύπου “λασκαράτος”:

Ο Χριστός που δεν φημιζόταν για τη ζωοφιλία του, εξορκίζει δαιμόνια και τα στέλνει να κατοικήσουν στα γουρούνια ενός αθώου χοιροβοσκού. Ο φτωχός άνθρωπος είδε το κοπάδι του να γκρεμοτσακίζεται στη λίμνη και να πνίγεται. αναίτια και ασφαλώς μετά θα είδε-ώ του θαύματος-και τα παιδιά του να πεινούν.

1ον Πουθενά δεν λέει ότι για το μωσαϊκό νόμο αυτός ο άνθρωπος ήταν ένας “αθώος χοιροβοσκός”. Αντιθέτως οι ιουδαίοι:

“…θεωρούσαν το χοίρο ακάθαρτο ζώο: η Βίβλος το λέει πολλές φορές…την εποχή των Μακκαβαίων, προτίμησαν να πεθάνουν παρά να φάνε αυτό το αισχρό κρέας. Τα κοπάδια χοίρων που αναφέρονται στο Ευαγγέλιο, δεν μπορούσαν, συνακόλουθα, να ανήκουν παρά μόνο σε ειδωλολάτρες ή σε αδίσταχτους Ιουδαίους, σε άθεους“.

[...]

“Για τον «άσωτο υιό» της παραβολής το ότι φύλαγε γουρούνια ήταν η ομολογία του μεγαλύτερου ξεπεσμού“.

(Ροπς Ντανιέλ, “Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού”, 2η έκδ. Παπαδήμας, Αθήνα 1990, σελ. 35 & 293)

Επρόκειτο λοιπόν για έναν ενσυνείδητο καταπατητή της ηθικής του Νόμου και ο συμβολισμός των χοίρων καθίσταται προφανής και δεν έχει σχέση με …ζωοφιλίες.

Επίσης, πουθενά δεν λέει ότι ο άνθρωπος ήταν φτωχός, ούτε λέει κάπου ότι είδε τα παιδιά του να πεινούν. Γι αυτό άλλωστε μας λέει ο Μάρκος: “ήσαν δέ ως δισχίλιοι” οι χοίροι. Γιατί με δύο χιλιάδες ζώα, αυτός αγόραζε όλο το χωριό. Άλλωστε, πουλώντας τα “παράνομα” αυτά ζώα στους ειδωλολάτρες κατακτητές, θα είχε μαζέψει κάμποσα…

Να προσθέσουμε εδώ ότι τα ζητήματα προβληματικών ή ιερών φαγητών τα είχαν και οι παγανιστές:

“Κατά τά Υακίνθια, την πρώτη ημέρα, η οποία ήταν πένθιμη, προσφέρονταν εναγισμοί στον Υάκινθο: από μια χάλκινη πόρτα που υπήρχε στον βωμό -τάφο (που ο ίδιος μπορούσε να θεωρήται και βάθρο του μεγάλου αγάλματος του Απόλλωνος) γίνονταν χοές για τόν Υάκινθο. Το βράδυ έτρωγαν μόνο τα φαγητά πού επέτρεπε το ειδικό τυπικό τής λατρείας (τα ζυμωτά γενικά δεν επιτρέπονταν, επομένως και το συνηθισμένο ψωμί)”.

(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. Γ2′, “Κλασσικός ελληνισμός 479-336 π.Χ.”, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1972, σελ. 262Α)

“Η βρώση του κρέατος ταύρου…εξηγείται από τον μιθραϊκό μύθο…Το ψωμί ήταν ιερό, γιατί γινόταν από καρπούς της γης, γονιμοποιημένης από το σπέρμα του κοσμικού ταύρου…(μιθραϊκή αντίληψη)”

(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΣΤ’, ‘Ελληνισμός και Ρώμη 30 π.Χ.-324 μ.Χ.’, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1976, σελ. 504Α)

(οι παγανιστές πάντως το εύρισκαν γευστικό…)

Επιστρέφουμε όμως:

Ασφαλώς, επί της “ζωοφιλίας” του Ιησού, να κάνουμε βέβαια και την απαραίτητη διόρθωση…:

“Όλοι οι δαίμονες τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Στείλε μας στους χοίρους για να μπούμε σ’ αυτούς». Και ο Ιησούς τους το επέτρεψε αμέσως και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα μπήκαν στους χοίρους και όρμησε το κοπάδι προς το γκρεμό, στη λίμνη.” (Μάρκ. 5,12-13)

Ήταν δε εκεί ένα κοπάδι, από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό. Και τα δαιμόνια τον παρακαλούσαν να τους επιτρέψει να μπουν στους χοίρους. Και τους το επέτρεψε. Αφού δε βγήκαν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο μπήκαν στους χοίρους και το κοπάδι όρμησε προς το γκρεμό στη λίμνη και πνίγηκε” (Λουκ. 8,32-33).

“Και οι δαίμονες τον παρακαλούσαν και έλεγαν: «Εάν μας διώξεις άφησε μας να πάμε στο κοπάδι των χοίρων». Και αυτός τους είπε: «Πηγαίνετε». Αυτοί δε βγήκαν και πήγαν στο κοπάδι των χοίρων. Και ολόκληρο το κοπάδι όρμησε και γκρεμίσθηκε στη λίμνη και πνίγηκε στα νερά της” (Ματθ. 8,31-32).

Όπως, και ένας ΣΤΡΑΒΟΣ βλέπει στο κείμενο, τα δαιμόνια ζητούν άδεια ΜΟΝΟ για να ΜΠΟΥΝ στους χοίρους. Δεν ζητούν άδεια για να τους σκοτώσουν! Ο Ιησούς επιτρέπει να μπουν στους χοίρους οι οποίοι ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ αυτοκαταστρέφονται.

Όπως λέει ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός στο “Ερμηνεία εις το κατά Ματθαίον”:

“…έτρον τι μηχανώνται σφόδρα πονηρόν [ενν. τα δαιμόνια]. Μελετώσι γαρ ανελείν τους χοίρους ίνα τη ζημία τούτων λυπηθέντες οι της αγέλης κύριοι μη παραδέξωνται τον Ιησούν” (PG 129,300C)

Άρα μία από τις ενέργειες των δαιμόνων αποσκοπεί στο να οδηγήσει τους ανθρώπους στην άρνηση να ακούσουν τον λόγο του Θεού.

Βιβλικά #2
Και είπεν ο τύπου “ροΐδης” ή τύπου “λασκαράτος”:

«Τί εμοί και σοί, γύναι;»

Άλλη μια αυθαίρετη ερμηνεία του γνωστού ερμηνευτή της Αγίας Γραφής, τύπου “ροΐδη”. Ασφαλώς και δεν είναι έτσι τα πράγματα καθώς τίποτε το αυθάδες και απότομο δεν περιέχει ο τύπος αυτός στη συγκεκριμένη περίπτωση:

“Το δε γύναι δι’ ου ο Σωτήρ προσαγορεύει την μητέρα αυτού ενταύθα τε και εν 19, 26 και την Μαγδαληνήν Μαρίαν (20, 15), εστίν η συνήθης προσαγόρευσις των γυναικών και αυτών των μητέρων παρά τοις Εβραίοις, ως και παρά τοις Έλλησι των γυναικών και αυτών των βασιλισσών…Ώστε ουδέν η λέξις ενέχει το απότομον“

(Τρεμπέλας Ν. Παν., “Υπόμνημα εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον”, 4η έκδ., Ο Σωτήρ, Αθήνα 1990, σελ. 88, παράθεση από το έργο του Ν. Δαμαλά, “Ερμηνεία εις την Κ. Διαθήκην”, τόμ. Δ΄, Αθήναι 1940)

Πράγματι, Στην Ιλιάδα (Γ, 204) αναφέρεται στο πρωτότυπο:

“ω γύναι ή μάλα τούτο έπος νημερτές έειπες”

Ενώ σε μετάφραση αποδίδεται (Ομήρου Ιλιάδα, μτφρ. Πολυλάς Ιάκωβος, Αθήνα 2001, σελ. 85):

“Λόγον τωόντι αληθινόν, ω δέσποινα, μας είπες”

Επίσης στο Δ’ Μακ. 15,17 αναφέρεται:

“ώ μόνη γύναι τήν ευσέβειαν ολόκληρον αποκυήσασα” δηλ. “Ω μόνη γυναίκα, που εγέννησες το σύνολον της ευσέβειας” (Κολιτσάρας Θ. Ιωάννης, “Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους Εβδομήκοντα”, τόμ. 5, ‘Η Ζωή’, 3η έκδ., Αθήνα 1991, σελ. 554)

Και βεβαίως σε όλη την γραμματεία μέχρι και τον 1ο αιώνα, ο τύπος “γύναι” χρησιμοποιείται εκατοντάδες φορές με ποικίλο περιεχόμενο, όπως αναφέρει και ο Τρεμπέλας μιλώντας ειδικά για την Κ.Δ.:

“Η προσφώνησις γύναι, είτε αγανακτούντος (Λουκ. 22, 57) είτε θαυμάζοντος (Ματθ. 15, 28) είτε τιμώντος (Λουκ. 13, 12. Ιω. 4, 21) είτε σεβασμόν επιδεικνυμένου (Ιω. 19, 26) τυγχάνει” (Τρεμπέλας Ν. Παν., ό.π.)

Άρα, για το λόγο αυτό, όπως πάντα προέχει η ορθόδoξη ερμηνεία των χωρίων και όχι η ερμηνεία του τύπου “ροΐδη”…

Όπως για παράδειγμα ερμηνεύει ο Ιωάννης Χρυσόστομος, με την προσφώνηση αυτή ο Ιησούς διδάσκει ότι η θεοτόκος:

“δέον ως δεσπότην σέβειν και προσκυνείν” τον Ιησού και άρα “ου τοίνυν απαυθαδιαζομένου προς την μητέρα ταύτα τα ρήματα ην”

(παρατίθεται στο Τρεμπέλας Ν. Παν., ό.π.)

Και προσθέτει ο ίδιος ο Τρεμπέλας:

“Είναι μέση τις προσφώνησις μεταξύ του μήτερ, όπερ θα εδήλου άμεσον εξάρτησιν του Ιησού και ως Μεσσίου από της μητρός αυτού, και του Μαρία, όπερ θα εδήλου χαλάρωσιν του προς την μητέρα σεβασμού. Δια του γύναι δεικνύει ο Ιησούς ότι παρήλθε πλέον ο καιρός του να ασκή επ’ αυτού η Μαρία οιονδήποτε μητρικόν κύρος.” (Τρεμπέλας Ν. Παν., ό.π.)

Και κατόπιν προσθέτει την ερμηνεία του Ζιγαβηνού:

“Ουκ είπε δε μήτερ, αλλά γύναι, ως Θεός“

(παρατίθεται στο Τρεμπέλας Ν. Παν., ό.π.)

Αυτή είναι η Ορθόδοξη Ερμηνεία. Για την ερμηνεία της αιρέσεως του τύπου “ροΐδη” τι να πούμε; Περί ορέξεως…

- Παραμύθι #11: Υποστηρίζουν χωρίς “αιδώ” ότι στην Ορθοδοξη Θεολογία προβλέπονται μαζικοί εξορκισμοί-show!

- Παραμύθι #12: Υποστηρίζουν ότι οι Ορθόδοξοι διώχνουν τις αρρώστιες …με ιεροτελεστίες και εξορκισμούς (και ασφαλώς, είναι σαν να μας λένε βλακωδώς, ότι 1) δεν υπάρχει γιατρός, νοσοκόμος, ψυχολόγος, ψυχίατρος που να είναι Χριστιανός και 2) στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν ασθενείς που να είναι χριστιανοί)!!!

Εδώ άλλη μία “θωπεία” μου στα παραπάνω, απίστευτα παραμύθια στιλ Αλή Μπαμπά:
http://roides.wordpress.com/2008/11/01/exorcism-and-the-church/#comment-13579

Καμμία αντίρρηση. Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας αναιρέσω για άλλη μία φορά.

Περί εξορκισμών, ιατρικής επιστήμης και λοιπών ανακριβειών

Ξεκινώντας την προσέγγιση του θέματος, παραθέτω την δημόσια εκφρασμένη δήλωση του Ι. Χατζηφώτη σε συνέντευξη (δημοσιεύεται σε βιβλίο του που περιέχει συλλογή δημοσιευμένων συνεντεύξεων), μεταξύ άλλων απαντάει στο συγκεκριμένο θέμα. Το σημαντικό δεν είναι μόνο το τι λέει, αλλά και το ότι δίνει την συνέντευξη ως εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας:

“Ο εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Συνόδου βρέθηκε τους τελευταίους δύο μήνες στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Τηλεοπτικοί σταθμοί, ραδιόφωνο, έντυπα παντός είδους έσπευσαν να ακούσουν από τον κύριο Χατζηφώτη την επίσημη θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το «ΟΖ» τον συνάντησε μία από τις μέρες που ήταν ιδιαίτερα φορτωμένος και τον άκουσε να μιλά με εκπροσώπους του γαλλικού πρακτορείου Τύπου και της Liberation για τη μαγεία και την ύπαρξη της (ή μάλλον την ανυπαρξία της) στη χριστιανική παράδοση.”

(Χατζηφώτης Μ.Ι., “Ορθοδοξία, Σκοταδισμός και Ρατσισμός-Γλώσσα, Παιδεία, Παράδοση, Μουσική, Κοινωνία”, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997, σελ. 133)

Και μετά από διάφορες ερωτήσεις τίθεται το θέμα:

“- Το τυπικό του εξορκισμού που υπάρχει στην Καθολική Εκκλησία δεν υπάρχει στην Ορθόδοξη;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ευχές. Ορισμένοι κάνουν ομαδικούς εξορκισμούς, αλλά η Εκκλησία δεν συμφωνεί. Η Ορθοδοξία αντιλαμβάνεται ότι η υπόθεση πρέπει ν’ αντιμετώπιζεται κατ’ ιδίαν. Στη μονή του Αγίου Κυπριανού στη Φυλή, η οποία είναι παλαιοημερολογίτικη, γίνονται εξορκισμοί. Ο ηγούμενος της, που φέρεται ως μητροπολίτης, είναι καθηρημένος κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδος.”

και προσθέτει ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΑ:

“- Εξορκισμοί γίνονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία;
Όχι.”

(Χατζηφώτης Μ.Ι., “Ορθοδοξία, Σκοταδισμός και Ρατσισμός-Γλώσσα, Παιδεία, Παράδοση, Μουσική, Κοινωνία”, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997, σελ. 135-136)

Νομίζω είναι ξεκάθαρο και πρόκειται για άποψη πρόσφατη, καθότι η συνέντευξη δόθηκε τον Γενάρη του 1994.

Και όπως αναφέρει ο δογματολόγος Νικ. Ματσούκας:

“Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει θεολογία περί εξορκισμών, μήτε γράφτηκαν πρακτικά εγχειρίδια για την τεχνική του εξορκισμού, μήτε συνοδικές αποφάσεις υπάρχουν“.

(Ματσούκας Α. Νίκος, “Δογματική και Συμβολική θεολογία”, τόμ. Δ΄, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 196)

Και αυτά σε αντίθεση με τη λατινική εκκλησία η οποία έδωσε μεγάλη βάση σε αυτό το ζήτημα:

“Για τους εξορκίσμούς υπάρχει σωρεία παπικών εγκυκλίων και συνοδικών αποφάσεων, που ρυθμίζουν κατά τις περιστάσεις αυτά τα προβλήματα. Παράλληλα υπάρχει μέριμνα ουκ ολίγη, με αποφάσεις και θεολογική επεξεργασία, για μια τεχνική που άφορα τους εξορκισμούς ως προς την άσκηση τους με την ανάλογη αξιολόγηση τους. Καταρχήν επιβάλλεται διάγνωση της δαιμονικής κατοχής, των χαρακτηριστικών του δαιμονισμένου και, αν συντρέξει λόγος, προσδιορίζεται η συνεργασία του εξορκιστή με γιατρούς και ειδικούς ψυχολόγους. Πάντως βασική αρχή είναι η προσεκτική διάγνωση, αν πρόκειται δηλαδή απλώς για μια ασθένεια ή για δαιμονική κατοχή. Ο εξορκιστής οφείλει να είναι δύσπιστος απέναντι σε κάθε περίπτωση”

(Ματσούκας Α. Νίκος, “Δογματική και Συμβολική θεολογία”, τόμ. Δ΄, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1999, σελ. 194)

Εξίσου και ο πιο παραδοσιακός Τρεμπέλας, ελάχιστη αναφορά κάνει στο θέμα, το οποίο όντως δεν κατέχει καμμία ιδιαίτερη θέση στην ορθοδοξία η οποία ούτε καν θεολογία περί του θέματος δεν έχει διαμορφώσει, όπως προείπα. Σύμφωνα με τη δογματική του Τρεμπέλα, ένα σύνολο ευλογιών υπάρχει:

“…αύται είναι εξορκισμοί προσώπων, προς αποδίωξιν απ’ αυτών πάσης πονηρός δυνάμεως, τοιούτοι δ’ εισί και αι προς το άγιον βάπτισμα συνημμέναι, ευλογίαι βρεφών…η συνήθης των ασθενών…αγιασμοί υδάτων…δεήσεις επί νεκρών…κλπ.”

(Τρεμπέλας Ν. Παν., “Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας”, τόμ. Γ’, 3η έκδ., Ο Σωτήρ, Αθήναι 2003, σελ. 64)

Όπως είπε και ο Χατζηφώτης, η Εκκλησία έχει ευχές τις οποίες διαβάζει, και πρεσβεύει ότι καθε τι που χρειάζεται ο άνθρωπος για τη σωτηρία του βρίσκεται στη μυστηριακή ζωή του μέσα στην Εκκλησία. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Οι ευχές αυτές:

:…ουδέ είναι ούτως αναγκαίαι εις σωτηρίαν, ως τα επτά μυστήρια, αλλά συνεστήθησαν υπό της Εκκλησίας…κατά την υπόσχεσιν αυτού: «εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γης περί παντός οι εάν αιτήσωνται, γενήσεται αυτοίς παρά του Πατρός μου του εν ουρανοίς”

(Τρεμπέλας Ν. Παν., ό.π.)

Δεν χρειάζεται καμμία άλλη απόδειξη περί του γεγονότος ότι κάθε είδους “μεγαλειώδης” τελετή εξορκισμού οφείλεται είτε σε επιρροές από τη δύση, είτε σε παλαιοημερολογίτες, είτε σε επιθυμίες προσωπικής προβολής ιερέων.

Μάλιστα, στους Ιερούς Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλ. στις διατάξεις εκείνες οι οποίες περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο όργανώνεται η Εκκλησία και ενεργεί σε πολλές περιπτώσεις, ο όρος εξορκισμός αναφέρεται μία μόνο φορά, και αυτή περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο εισέρχονται κάποιοι αιρετικοί ξανά στην Ορθόδοξη Εκκλησία:

“…εξορκίζομεν μετά τού εμφυσάν τρίτον εις τό πρόσωπον, καί εις τά ώτα, καί ούτω κατηχούμεν αυτούς, καί ποιούμεν χρονίζειν εν τή εκκλησία, καί ακροάσθαι τών Γραφών, καί τότε αυτούς βαπτίζομεν.”

Ο μοναδικός αυτός εξορκισμός είναι εκείνος που διατηρείται ακόμη και σήμερα πριν από την τελετή του βαπτίσματος και δεν έχει καμμία σχέση με αυτές τις “θεατρικές-δραματικές-θεαματικές” χολιγουντιανού τύπου καταστάσεις. Σε τέτοιους εξορκισμούς, θυμίζω, έχει συμμετάσχει η μισή ελληνική κοινωνία και έχει παρακολουθήσει ΟΛΟΚΛΗΡΗ η ελληνική κοινωνία, καθώς ο καθένας μας γνωρίζει πολλούς φίλους ή γνωστούς του οι οποίοι έχουν υπάρξει “νονοί” και σχεδόν όλοι μας έχουμε παρευρεθεί σε βαπτίσεις…

Και τα περί “αν πάνε οι χριστιανοί στο γιατρό” είναι αστειότητες. Δεν νομίζω να θες να μας πείσεις ότι σήμερα στα “χριστιανικά” κράτη, οι γιατροί είναι μόνο άθεοι ή παγανιστές, γιατί η συζήτηση θα αποκτήσει φαιδρότητα.

Σύμφωνα άλλωστε με την εκκλησιαστική νομοθεσία:

“Η Ιερωσύνη εκ φύσεως δεν συμβαδίζει με όλα τα επαγγέλματα. Ο Ιερεύς δεν μπορεί να ασκή συγχρόνως κάθε είδους επάγγελμα, καθόσον μερικά εξ αυτών απάδουν προς το υψηλόν υπούργημα της Ιερωσύνης και είναι ασυμβίβαστα προς αυτό. Κατόπιν τούτου δυνάμεθα να κατονομάσωμεν ορισμένα «συμβατά» με την ιδιότητα του Κληρικού επαγγέλματα…Ταύτα χωριζόμενα εις κατηγορίας είναι τα εξής:

α. Παραδοσιακά επαγγέλματα:
- τα αγροτικά [...]
- τα τεχνικά [...]

β. Σύγχρονα επαγγέλματα:
του ηλεκτρονικού, του τεχνικού [...]

[...]

α. Εκπαιδευτικά επαγγέλματα [...]
β. Ερευνητικά επαγγέλματα: Φυσικοί, Χημικοί, Βιολόγοι, Μεταλλειολόγοι, Γεωλόγοι, Σεισμολόγοι, Γεωχημικοί, Μετεωρολόγοι, Αστρονόμοι, Αστροφυσικοί κ.ά.

[...]

δ. Επαγγέλματα Κοινωνικής και Ανθρωπιστικής φύσεως: Ψυχολόγοι, Κοινωνικοί Λειτουργοί, Νοσηλευταί.

[...]

(Πρόδρομος Ι. Ακανθόπουλος, “Κώδικας Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος”, έκδ. Γ’, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 1395)

Η Ορθόδοξη Εκλλησία λοιπόν, αναγνωρίζει την χρησιμότητα επαγγελμάτων που έχουν σχ΄΄εση με την θεραπεία της ψυχής, όπως του Ψυχολόγου, και επιτρέπει στους κληρικούς να τα ασκούν. Αυτά ως απάντηση στα ανυπόστατα περί του ότι ΤΑΧΑ, η Εκκλησία αναγνωρίζει ως θεραπευτική μέθοδο των ψυχικών νόσων τους εξορκισμούς…..

Και ως επιβεβαίωση των παραπάνω, παραθέτω την άποψη του Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, από τον 4ο αιώνα μ.Χ.:

“Ώσπερ γάρ καί επί τής σωματικής θεραπείας, ο μέν σκοπός τής ιατρικής τέχνης είς εστι, τό υγιάναι τόν κάμνοντα, τό δέ είδος τής επιμελείας διάφορον, κατά γάρ τήν ποικιλίαν τών αρρωστημάτων καταλλήλως καί η θεραπευτική μέθοδος εκάστω τών νοσημάτων προσάγεται, ούτω, πολλής ούσης καί εν τή ψυχική νόσω τής τών παθών ποικιλίας, αναγκαίως πολυειδής γενήσεται η θεραπευτική επιμέλεια, πρός λόγον τού πάθους ενεργούσα τήν ίασιν.”

το οποίο σημαίνει:

“Στη θεραπεία του σώματος ένας είναι ο σκοπός της ιατρικής τέχνης, δηλαδή το να γίνει υγιής ο άρρωστος, ενώ το είδος της θεραπείας ποικίλλει (γιατί σύμφωνα με την ποικιλία των ασθενειών εφαρμόζεται και η ανάλογη για το κάθε νόσημα θεραπεία), έτσι, επειδή και στην ψυχική αρρώστια είναι μεγάλη η ποικιλία των παθήσεων, αναγκαστικά η θεραπευτική φροντίδα θα είναι πολύμορφη, προσπαθώντας να θεραπεύσει ανάλογα με την αρρώστια.”

(“Του εν Αγίοις Πατρός Ημών Γρηγορίου Επισκόπου Νύσσης, Επιστολή Κανονική προς Λητοίον Επίσκοπον Μελιτίνης”, στο Πρόδρομος Ι. Ακανθόπουλος, “Κώδικας Ιερών Κανόνων” (Κείμενο – Ερμηνεία – Σχόλια)’, έκδ. Γ’, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 541)

Ξεκάθαρα λοιπόν φαίνεται ότι ο μεγάλος αυτός πατέρας της Εκκλησίας αποδέχεται την “ιατρική τέχνη” και στα ζητήματα του σώματος και στα ζητήματα της ψυχής, όπως άλλωστε αποδέχεται και την ποικιλία των ασθενειών που υπάρχουν στο σώμα και την ψυχή. Αλλιώς θα έλεγε αρρώστια της ψυχής είναι μόνο μία, η δαιμονική ενέργεια και θεραπεία της ο εξορκισμός. ΔΕΝ ΛΕΕΙ όμως τίποτε τέτοιο…

Ξαναθυμίζω λοιπόν:

Και ασφαλώς, τιμάται και αναγνωρίζεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία η αξία και η προσφορά των γιατρών, σωματικών και ψυχικών νόσων, και επιτρέπει η Εκκλησία την άσκηση των επαγγελμάτων αυτών ακόμη και στους ιερείς της.

Άρα, το παρόν post αυτού του blog, είναι άραγε προϊόν μόνο άγνοιας, ή οι τραγικές ανακρίβειες και γενικεύσεις του επιμέρους δείχνουν αυξημένο βαθμό κακοπιστίας;

ΥΓ

Προς πικραμένους: ασφαλώς και όλες οι ρήσεις αυτές αφορούν τη φράση αυτή. Δεν κατανοώ τις δικαιολογίες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Χρυσόστομο το “τι εμοί και σοι” διατυπώνει την διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο Μαρία η οποία “δέον ως δεσπότην σέβειν και προσκυνείν”.
Τέλος πάντων, για παιχνίδια για μικρά παιδιά να πάτε στο jambo…

- Παραμύθι #13: Για να μπορέσουν να ξεφύγουν από την “ειρωνία”, ΞΕΧΝΑΝΕ ΞΑΦΝΙKΑ(!) τα παραμύθια ότι οι ορθόδοξοι τάχα …θεραπεύονται με ιεροτελεστίες και ισοπεδώνουν με οδοστρωτήρα, μπλέκοντας 4-5 περιπτώσεις, εντελώς άσχετες μεταξύ τους, όπου μέσα βάζουν και τον …Ρασπούτιν! Επίσης, μόλις βλέπουν την επιχειρηματολογία να τους χαλάει τα σχέδια, τα γυρίζουν, και ισχυρίζονται κατόπιν ότι “αρνούνται οι ορθόδοξοι την ύπαρξη εξορκισμών” πράγμα που φυσικά, ουδέποτε ειπώθηκε!

Και τότε, τους έρχεται άλλη μία ξεγυρισμένη:
http://roides.wordpress.com/2008/11/01/exorcism-and-the-church/#comment-13606

Το τελευταίο αυτό σχόλιο, δεν είναι καθόλου διαφορετικό από αυτό το οποίο δημοσίευσες εξ αρχής.

Είναι σχεδόν ίδιο, μόνο που βλέπω με χαρά ότι ξέχασες αμέσως τα σχόλια περί του “αν φεύγουν οι αρρώστιες με ιεροτελεστίες”.

Αυτή είναι όντως πρόοδος από μέρους σου, μια που το είχες τραβήξει τόσο πολύ σε αυτό το σημείο, που η κατάσταση είχε γελοιοποιηθεί.

Στο τελευταίο σου σχόλιο, βλέπουμε ένα συνοθήλευμα στο οποίο υπάρχουν:

- η δολοφονία της καλόγριας

- Οι Παλαιοημερολογίτες επίσκοποι

- Ο πατήρ Σάββας

- Ο δεσπότης Πουρτσουκλής ο οποίος μάλιστα ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ τους εξορκισμούς!

Αυτή ακριβώς είναι η ομολογία σου, γι αυτό ακριβώς που επισημαίνω παραπάνω:

“οι τραγικές ανακρίβειες και γενικεύσεις του επιμέρους δείχνουν αυξημένο βαθμό κακοπιστίας”

Οι παλαιοημερολογίτες δεν έχουν ουδεμία σχέση με την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι οριστικά εκτός εκκλησίας μέχρι την επάνοδό τους από το σχίσμα.

Έχουμε λοιπόν ένα δημοσίευμα από blog “για κραυγές που κόβουν την ανάσα”, τους ..παλαιοημερολογίτες, ένα περιστατικό στη Ρουμανία, και ευτυχώς που έβγαλες τον Ρασπούτιν δηλαδή. Το ξέρεις ότι και ο Τσακαλίας ήταν κάποτε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως αρχιμανδρίτης; Μήπως θα κριθεί και από τον Τσακαλία η Ορθόδοξη Εκκλησία;

Μας λες:

“Αρνιόσαστε με μεγάλη ευκολία τώρα που στριμωχτήκατε, σαν τον δεσπότη της Καισαρειανής, τους εξορκισμούς. Προδίνετε τον ίδιο τον Χριστό που έκανε θεαματικούς εξορκισμούς με ομαδική αυτοκτονία γουρουνιών.”

Να επισημάνω ότι ο εξορκισμός του Ιησού ήταν κάτι ελάχιστοι θα καταλάβαιναν, και μόνο όταν θα έβλεπαν το παιδί θεραπευμένο.
Θυμίζω ότι οι δαίμονες έριξαν τους χοίρους στο νερό και όχι ο Ιησούς.

Η Παραποίηση που με αναίδεια κάνεις είναι η εξής:

Προβάλεις ψευδείς ισχυρισμούς για τους ορθοδόξους, ενώ από τη στιγμή που υπάρχει εξορκισμός στην βάπτιση, είναι αστείο να λέμε αν υπάρχουν εξορκισμοί. Ούτε καν ο Χατζηφώτης δεν το αρνήθηκε ότι υπάρχουν τέτοιες ευχές. Μίλησε για τους ομαδικούς και θεαματικούς εξορκισμούς. Ούτε και ο Τρεμπέλας αρνήθηκε ότι υπάρχουν ανάλογες ευχές. Ασφαλώς όχι. Τις ενέταξε όμως στο σύνολο των σχετικών ευλογιών όπως ένα σωρό άλλες.

Τι κάνει όμως ο τύπου “ροΐδολασκαράτος”:

1ον: Προσπαθεί να επιβιώσει με τη μέθοδο των άκρων. Από τη μία δήθεν ΟΛΗ η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ως σύστημα τους θεαματικούς και προβληματικούς εξορκισμούς και μάλιστα επιδιώκει την θεραπεία όλων των νόσων με εξορκισμό.

2ον: Μετά την δημόσια έκθεσή του, πιάνει το άλλο άκρο, ΨΕΥΔΟΣ κι αυτό: “αρνείστε λέει την ύπαρξη εξορκισμών” και όμως σε ολόκληρο το ποστ μιλάμε γι αυτούς!

Κανείς ασφαλώς δεν θα μπορούσε ποτέ να αρνηθεί τον εξορκισμό, εκτός αν ήταν αιρετικός. Άλλο αυτό και άλλο το αν η παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας αποδέχεται στην πρακτική της, ανεξέλεγκτες τελετουργίες.

Η απουσία θεολογίας και λεπτομερούς ανάλυσης του πως επιτυγχάνεται ο εξορκισμός, δείχνει ακριβώς ότι η εκκλησία από την αρχή της, διδάσκει και ομολογεί την επίτευξη της σωτηρίας με τη βοήθεια των μυστηρίων και με τη μυστηριακή ζωή η οποία σώζει ακριβώς τον άνθρωπο από την επιρροή των δαιμονικών δυνάμεων και δεν προσκολάται σε μεθόδους έκτακτες τις οποίες μελετά με διάκριση.

Εκεί είναι το ζήτημα. Γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενα του ατάκτως μαζευθέντα τύπου “ροΐδη” ούτε το επάγγελμα του Ψυχολόγου ούτε του Ψυχιάτρου θα είχε λόγο ύπαρξης για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Και αυτή είναι άλλη μία διάψευση της υποκριτικότητας και της ισοπεδωτικής γενίκευσης.

Ο εξορκισμός, για να ήταν συμβατός με το όλο πλαίσιο της Θεολογίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, θα έπρεπε να τελεστεί σε μια έκτακτη περίπτωση, όπου την πρωτοβουλία θα έπαιρνε ένα εξέχον και αναγνωρισμένο από την εκκλησιαστική συνείδηση ως χαριτωμένο μέλος της Εκκλησίας. Γιατί θα έπρεπε να διαθέτει αγάπη και διάκριση και ασφαλώς το αποτέλεσμα θα ήταν όχι αυτοκτονία, δολοφονία ή ψυχική πάθηση, αλλά μια πλήρης ειρήνη και εν Χριστώ ηρεμία που θα γαλήνευε το παθόν πρόσωπο.

Ο Ιάκωβος Τσαλίκης, ο Παΐσιος και ελάχιστα άλλα μέλη της Εκκλησίας, είναι τα μέλη που η εκκλησιαστική συνείδηση αναγνωρίζει ως χαριτωμένα. Είναι πολύ πιθανόν, αν η αγιότητα διακυρησσόταν όπως την πρώτη χιλιετία μ.Χ. από ομοφωνία λαού και κλήρου, χωρίς την επιπρόσθετη συνοδική επικύρωση (η οποία απλώς διαβεβαιώνει ότι ο κλήρος και ο λαός όντως αποδέχονται την αγιότητα ενός προσώπου) η Εκκλησία μας ίσως αναγνώριζε την αγιότητα στα πρόσωπα αυτά.

Όταν όμως, ο οποιοσδήποτε ηγούμενος, μοναχός, κληρικός, βγάζει παντιέρα ως “εξορκιστής”, αυτό δεν είναι θεμιτό για την Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί υποκρίπτει έπαρση και εγωισμό ανθρώπου που είναι αθεολόγητος.

Όπως λοιπόν το λάθος και το σφάλμα υπάρχει παντού, έτσι και στους ανθρώπους που βιώνουν ως μέλη της Εκκλησίας. Η Ορθοδοξία δεν αποδέχεται ότι η σχετική αγιότητα των μελών θα μπορούσε να προσβάλει την αγιότητα της Εκκλησίας ως σύνολο και ως σώμα Χριστού. Αποδέχεται όμως τις επιμέρους εσφαλμένες πράξεις μελών.

Όποιος διαβάσει τους τόμους της “Φιλοκαλίας”, ένα αυθεντικά πνευματικό έργο, αμφιβάλλω αν θα βρει έστω και μία φορά εκεί μέσα τον όρο εξορκισμός. Εγώ τουλάχιστον δεν τον βρήκα. Ο αγώνας των ασκητών, σχεδόν πάντα περιστρέφεται γύρω από την πιθανότητα οι δυνάμεις του αντιθέτου να βγάλουν από το δρόμο τους, αυτούς τους αγωνιστές. ΚΙ ΟΜΩΣ: τα μέσα τα οποία προβάλουν είναι η μυστηριακή ζωή, η εγκράτεια, η προσευχή και η νηστεία, ενώ προσωπικά δεν έχω βρει ΟΥΤΕ ΜΙΑ περίπτωση όπου οι μεγάλοι αυτοί ασκητές να προτείνουν να καταφύγει κάποιος σε εξορκισμό.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ευχές εξορκισμού. Η Εκκλησία όμως είναι ένα σύνολο πνευματικών θυσαυρών. Θα πρέπει να δούμε και ποια ακριβώς θέση έχουν αυτές οι ευχές και πόσο συχνά οι άγιοι προτείνουν στους πιστούς να καταφεύγουν εκεί αντί για τη μυστηριακή εκκλησιαστική ζωή.

Κλείνοντας, να πω ότι, τα όσα έφερα ως στοιχεία στο προηγούμενο post, αποδεικνύουν ότι υπήρχε ένα απέραντο ψεύδος στα όσα ισοπεδωτικά επιχείρησες να παρουσιάσεις για το Σύνολο της Εκκλησίας, πολλά από τα οποία ήδη τα άφησες πίσω. Πήρες όμως το μεμονωμένο σφάλμα και προσπάθησες να το αναδείξεις ως ΟΛΟ. Πήρες το επιμέρους, και μετά με τον οδοστρωτήρα πήγες να το απλώσεις για να καλύψεις τα πάντα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ελέγχεσαι ως απατεώνας και όχι για το αν έχουν υπάρξει προβληματικές περιπτώσεις εξορκισμών από μέλη της Εκκλησίας που έδρασαν αυθαίρετα.

Ξεφτίλα Ροϊδολασκαράτων Νο 3: “Noέμβρης, μνήμη της αγίας πόρνης και φόνισσας Θεοδώρας”

2009-08-02T12:45:00.000-07:00

Σε αυτό το ποστ βάζω τις αποστομωτικές απαντήσεις άλλων χρηστών... Του Δηδρ του expaganus του Diagrammenos και του Γιάννη... Οι δικές μου δεν ήταν τίποτα σπουδαίο... αλλά βάζω μια χαρακτηριστική στο τέλος......

“Τα παθήματα του Γουΐνι”, Μέρος δεύτερον

παραμυθο-Ιστοσελίδα: http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/

Άλλο μεγάλο show “αποκάλυψης” των εν λόγω “λατρών της αλήθειας”, έγινε στην ιστοσελίδα αυτή. Οι δύο γνωστοί άγνωστοι, με τον τίτλο: “Noέμβρης, μνήμη της αγίας πόρνης και φόνισσας Θεοδώρας”, προσπαθούν να μας πείσουν και πάλι, ότι υπάρχει ένας άγιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που δεν τον ξέρουμε. Και ενώ ήδη είπαμε ότι εκτός θείας λειτουργίας, ΑΓΙΟΣ δεν υπάρχει, επικαλούνται διαδικτυακές πηγές με υλικό των βολλανδιστών, για να πείσουν ότι ξέρουν τι λένε!

- Παραμύθι #7: Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, είναι ΔΗΘΕΝ …ΑΓΙΑ!
Και εδώ άλλη μια θορυδώδης “θωπεία” στα ασύστολα “ανεπίτρεπτα συμπεράσματα” τους!
http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14126

Εσύ είσαι τύπου “λασκαράτος” που μίλησες για γιαγιάδες και όχι μόνο, που χαραμίζουν ώρες να προσεύχονται σε αιμοσταγείς”.

Στο έχω ξαναπεί, και θα έπρεπε να υπάρχει και ντροπή, ότι οι ισχυρισμοί σου θα έπρεπε να ισχύουν ΜΟΝΟ εάν τα πρόσωπα που αναφέρεις μνημονεύονται ως άγιοι στην λειτουργική πράξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Λειτουργική πράξη της Εκκλησίας είναι η Θεία Λειτουργία και τα μοναδικά βιβλία τα οποία επισήμως περιέχουν τα πρόσωπα που μνημονεύονται είναι τα “Μηναία”, λειτουργικά βιβλία δηλαδή με μακρά εκκλησιαστική παράδοση και σε έντυπη μορφή υπάρχουν από τον 16ο αιώνα όπως γράφει ο Τωμαδάκης στο “Κλεις της Βυζαντινής Φιλολογίας”, δηλ. εδώ και 5 αιώνες.

Σου έχω ξαναπεί λοιπόν το ίδιο ακριβώς πράγμα περί αγίων και μηναίων και εσύ συνεχίζεις απτόητος.
Η πραγματικότητα είναι ότι:

Πουθενά στα Μηναία δεν μνημονεύονται ο Ιουστινιανός και η σύζυγός του Θεοδώρα

το ίδιο ισχύει και για την Ειρήνη την Αθηναία

το ξαναλέω

Πουθενά στα Μηναία δεν μνημονεύονται ο Ιουστινιανός και η σύζυγός του Θεοδώρα, ούτε και η Ειρήνη η Αθηναία

Άρα, για μια ακόμη φορά, μιλάς για αγίους και προσευχές και φυσικά φέρνεις ξένες πηγές όπως οι Ιησουΐτες Βολλανδιστές ή το διαδίκτυο τα οποία μπορεί να λένε ό,τι θέλουν. Άλλωστε για τέτοια κείμενα συνήθως η πηγή είναι πάντα οι Βολλανδιστές εφόσον αυτοί έχουν δημιουργήσει την μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων.

Η ουσία είναι ότι:

Πουθενά η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μνημονεύει ως αγίους τον Ιουστινιανό και την Θεοδώρα ή την Ειρήνη την Αθηναία στους Ναούς της, κατά την λειτουργική της πράξη. Τα βιβλία του εμπορίου ή το διαδίκτυο δεν αποτελούν τίποτα απολύτως για την Ορθόδοξη Λειτουργική πράξη εκτός από πληροφορίες ή επιστημονικά συγγράμματα τα οποία καλά κάνουν και κυκλοφορούν. Στις λειτουργικές συνάξεις όμως, των πιστών με τον ιερεά, στις ορθόδοξες Εκκλησίες δεν μνημονεύονται οι αυτοκράτορες αυτοί.

Οπότε, τα παραμύθια σου περί προσευχών σε αγίους αλλού. Λοιπόν:

2η Αυγούστου

Δεν υπάρχει Θεοδώρα στις 2 Αυγούστου στα Μηναία. Άρα, το όνομα της ΔΕΝ μνημονεύεται λειτουργικά.

Δεν υπάρχει Ιουστινιανός (ούτε ο Α’, ούτε ο Β’) στα Μηναία. Ούτε στις 2 Αυγούστου, ούτε στις 15 Ιουλίου. Άρα λειτουργικά δεν τιμάται η μνήμη του. Η Εκκλησία δεν αναφέρει/μνημονεύει λειτουργικά το όνομά του. Ενδεικτικό των προβλημάτων και λαθών που υπάρχουν είναι ότι στο συναξάρι του διαδικτύου, η Εκκλησία της Ελλάδας αναφέρει τον Ιουστινιανό Β’ ως Όσιο (!) ενώ ως γνωστόν:

“Όσιοι ονομάζονται οι άγιοι που προέρχονται από την τάξη των μοναχών και ιδιαίτερα των ασκητών.”

(Παπαδόπουλος Αντ., “Αγιολογία”, τ. A’, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 105)

Η μόνη λοιπόν πηγή από την οποία μπορούμε να μάθουμε αν όντως η Εκκλησία μνημονεύει κάποιο πρόσωπο ως άγιο ή ΑΠΛΑ ως ευσεβή, είναι τα Μηναία.

14η Νοεμβρίου

Απολύτως τίποτα ούτε για Θεοδώρα, ούτε για Ιουστινιανό στα Μηναία.

15η Νοεμβρίου

Η μοναδική περίπτωση με υπόνοιες περί Ιουστινιανού είναι η 15η Νοεμβρίου. Ξέρεις όμως, και σου χαλάει τη σούπα ότι ο Νικόδημος αμφισβητεί ακόμη και την υπόθεση ότι πρόκειται για τον Ιουστινιανό αφού έπεσε σε αίρεση.

Εσύ όμως, δεν κολλάς. Γράφεις ό,τι να’ ναι σαν να μην τρέχει τίποτα.

Στα Μηναία ΟΜΩΣ αναφέρεται “Μνήμη των ευσεβών βασιλέων ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ και Θεοδώρας”. Επαναλαμβάνω: ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ.

Και ασφαλώς, εφόσον η Θεοδώρα και ο Ιουστινιανός έγιναν αυτοκράτορες μετά το θάνατο του Ιουστίνου, η αναφερόμενη στις 15 Νοεμβρίου Θεοδώρα είναι σαφώς ΑΛΛΗ. Ο Νικόδημος γράφει: “η Θεοδώρα, η σύζυγος Ιουστίνου, η κατά την δεκάτην πέμπτην του Νοεμβρίου αναφερομένη”.

Η ΘΗΕ, παρά το ότι υποθέτει πως το ζεύγος το οποίο εορτάζει θα μπορούσε να είναι ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα, εντούτοις επισημαίνει ότι ο άγ. Νικόδημος το θεωρεί αδύνατον επειδή υπέπεσε σε αίρεση.

Η λειτουργική πράξη της Εκκλησίας διασώζει την παράδοση που κρατά και ο Νικόδημος. Αυτό δεν αλλάζει. Την ημέρα αυτή μνημονεύεται ως ευσεβής ο ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ και η σύζυγός του Θεοδώρα.

Όπως αναφέρει ο Τσολακίδης σχετικά με τον Ιουστίνο:

“…έγινε στρατιώτης, έπειτα κόμης καί στό τέλος βασιλιάς τό 518. Είχε δε γυναίκα κάποια Λουπικία, πού τήν έκανε Αύγούστα καί μετονόμασε Εύφυμία. Όταν πέθανε η γυναίκα του αυτή, πήρε άλλη μέ τό όνομα Θεοδώρα.”

Αυτή η παράδοση υπάρχει σχετικά με την ημέρα, και αυτή διασώζεται λειτουργικά. Και πάλια, δεν αναφέρονται ως άγιοι αλλά ως ευσεβείς. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει είναι ότι Ιουστινιανός και Θεοδώρα, το ζεύγος των “Ανεκδότων” του Προκοπίου, ΔΕΝ μνημονεύεται στις λειτουργικές συνάξεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας και το ίδιο ισχύει για την Ειρήνη την Αθηναία.

Επαναλαμβάνω:

Πουθενά η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μνημονεύει ως αγίους τον Ιουστινιανό και την Θεοδώρα ή την Ειρήνη την Αθηναία στους Ναούς της, κατά την λειτουργική της πράξη. Τα βιβλία του εμπορίου ή το διαδίκτυο δεν αποτελούν τίποτα απολύτως για την Ορθόδοξη Λειτουργική πράξη. Στις λειτουργικές συνάξεις των πιστών με τον ιερεά, στις Εκκλησίες, δεν μνημονεύονται οι αυτοκράτορες αυτοί.

ΥΓ
Στη συνέχεια θα εξηγήσω (όχι σε σένα και τους κολλητούς σου προφανώς…) σε μήνυμα για ποιους λόγους αναφέρονται σε ξένα ή ελληνικά συναξάρια πρόσωπα αυτοκρατόρων ως ευσεβείς, αν και ΔΕΝ τιμούνται ως άγιοι από τη λειτουργική πράξη της Εκκλησίας. Τα όσα θα γράψω απευθύνονται σε όσους καλοπροαίρετους τυχαίνει να διαβάζουν αυτό το ανόητο blog ώστε να έχουν γνώση των θεμάτων.

ΥΓ2
Μην μου τα αλλάζεις, και περιμένω δημόσια συγγνώμη για τον Βασίλιεφ.

ΥΓ3
Λατρεύω την υποστήριξη των φίλων του blog οι οποίο έρχονται να πουν ένα καλό λόγο παρηγοριάς στους συντάκτες του…

ΥΓ4
Οι απόψεις περί Γϊββωνος είναι τόσο πολλές που δεν σε γλυτώνει τίποτε. Καταρχάς δεν βρίσκω σχέση χούντας και …Γίββωνα. Εκτός από το ότι ο Γίββωνας επέβαλε τη χούντα της μονομέριας και της διαστρέβλωσης της ιστορίας.

Άλλωστε τα ίδια λένε για τον Γίββωνα και οι …χουντικοί της Οξφόρδης:

“Η περιφρονητική μεταχείριση του Βυζαντίου από μελετητές όπως ο Μοντεσκιέ και ο Εδουάρδος Γίββων διατήρησε κάποια από την κακεντρέχειά της και στη βικτωριανή εποχή, αλλά άρχισε να απορρίπτεται πολύ πριν το τέλος του 19ου αιώνα.”

(C. Mango, “Ιστορία του Βυζαντίου”, Νεφέλη, Αθήνα 2006, σελ. 7)

Α, κι άλλος χουντικός:

“Σήμερα δέν υπάρχει πιά ανάγκη νά αποδείξουμε πόσο ιστορικά αστήρικτες είναι οι θεωρίες τοϋ Lebeau καί τού Gibbon.”

(Ostrogorsky Georg, “Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους”, τ. Α’, σελ. 52)

Βρε πόσοι χουντικοί μαζεύτηκαν;:

“Ή ερμηνεία πού δίνει ό Γίββων στην εσωτερική ίστορία τής Αυτοκρατορίας, μετά τόν Ηράκλειο, δέν είναι μόνον επιπόλαιη αλλά συγχρόνως δίνει λανθασμένη έντυπωσι τών γεγονότων.”

(Vasiliev, τ. Α’, σελ. 22)

Άρα το έργο παίχτηκε:

29 “χουντικοί” συμφωνούν μεταξύ τους: Γίββων – ο ρεζίλας της ιστορίας

συνεχίζεται…

- Παραμύθι #8: Εντωμεταξύ, ανάμεσα στους ισχυρισμούς τους, επικαλούνται τις πλέον ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ, τις πλέον άθλιες, τις πλέον ύποπτες, τις πλέον χαρακτηρισμένες ως επίφοβες και προκατειλλημένες “πηγές” της ιστορίας! Ένας είναι ο …Γίββων, του οποίου το πνεύμα αναβιώνει μετά από 2,5 αιώνες και ενώ ΟΥΔΕΙΣ πλέον επικαλείται τις μαρτυρίες του. Ο άλλος είναι ο εξαιρετικός μεν σε άλλα έργα του, ιστορικός Προκόπιος, ο οποίος όμως έγραψε έναν άθλιο λίβελλο, τα “Ανέκδοτα” τα οποία ασφαλώς εξαιρούνται από το έργο του, ΚΥΡΙΩΣ όσον αφορά στοιχεία του βίου του αυτοκρατορικού ζεύγους. Εντούτοις τα επικαλούνται και γι αυτό (ξανα-)”αποκαλύπτονται”:

Εδώ τα “καμώματα” τους μέρος άλφα:
http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14113

Απάντηση – πρόγευμα

Και είπεν ο τύπου “λασκαράτος”:

“Ο Γίβων και ο Βασίλιεφ, περισσότερο ο πρώτος, λιγότερο ο δεύτερος εμπιστεύονται τα «Ανέκδοτα», ενώ φυσικά ο εθνικός μας ιστορικός Παπαρηγόπουλος τα απορρίπτει. Το σίγουρο είναι πως πέρα από την όποια προσωπική του εμπάθεια ο Προκόπιος καταγράφει πολλές αλήθειες και γεγονότα.”

Ο άνθρωπος αυτός, ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ, ξεπερνά τα όρια κάθε σεβασμού των αναγνωστών. Προφανώς τους θεωρεί ανόητους ή ελεγχόμενους, ή χαμηλής νοημοσύνης. Δεν εξηγείται αλλιώς η παραπάνω φράση του και η χρήση των Ανεκδότων του Προκοπίου στο όνομα του Βασίλιεφ, όταν ο ίδιος γράφει:

“Όλες αυτές οι σκοτεινές λεπτομέρειες για τα πρώτα χρόνια της Αυτοκράτειρας, πρέπει να αντιμετωπισθούν με κάποιο σκεπτικισμό, δεδομένου ότι όλες προέρχονται από τον Προκόπιο, του οποίου βασικός σκοπός υπήρξε να δυσφημίση, με τα «Ανέκδοτα» του τον Ιουστινιανό και την Θεοδώρα“

(Vasiliev Α.Α., ‘Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας’, τόμ. Α’, Μπεργαδής, Αθήνα 1954, σελ. 169)

Πως είπατε; Μάλιστα…Ο ίδιος ο Βασίλιεφ μας λέει ΚΑΘΑΡΑ, ότι σκοπός του Προκοπίου ΔΕΝ ήταν να γράψει ιστορία με το έργο αυτό, ΑΛΛΑ να ΔΥΣΦΗΜΙΣΕΙ τον Ιουστινιανό και την Θεοδώρα!!!

Ο Βασίλιεφ λοιπόν, στέκεται με σκεπτικισμό μπροστά στις πληροφορίες αυτού του έργου, ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή το έγραψε ο …Προκόπιος.

Κατά συνέπεια, οι “γαργαλιστικές λεπτομέρειες που δίνει ο πικρόχολος Προκόπιος” μπορούν κάλλιστα να αποτελούν έργο δυσφήμισης και γι αυτό μας προειδοποιεί ένας πράγματι σπουδαίος ιστορικός, (όπως και ο Καραγιαννόπουλος παρακάτω).

Κι όμως ο τύπου “λασκαράτος” επικαλείται τον Βασίλιεφ…Πιστεύω και οι φίλοι του, θα αρχίσουν να του ζητάνε να εκτίθεται λιγότερο. Σε κάθε σου μήνυμα με το οποίο έχω ασχοληθεί, θα έχεις από μία έως αμέτρητες φαντασίες, ψεύδη και ανακρίβειες. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Νομίζεις θα κρατήσεις για πολύ ακόμη τους αναγνώστες σου;

Και βεβαίως γράφει αναλυτικότατα, λίγο πιο κάτω πάλι ο Βασίλιεφ:

“Το τρίτο έργο του Προκοπίου, τα «Ανέκδοτα» (Historia Arcana) διαφέρει πολύ από τα άλλα δύο. Είναι ένας φαύλος λίβελλος εναντίον της δεσποτικής βασιλείας τοΰ Ιουστινιανού και της Θεοδώρας, με τον όποιο ό συγγραφεύς του δεν επιτίθεται μόνον εναντίον του Αυτοκρατορικού ζεύγους, αλλά και κατά τοΰ Βελισσαρίου και της γυναίκας του. Στον λίβελλο αυτό ό Ιουστινιανός παρουσιάζεται ως η αιτία όλων των ατυχημάτων που υπέστη, την περίοδο αυτή, η Αυτοκρατορία. Η αντίθεσι του έργου αυτού προς το δύο πρώτα, είναι τόσο κτυπητή, ώστε μερικοί επιστήμονες άρχισαν να συζητούν την αυθεντικότητα των «Ανεκδότων», δεδομένου ότι τους φαίνεται αδύνατο να έχουν γραφή και τα τρία έργα από τον ίδιο άνθρωπο. Μόνον ύστερα από προσεκτική μελέτη των «Ανεκδότων», εν συγκρίσει με άλλα έργα της εποχής τοΰ ‘Ιουστινιανού απεφασίσθη τελικά ότι το έργο άνηκε πραγματικά στον Προκόπιο. Όταν χρησιμοποιηθή καταλλήλως το έργο αυτό βοηθεί ως ένα εξαιρετικής σημασίας βοήθημα για την κατανόησι της εσωτερικής Ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του έκτου αιώνος”.

(Vasiliev Α.Α., ‘Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας’, τόμ. Α’, Μπεργαδής, Αθήνα 1954, σελ. 227)

Φαύλος λίβελος που θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό λέει ο Βασίλιεφ, και ΕΣΥ τολμάς να λες ότι εμπιστεύεται τα ανέκδοτα για τα φούμαρα περί του ζεύγους; Ο Βασίλιεφ λέει καθαρά σε τι εμπιστεύεται τα “Ανέκδοτα”.

“Όταν χρησιμοποιηθή καταλλήλως το έργο αυτό βοηθεί ως ένα εξαιρετικής σημασίας βοήθημα για την κατανόησι της εσωτερικής Ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του έκτου αιώνος”.

Και προφανώς: από τη στιγμή που τα “Ανέκδοτα” έχουν αναγνωρισθεί ως έργο δυσφήμισης και όχι ιστορικό έργο, κάθε ιστορική χρησιμότητα αντλείται από τα έμμεσα στοιχεία που προκύπτουν.

Και θυμίζω ότι στο ειδικό έργο του περί Βυζαντινών πηγών, ο καθ. Καραγιανόπουλος αναφέρει για τα “Ανέκδοτα”:

“Αποτελεί λιβελλογράφημα περιέχον πυρήνα αληθείας. Πρέπει να χρησιμοποιείται μετά προσοχής”

(Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, “Πηγαί της Βυζαντινής Ιστορίας”, 5η έκδ., Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1987, σελ. 156)

Βλέπεις την λέξη “ΠΥΡΗΝΑ”; Αυτό σημαίνει με απλά λόγια, όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι. Αυτούσια αντιγραφή πληροφοριών από το έργο “Ανέκδοτα”, ταιριάζουν μόνο στην παιδική χαρά που έχεις στήσει εδώ και όχι σε σοβαρές συζητήσεις.

ΥΓ
Για τον Γίββωνα, αρκεί να πω ότι ως ιστορικός του Βυζαντίου, θεωρείται τουλάχιστον αξιοθρήνητος, καθώς είναι τόσο προκατειλλημένος, που η Χριστοφιλοπούλου γράφει γι αυτόν με μια δόση ειρωνίας:

“Ή πνευματική ηγεσία της Ευρώπης του ΙΗ’ αιώνος περιφρονεί το Βυζάντιον…Διά την διαμόρφωσιν και διάδοσιν αυτών των αντιλήψεων σημαντική υπήρξεν η ευθύνη και του άγγλου ιστορικού Εδουάρδου Γίββωνος…Το πόνημα του γλαφυρού ιστορικού, παρά τον τίτλον του, περιλαμβάνει την ιστορίαν της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ανεξαρτήτως της αντιρρήσεως, πώς είναι δυνατόν παρακμή να διαρκή ένδεκα αιώνας, όσοι μεσολαβούν από της ιδρύσεως της Κωνσταντινουπόλεως (324) μέχρι της πτώσεως της βασιλευούσης (1453), είναι φανερόν ότι ο συγγραφεύς δεν επεχείρησε να κατανοήση το Βυζάντιον εντός των ιστορικών του πλαισίων, ούτε αντελήφθη την συμβολήν του…”

(Χριστοφιλοπούλου Αικατερίνη, “Βάσεις του Βυζαντινού Πολιτεύματος”, ΕΕΦΣΠΑ, περ. Β’ τόμ. ΚΒ’ (1971-72), σελ. 201)

Και την ίδια ειρωνία επαναλαμβάνει και ο Σαββίδης:

“Ο Βρετανός ιστορικός Ε. Gibbon στο μνημειώδες σύγγραμμα του για την Παρακμή και Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (γραμμένο στα 1776 – 87) χαρακτήρισε το Βυζάντιο ως «θρίαμβο του βαρβαρισμού και της θρησκείας»· όμως κάτι πολύ σημαντικό θα πρέπει να χαρακτήριζε μια «συνεχίζουσα παρακμή» που επέζησε για 11 αιώνες περίπου!“

(Σαββίδης Αλέξης, “Τα Χρόνια Σχηματοποίησης του Βυζαντίου, 284-518 μ.Χ.”, Ιστορικές Εκδόσεις Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα 1983, σελ. 25)

Και όπως θα ξέρετε, οι παρόμοιες κρίσεις για τον Γίβωνα είναι πάρα πολλές πλέον.

Κατά συνέπεια, η χρήση των Ανεκδότων ως πηγή για το ζεύγος, αποτελεί …ανέκδοτο από μόνο του.

συνεχίζεται…

Για να ευθυμήσουμε, θυμίζω ότι ανάμεσα στα εξαιρετικά που τους είχε γράψει ο εξπαγάνους, επεσήμανα μια εξαιρετική ατάκα που δείχνει τις “αξιόπιστες” πηγές των δύο “λατρών της αλήθειας”:

Τους είχε γράψει ο εξπαγάνους μεταξύ άλλων για μερικές από τις “πηγές” για την δήθεν αγιότητα της Ειρήνης της Αθηναίας:

“Η πέμπτη πηγή, είναι το ξακουστό site http://www.about.com. Εκεί λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα λήμματα όπως «Είναι το κατοικίδιό σας χοντρό;» «Τα 10 κοκτέιλς που πίνει ο Τζέημς Μποντ» «Γιατί η ψητή γαλοπούλα είναι πάντα ξερή» και «Ξεβουλώστε ένα νεροχύτη (χωρίς υδραυλικό)», υπάρχει και ένα με τίτλο Irene of Athens” (!!!)
http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14166

Για γέλια μεν, αλλά και όχι μόνο…

ΑΛΛΟ ΣΧΟΛΙΟ ΔΗΔΡ

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14211

Τύπου “λασκαράτος”, να παραστήσεις τον Ζορό – ψωμιάδη, όταν και μόνο όταν θα αφιερώσεις ίδιο αριθμό άρθρων στις σφαγές χριστιανών: των διωγμών των τριών πρώτων αιώνων, στις διώξεις και σφαγές από ρωμαίους, εβραίους κ.λπ., στις σφαγές από σλάβους, στις σφαγές από εικονομάχους, παυλικιανούς και αρειανιστές, στις σφαγές της τουρκοκρατίας, στις σφαγές επί κομμουνισμού. Τότε μόνο θα έχεις δικαίωμα να μιλάς ως υπερασπιστής του δικαίου.

Από τη στιγμή που δεν αφιερώνεις λέξη για εκτοπισμούς, δημεύσεις, εκτελέσεις, κακοδικίες, καταπιέσεις τα οποία έχουν υποστεί χριστιανικοί πλυθυσμοί από αθέους, μουσουλμάνους, αιρετικούς και παγανιστές, μέχρι και τις μέρες μας (Κων/πολη, Αλβανία, Κίνα κ.λπ. κ.λπ.), και χωρίς να λες λέξη ενάντια στην αθεΐα και όλα τα εγκλήματά της, τότε μόνο το άδικο και η ισοπέδωση είναι με το μέρος σου.

Έχετε φτιάξει εδώ, ένα χαμηλής ποιότητας, προκατειλλημένο blog, με θολές ή καθόλου “πηγές”, το οποίο διαστρέφει όσα γεγονότα είναι πραγματικά και αποκρύπτει όσα δεν το βολεύουν.

Τα άρθρα σας δεν σας επιτρέπουν να επικαλείστε οποιαδήποτε τάξη, οποιοδήποτε δίκαιο, ούτε να απευθύνετε οποιαδήποτε κατηγορία σε τρίτους.

Εξυπνάκηδες…

Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΟΣΤ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΗ "expaganus"

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14115
@Λασκαράτε,
καταπώς βλέπω επιμένεις ότι η Ειρήνη η Αθηναία είναι… αγία για την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Επειδή έχω και δουλειές, αντιγράφω από ποστ του Δηδρ ο οποίος έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές, ότι διαθέτει σημαντικές πηγές στη βιβλιοθήκη του. Μου φτάνει που θα διαβάσω τον Κεδρηνό, επειδή μου άνοιξες την όρεξη, μην ψάχνω εξαρχής σε ένα σωρό βιβλία.
Λοιπόν για την Ειρήνη την Αθηναία:
“- Ο Νικόδημος Αγιορείτης, στον δίτομο “Συναξαριστή των δώδεκα μηνών του ενιαυτού”, δεν την αναφέρει.

- Ο Γεδεών Μανουήλ, στο “Βυζαντινόν Εορτολόγιον. Μνήμαι των από του Δ’ μέχρι του ΙΕ’ αιώνος εορταζομένων αγίων”, εν Κωνσταντινουπόλει 1899, δεν την αναφέρει.

- Ο Ζώτος Βασίλειος, στο “Λεξικόν των αγίων Πάντων της ορθοδόξου εκκλησίας”, εν Αθήναις 1904-1909, δεν την αναφέρει.

- Στην ιστοσελίδα του Οικ. Πατριαρχείου δεν την αναφέρει ούτε στον Αύγουστο (http://www.ec-patr.org/gr/typikon/2007/2007-08-09.htm) ούτε στο γράμμα “Ε” (http://www.ec-patr.org/gr/names/e.htm).

Στις 9 Αυγούστου αναφέρονται συνήθως οι:

-Ματθίας ο απόστολος
-Κωνσταντίνος (ο Α’) πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
-Οι άγιοι δέκα μάρτυρες…εν τη Χάλκη πύλη αθλήσαντες.

- Ούτε και ο Φειδάς (λήμμα “Ειρήνη η Αθηναία”, εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, τόμ. 22, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005) αναφέρει τίποτα περί τιμής της.

- Ούτε και η “ΔΟΜΗ” στο λήμμα “Ειρήνη η Αθηναία”.

Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι η αναφορά της ΘΗΕ. Η Ειρήνη είναι η μοναδική περίπτωση εορταζομένου την 9η Αυγούστου που παραθέτει η ΘΗΕ ως βιβλιογραφία κάποια άγνωστη χειρόγραφη παράδοση: η πηγή που δίνει ο Τωμαδάκης που έγραψε το άρθρο για την Ειρήνη, είναι η BHG (#2205). Είναι δηλ. ο αδημοσίευτος βίος της Ειρήνης που καταχωρείται στην “Bibliotheca Hagiographica Graeca”, την συλλογή αγιολογικών κειμένων των Βολλανδιστών, των Βέλγων Ιησουϊτών. Δεν έχει ως πηγή κάποιο Ορθόδοξο Αγιολόγιο.

Και μάλιστα, η ΘΗΕ (σε άρθρο του Γριτσόπουλου) λέει σε άλλο σημείο (λήμμ. “Κων/νος”, τόμ. 8, στ. 24) ότι ο Μανασσής, αγιογράφος του 14ου αιώνα, την αποκαλεί “Μήδεια” και προσθέτει ο Γριτσόπουλος:

“Εν τούτοις δια την αναστήλωσιν των εικόνων ωνομάσθη ευσεβής”.

Απλώς ευσεβής και όχι αγία.”

Και μια που εμπιστεύεσαι τόσο το ψαχτήρι της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, έκανα κι εκεί μια βόλτα και ω! της μαύρης Λασκαρατείου θλίψης! Ούτε εκεί αναφέρεται ως αγία η Ειρήνη η Αθηναία.
Αναφέρονται διάφορες μάρτυρες και μια Empress Irene, tonsured Xenia η οποία, δυστυχώς για σένα, δεν είναι η Αθηναία αλλά η σύζυγος του αυτοκράτορα Ιωάννη Κομνηνού, η οποία πριν πεθάνει έγινε μοναχή, λαμβάνοντας το όνομα Ξένη. (Πηγή: Γ. Κοντογιάννη-Π. Βολάκη: Ελληνισμός και Ορθοδοξία).

Για άλλη μια φορά εκτίθεσαι, όπως εκτέθηκες και στο θέμα του γάμου, του Μαρκιανού που τον “σκότωσε η Εκκλησία”, των εξορκισμών που τάχα “προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι δεν γίνονται”, κτλ κτλ. Αλλά δεν ανησυχώ για σένα. Έχεις αποδείξει ότι μπορείς να εμμένεις στα ίδια λάθη χωρίς τύψεις.
Από τη στιγμή που έχεις και χειροκροτητές οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται και αυτοί πόσο εκτίθεσαι, είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω – και νίπτω και τας χείρας μου.

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14156

@Λασκαράτε, γράφεις:
«Δηδρ και Expaganus,
σας ευχαριστώ για τον χρόνο που μας αφιερώνετε και για την συνεισφορά σας το μπλογκ Ροϊδη να είναι πολύ συχνά πρώτο σε επισκεψιμότητα στην wordpress. Η εμμονή σας να απαντάτε ακόμη και αυτογελοιοποιούμενοι επιβεβαιώνει πως το blog του κ.Ροϊδη παράγει έργο που ενοχλεί.»

Δέχομαι ταπεινά τις ευχαριστίες σου. Αν κρίνω από τα πολλά μηνύματα που λαμβάνω από αποστολείς που δεν γράφουν σε αυτό το μπλογκ αλλά μόνο διαβάζουν, και με συγχαίρουν για την υπομονή μου να κάθομαι να απαντώ στις διαστρεβλώσεις σου, τότε χωρίς αμφιβολία σου ανεβάζω την επισκεψιμότητα και ως εκ τούτου πρέπει να ανακηρυχθώ ευεργέτης του παρόντος βλογίου, και μάλιστα μέγας. Μην ανησυχείς, δεν θα υψηλοφρονήσω.

Δεν έχω εξάλλου αμφιβολία ότι εκτός από τους εν λόγω αναγνώστες, υπάρχουν και άλλοι που δεν εκδηλώνονται δημοσίως αλλά θα χειροκροτούσαν εσένα αντ’ εμού, καθώς και απλοί «περίεργοι» που παρακολουθούν μειδιώντας τις διάφορες λογομαχίες αθέων και χριστιανών, ίσως μάλιστα καταναλώνοντας πασατέμπο.

Δεν θα έλεγα ότι το «έργο» που παράγεται στο μπλογκ με ενοχλεί. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα για να μ’ ενοχλήσουν, όπως η κατάσταση στις φυλακές για παράδειγμα. Μην το εκλάβεις αυτό ως υποτιμητικό, δεν θέλω να παραγνωρίσω τη συστηματκή σου προσπάθεια – ή μάλλον αγώνα – για να ενοχλήσεις.

«Πάλι η Ειρήνη η Αθηναία η ευσεβής όπως παραδέχεσαι για την Εκκλησία εκτυφλώτρια του γιού της, αλλά όχι αγία».

Για την «αγία» Ειρήνη την Αθηναία, βλέπω ότι σου απάντησε ο Δηδρ «ορθοτομών τον λόγον της αληθείας». Αλλά μια κι έκανες τον κόπο και παρέθεσες τόσες πηγές από το νετ, θα κάνω κι εγώ τον κόπο να σχολιάσω πάνω σ’ αυτές.

Η πρώτη πηγή που αναφέρεις είναι η Academic American Encyclopedia. Δεν την έχω, οπότε δεν μπορώ να τη σχολιάσω. Θα το κάνω όταν δω από πού αντλεί βιβλιογραφικές πηγές, γιατί οι προχειροδουλειές δεν μου αρέσουν. Για την ώρα θεωρώ πιθανό να αντλεί την πληροφορία της από το Acta Sanctorum των Βολλανδιστών, το οποίο γενικά «φοριέται» ως βιβλιογραφία.

Πάμε και στη δεύτερη «ξένη πηγή»: Λασκαράτε το greekrealm.com δεν είναι «πηγή» και μάλιστα «ξένη», είναι ένα φόρουμ για Έλληνες στο οποίο όποιος θέλει γράφεται κι ό,τι θέλει γράφει. Σοβαρά μιλάς, ότι πρέπει να δεχτούμε ως πηγή για την αγιότητα της Ειρήνης τη… δημοσίευση στο φόρουμ http://www.greekrealm.com/forum/medieval-greece/545-list-byzantine-emperors.html, την οποία δημοσίευσε ένας με το ψευδώνυμο Ellinas χωρίς καθόλου πηγές, και χωρίς να μας λέει πού τη βρήκε; Είναι αυτό πιο έγκυρο από τη Δομή και τη Μπριτάνικα; Έλεος Λασκαράτε, λυπήσου τα πλούσια μαλλιά μου!

Η τρίτη σου πηγή είναι η Βικιπαίδεια… http://simple.wikipedia.org/wiki/List_of_Byzantine_Emperors

Αλλά αυτή ωχριά μπροστά στην 4η: http://www.mabelyn.com/infamous_women/irene.htm
Πολύ σοβαρή ιστορική πηγή, η σελίδα μιας κυρίας με το ψευδώνυμο mabelyn, η οποία γράφει χωρίς βιβλιογραφία, στο ερώτημα ποια είναι απαντά με αρλούμπες και έχει τέτοια αβυσσαλέα άγνοια που αποδίδει στην Ειρήνη την Αθηναία περιστατικό που αναφέρεται στο βίο της αγίας Ειρήνης της… Χρυσοβαλάντου. Να χαίρεσαι Λασκαράτε αυτή τη σπάνια ιστορική πηγή, που βρίθει επιστημονικής βιβλιογραφίας. Όμοιος τον όμοιο αγαπά, λέει η παροιμία.

Η πέμπτη πηγή, είναι το ξακουστό site http://www.about.com. Εκεί λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα λήμματα όπως «Είναι το κατοικίδιό σας χοντρό;» «Τα 10 κοκτέιλς που πίνει ο Τζέημς Μποντ» «Γιατί η ψητή γαλοπούλα είναι πάντα ξερή» και «Ξεβουλώστε ένα νεροχύτη (χωρίς υδραυλικό)», υπάρχει και ένα με τίτλο Irene of Athens που αναφέρει ότι επειδή η Ειρήνη συγκάλεσε τη Β΄οικουμενική σύνοδο και προστάτεψε τα μοναστήρια, θεωρείται αγία στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το λήμμα παραπέμπει στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια, όπου όμως ω! Της Λασκαρατείου οιμωγής! Η Ειρήνη αναφέρεται ως σκέτη αυτοκράτειρα και όχι ως αγία… Ενώ παράλληλα αναφέρεται ως άγιος ο πατριάρχης Ταράσιος, τον οποίο η Ειρήνη είχε αναδείξει. Τουτέστιν, αν το πρόβλημα για να μην αναφερθεί η Ειρήνη ως αγία ήταν η εποχή που έζησε – πράγμα έτσι κι αλλιώς απίθανο, γιατί δεν υπήρχε ακόμα σχίσμα και η Ρώμη αναγνώριζε τους αγίους της Ανατολής – τότε δεν θα αναφερόταν ως άγιος ο σύγχρονός της Ταράσιος.

Η έκτη πηγή, είναι ένα ρωσικό σάιτ που απλά αναπαράγει τον κατάλογο «βυζαντινών» αυτοκρατόρων της Βικιπαίδειας, που ήδη έχουμε δει στην τρίτη πηγή.

Το επόμενο λινκ με μεταφέρει στο σάιτ μιας kitty munson που ασχολείται με… γενεαλογικά δέντρα και το μεθεπόμενο σε ένα σάιτ με αποφθέγματα διασήμων προσωπικοτήτων. Οι δυο αυτοί γίγαντες της ιστοριογραφίας αναφέρουν την Ειρήνη την Αθηναία ως αγία. Μιλάμε για σελίδες που η ιστορία τρέχει από τα μπατζάκια τους, όχι αστεία!

Το πιστεύεις στ’ αλήθεια, ότι μ’ αυτές τις σαχλαμάρες θα μας πείσεις ότι η Ειρήνη η Αθηναία μνημονεύεται ως αγία στην Ορθόδοξη Εκκλησία; Και πρέπει ν’ αφήσω τα «Μηναία» και να δώσω βάση στην δεσποινίδα mabelyn και στο http://www.about.com; Ν’ αφήσουμε το γάμο να πάμε για πουρνάρια δηλαδή;

Και επειδή δεν μου αρέσει η μανιχαϊστική λογική σου του «μαύρο-άσπρο», σε πληροφορώ ότι η Ειρήνη η Αθηναία μπορεί μεν να μην ήταν αγία, μπορεί να τύφλωσε το γιο της, αλλά πήρε και μέτρα που ωφέλησαν το λαό της: έκανε φιλανθρωπίες και κατάργησε τη φορολογία στις χήρες των στρατιωτών. Όπως ακριβώς κι εσύ – από λάθος ή σύμπτωση, Κύριος οίδε – γράφεις και μερικά σωστά ανάμεσα στους τόννους παραπληροφόρησης με τους οποίους μας βομβαρδίζεις.

Μου αρέσει ρε Εξπαγάνους που τη 12τομη ορθόδοξη “Ηθική και Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια”, το ιερό τέρας των ορθόδοξων εγκυκλοπαιδειών που επευλογεί το πατριαρχείο, δεν σου αρκεί για απόδειξη. Την αποκαλείς μάλιστα με τα μυστηριώδη αρχικά της ΘΗΕ για να την υποβαθμίσεις, ενώ τις άλλες πηγές σου τις κατονομάζεις με πλήρες όνομα, κι όποιος κατάλαβε.

Μάλιστα, έγινες τώρα και «ετάζων νεφρούς και καρδίας» και ξέρεις γιατί γράφω το κάθε πράγμα όπως το γράφω; Η αλήθεια είναι τελείως πεζή, όσο κι αν θέλεις να δώσεις αστυνομικό σασπένς στην ασήμαντη αυτή λεπτομέρεια: Πρώτον δεν αποκαλώ εγώ ΘΗΕ το… «ιερό τέρας» αλλά ο Δηδρ, τον οποίο αντέγραψα, και δεύτερον και εγώ ΘΗΕ θα την αποκαλούσα γιατί α) είναι γνωστή έτσι, β) ολόκληρο το όνομά της είναι σιδηρόδρομος και βαριέμα να πληκτρολογώ ασκόπως.

Η ΘΗΕ το ματαξαναείπαμε από πού αντλεί τη σημείωση που έχεις κάνει σημαία: από τα Acta Sanctorum των Ιησουϊτών Βολλανδιστών. Τα οποία ίσως και να βασίζονται στο μπέρδεμα που δημιούγησε ο Στουδίτης, αλλά ως Ορθόδοξο καθόλου δεν με απασχολούν, μόνο μου θυμίζουν τη λαϊκή παροιμία «έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου». Αν εσένα σε καλύπτουν, με γεια σου με χαρά σου. Εξάλλου είναι γνωστό ότι ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται.

Στο αφελές ερώτημα που θέτεις γιατί δεν την αναφέρει το πατριαρχείο(Χα χα χα) σου έχω ήδη απαντήσει. Γιατί κρύβει τα σκουπίδια του κάτω από το χαλί.

Να χαρώ αστυνομικό δαιμόνιο! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ δεχτούμε αυτά που λες περί κρυψίματος κάποιων αγιοποιήσεων κάτω από το χαλάκι, αυτά δεν μπορεί να συνέβαιναν εν έτει 1899, 1904 και 1909 – οπότε γράφτηκαν βιβλία που αναφέρουν ρητά ότι δεν είναι αγία η Ειρήνη – που το Πατριαρχείο είχε άλλες φουρτούνες, και δεν είχες ακόμη βγει εσύ για να τρομοκρατήσεις με τας αποκαλύψεις σου τους σκοταδιστάς εκπροσώπους του.

Καταπώς φαίνεται όμως, οι σκοταδιστές αυτοί συμπαρέσυραν στην πλεκτάνη τους την «Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα», τη «Δομή» και το Oxford Dictionary of Byzantium… το οποίο (λήμμα: Paul A. Hollingsworth – Anthony Cutler, “Irene”, The Oxford Dictionary of Byzantium (Ed. Alexander P. Kazhdan), Oxford University Press 1991) δεν αναφέρει τίποτα περί αγιότητας της Ειρήνης. Ακόμα χειρότερα, φαίνεται ότι οι σκοταδιστές παρέσυραν και την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια! Βρε τι γίνεται στον κόσμο…Λες αυτά να συζητούν Βατικανό και Φανάρι;

Αυτά για την ώρα αγαπητέ. Πρώτα ο Θεός, θα επανέλθω. Ο expaganus αργεί, αλλά δεν ξεχνά – είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα στα οποία δρω όπως ο Θεός.

Υ.Γ. Γράφεις ότι για την αγιότητα του Θεοδοσίου, «απ’ ότι βλέπεις μαλάκωσα και παραδέχομαι πως μπορεί να κάνω λάθος». Δεν βλέπεις καλά, στη στάση μου περί Θεοδοσίου δεν υπήρξε καμιά μεταβολή. Από την αρχή σου έγραψα ότι δεν αναφέρεται στα μηναία, αλλά ο Νικόδημος ο Αγιορείτης δεν τον έσβησε όταν έκανε «ξεσκαρτάρισμα» των Συναξαρίων γιατί ο Κεδρηνός είχε καταγράψει θαυμαστά περιστατικά. Σου ανέφερα ακόμη ότι έχω ακούσει την άποψη ότι «ευσεβής» σημαίνει μικρότερης λάμψης άγιος γι’ αυτό και αφήνω ένα περιθώριο να έχω άδικο και να αναγορεύθηκε άγιος ο Μέγας Θεοδόσιος. Σαν αυτό δηλ. που έλεγε ο Χριστός, ότι στη βασιλεία των ουρανών δεν έχουν όλα τα αστέρια την ίδια λάμψη. Αυτά είπα από την αρχή ως το τέλος, και είναι καταγεγραμμένα αγαπητέ.

Υ.Γ 2: Σου θυμίζω την παλιά μας στιχομυθία στο «Σύμφωνο Συμβίωσης – Η Εκκλησία να ζητήσει συγγνώμη». Η συγκεκριμμένη δεν αφορά τον Μαρκιανό (κι αυτόν τον είχαμε συζητήσει εκεί) αλλά τον Πρισκιλλιανό.
Μου είχες γράψει: «Aπό τους πρώτους αιρετικούς που εκτελέστηκαν από την Εκκλησία ήταν ο Πρισκιλλιανός που σφάχτηκε με ξίφος το 385».

Και σου είχα απαντήσει: «Είσαι σοβαρός, ότι ο Γνωστικός και Μανιχαίος Πρισκιλλιανός εκτελέστηκε από την… Εκκλησία; Τι ήταν ο εκτελεστής, μητροπολίτης, παπάς ή διάκος; Γιατί αυτοί που ανοίγουν βιβλία γνωρίζουν ότι τον εκτέλεσε – μαζί με 6 μαθητές του – ο αυτοκράτορας Μάγκνος Μάξιμος. Γνωρίζουν επίσης ότι ο άγιος Μαρτίνος ο Θαυματουργός, επίσκοπος Τουρ της Γαλλίας, πήγε στους Τρεβήρους να μεσολαβήσει υπέρ του αιρετικού… Μάλιστα είπε στο Μάξιμο ότι η εκτέλεση του Πρισκιλλιανού θα ήταν καταπάτηση των θείων νόμων, και τον πίεσε να υποσχεθεί ότι δεν θα χύσει το αίμα του αιρετικού. (Σουλπικίου Σεβήρου Sacra Historia II 50 και Dialogi III, col.217)»
Μετά από τις στιχομυθίες μας εξαφανίστηκες, λαλίστατε κατά τα άλλα Λασκαράτε…

Υ.Γ 3 Παρατηρώ ότι μετά την αποκαθήλωση των “επιχειρημάτων” σου για τους “αγίους” Ειρήνη, Ιουστινιανό και Θεοδώρα, στρέφεις τον ρου της συζήτησης στην Αλβανία, τους παλαιοπίστους κ.τλ., προφανώς για να καλυφθεί το ναυάγιο του αρχικού, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ και ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΚΟΥ σου ποστ. Παλιά σου τέχνη κόσκινο, το έχουμε ξαναδεί το έργο. Σαράντα χρόνια Γκέμπελς, έχεις ψήσει…

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14204

@ Λασκαράτε αναφέρεσαι σε
“παραγράφους που παρέλειψες-αυτονόητο, αναπότρεπτο” .

Αυτονόητο και αναπότρεπτο μπορεί να είναι για δυο λόγους:
1) επειδή δεν γνωρίζεις τις υπόλοιπες παραγράφους, δηλ. δεν έχεις διαβάσει ολόκληρο το βιβλιο.
2) Επειδή τις έχεις διαβάσει αλλά τις αποκρύπτεις. Πράγμα φυσικό, αν ξέρεις ότι λένε αυταπόδεικτα ψέματα όπως ότι εξαιτίας του Ιουστινιανού «χάθηκε ένα τρισεκατομμύριο άνθρωποι», όσοι δηλ. δεν υπήρχαν την εποχή εκείνη όχι στην αυτοκρατορία του Ιουστινιανού, αλλά ούτε σε ολόκληρο τον πλανήτη!

Αν και είναι υποτιμητικό για σένα να ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ότι έχεις κάνει ένα από τα δύο, είναι καλύτερα να ισχύει το πρώτο παρά το δεύτερο.

κάποιος μου πετάει σε εξευτέλισα για τον Μαρκιανό και όταν ρωτάω ποιόν Μαρκιανό μου λέει εννοώ τον Πρισκιλλιανό

Τι τρομερή παραπληροφόρηση! Η ουσία βρίσκεται στο ότι – όπως συ είπας – σε εξευτέλισα. Να με συμπαθάς που δεν θυμόμουν ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτός που ισχυριζόσουν ότι “έσφαξε η Εκκλησία” ήταν ο Πρισκιλλιανός και όχι ο Μαρκιανός, αλλά είχες βάλει τον Μαρκιανό ακριβώς πάνω από τον Πρισκιλλιανό κι έτσι κι αλλιώς, και για τον Μαρκιανό “σε εξευτέλισα”.

Και εδώ θα μου πεις:

«Όταν δεν ξανααπαντώ δεν σημαίνει φυγομαχώ, σημαίνει βρέθηκα, σημαίνει δεν έχω χρόνο, σημαίνει έχω δουλειές, σημαίνει κυρίως η ερώτηση είναι ανόητη, ή υβριστική και η απάντηση για κάθε νοήμονα αναγνώστη, αυτονόητη και περιττή.»

Αυτά λές ότι συμβαίνουν όταν ΕΣΥ δεν απαντάς σε κάποιον άλλο. Όταν δεν απαντάει κάποιος άλλος σ’ εσένα, δεν μπορεί κατά τη Λασκαράτειο λογική να συμβαίνει κάτι απ’ όλα αυτά, απλά τον έχεις αποστομώσει!

«Πολλοί αυτοκράτορες αναπαρίστανται με φωτοστέφανα σε ναούς». «όταν το ζεύγος Ι και Θ. είναι φωτοστεφανωμένο το αντιπαρέρχεστε (ναι δεν σημαίνει υποχρ.αγιοποίηση, αλλά κάτι δείχνει)»

Είπα να σε παραπέμψω σε κάποιο βιβλίο βρε Λασκαράτε, αλλά αφού έχεις τόση αγάπη στο φυλλομέτρημα ιστοσελίδων θα σου δώσω δυο διευθύνσεις για να ενημερωθείς με τον τρόπο που προτιμάς:

http://fereniki1.pblogs.gr/h-apeikonish-toy-aytokratora-sth-byzantinh-tehnh.html

Πρόκειται για άρθρο γραμμένο με σοβαρότητα και επιστημονική βιβλιογραφία – δηλαδή με τα στοιχεία που λείπουν από τα άρθρα τα δικά σου. Εκεί μέσα θα διαβάσεις ότι:
“Το φωτοστέφανο υποδηλώνει τη θεϊκή προέλευση της αυτοκρατορικής εξουσίας.”

Να και η αγαπημένη σου Βικιπαίδεια , στο λήμμα «Μετάλλιον αυτοκράτορα Μαυρίκιου Τιβέριου (μικροτεχνία): «Ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη εικονογραφία παρουσιάζει το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας φέρει φωτοστέφανο πίσω από το κεφάλι του. Το φωτοστέφανο ή άλως είναι αρχαίο ασιατικό σύμβολο της θεότητας, που επιβεβαιώνει τη θεία έγκριση για την κοσμική αυτοκρατορική εξουσία».

Και για να σε προλάβω να μην ψάχνεις άδικα, ο Μαυρίκιος Τιβέριος, και ο Ανδρόνικος Β΄και ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, που σε αυτές τις σελίδες βλέπεις να φορούν φωτοστέφανο, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ανακηρύχθηκαν άγιοι.

Λέει ο Δηδρ «Να βλαστημήσω τον Χριστό επειδή κάποιος ιερωμένος το ψήνει το μπιφτέκι; Ή άλλος κλέβει τα λεφτά του δημοσίου; Σάμπως δεν υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που είναι μια χαρά και δεν ακούγονται καθόλου;” Κι εσύ τους «ιερωμένους που είναι μια χαρά και δεν ακούγονται καθόλου» τους μετατρέπεις σε «δεσποτάδες που “είναι μια χαρά και δεν ακούγονται καθόλου” στρογκυλοκαθημένοι στις σκανδαλώδεις απολαβές τους», λες και είπε ο Δηδρ τέτοιο πράγμα.

«ούτε ένας δεν μιλά χωρίς μίσος και υστερική επιθετικότητα»

Λασκαράτε, διάβασε σε παρακαλώ τα ποστ σου, και ειδικά την απάντηση όπου το γράφεις αυτό, και μετά βγαλ’ τη σκούφια σου και βάρα μας. Ειδικά για μένα, ούτε με μίσος σου έχω μιλήσει ποτέ ούτε με “υστερική επιθετικότητα”. Σου έχω μιλήσει αρκετές φορές με ειρωνεία, το παραδέχομαι. Άλλες φορές σου μιλάω απαθώς.
Και ακόμα και αν είναι αλήθεια ότι κάποιοι μιλούν με “υστερική επιθετικότητα”, είναι γεγονός ότι τουλάχιστον αυτοί δεν γράφουν ψέματα! Εσύ που και υστερικά μιλάς και ψέματα γράφεις, νομίζεις ότι θα καλυφθείς κατηγορώντας αυτούς;

«Όταν σας ρωτάω γιατί ο προπροηγούμενος πατριάρχης Ρουμανίας λέγεται Ιουστινιανός αφού δεν υπάρχει κάποιος άγιος»

Ειδικά γι’ αυτό το σημείο ήθελα να σχολιάσω και να πω ότι επιτέλους, ο Λασκαράτος εκτός από copy-paste αποσπασμάτων από βιβλία τα οποία αγνοεί, βάζει και τον εγκέφαλό του λίγο να δουλέψει. Πολύ σωστό ήταν εκείνο το ερώτημά σου, τελικά όμως μου διέφυγε να το γράψω. Σου έχει όμως ήδη απαντήσει ο Δηδρ σχετικά με την αγοποίηση του Ιουστινιανού.

Το κοινό μπορεί να κρίνει

Ναι, δυστυχώς για σένα μπορεί… Αλλά μη στεναχωριέσαι, έχεις τη φιλία του «Νομικού»!

Εκείνο το 40 χρόνια Γκαίμπελς με θίγει. Μου προσθέτεις χρόνια-εκτός κι αν εννοείς πως μπήκα στον γκαιμπελισμό από βρέφος. Μας διαβάζουν και κυρίες που θα με κατηγορήσουν πως κρύβω την ηλικία μου. Όχι χτυπήματα κάτω από τη μέση σε παρακαλώ.

Δεν είχα την πρόθεση να σου προσθέσω χρόνια – αν και η φωτό που διάλεξες με προδιαθέτει – απλά παρέφρασα το γνωστό «40 χρόνια φούρναρης». Πάντως επειδή είσαι πολύ ικανός στον γκεμπελισμό, δεν θα μου φαινόταν παράξενο να μπήκες, αν όχι από βρέφος, τουλάχιστον από νήπιο.

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14288

Βρήκα στον Βασίλιεφ (Vasiliev Α.Α., «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», τόμ. Α’, Μπεργαδής, Αθήνα 1954, σελ. 21-23) κάτι ενδιαφέρον, που νομίζω ότι ταιριάζει στον τρόπο που περιγράφει την ιστορία της Ρωμανίας ο Λασκαράτος. Σαν τον Γίββωνα και χειρότερα…

«Σήμερα, φυσικά, τα σχετικά με τον Χριστιανισμό κεφάλαια του Γίββωνος, έχουν πολύ μικρότερο, και όχι ιστορικό, ενδιαφέρον. Πολλοί παράγοντες επηρεάζουν τους σύγχρονους κριτάς του Γίββωνος. Μετά την εποχή του το ιστορικό υλικό είναι πιο άφθονο, τα ιστορικά προβλήματα έχουν αλλάξει, η εξέτασι των πηγών έχει γίνει πιο κριτική, η εσωτερική σχέσι των πηγών είναι πιο ξεκαθαρισμένη και νέες επιστήμες, όπως η νομισματολογία, επιγραφολογία, σφραγιδολογία και παπυρολογία, συμβάλλουν στην ιστορική έρευνα. Επί πλέον ο Γίββων δεν είχε επιδοθή στα Ελληνικά…Ο Άγγλος Ιστορικός Φρήμαν γράφει σχετικά ότι: «Παρά την θαυμάσια τέχνη του Γίββωνος…δεν είναι ασφαλώς το ύφος του εκείνο που χρειάζεται για να διεγείρη τον σεβασμό για τα πρόσωπα ή την περίοδο, με την οποία ασχολείται ή για να οδήγηση σε μια λεπτομερέστερη μελέτη τους. Ο απαράμιλλος του σαρκασμός και η υποτίμησι, βρίσκονται διαρκώς εν δράσει…είναι ανίκανος να θαυμάση με ενθουσιασμό πράγματα ή πρόσωπα. Σχεδόν κάθε Ιστορία, όταν την χειρίζουνται με αυτόν τον τρόπο, αφίνει την αξιοττεριφρόνητη πλευρά της να κυρίαρχη στην σκέψι του αναγνώστου. Ίσως καμιά ιστορία δεν θα έμενε αστιγμάτιστη με έναν τέτοιο χειρισμό…». Η Βυζαντινή Ιστορία έτσι κακομεταχειρισμένη, παρουσιάζεται άσχημα. Οι προσωπικές Ιστορίες και oι υποθέσεις όλων των αυτοκρατόρων, από τον υιό του Ηρακλείου μέχρι τον Ισαάκ Άγγελο, συμπιέζουνται σ’ ένα κεφάλαιο. «Αυτός ό τρόπος διαχειρίσεως του θέματος», παρατηρεί ο J. Β. Bury «ανταποκρίνεται ττρος την περιφρονητική θέσι που παίρνει ο συγγραφεύς απέναντι στη «Βυζαντινή» ή «κατώτερη Αυτοκρατορία». Η ερμηνεία που δίνει ο Γίββων στην εσωτερική ιστορία της Αυτοκρατορίας, μετά τον Ηράκλειο, δεν είναι μόνον επιπόλαιη αλλά συγχρόνως δίνει λανθασμένη εντύπωση των γεγονότων».

----

Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΟΣΤ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΗ "Diagrammenos"

O "Diagrammenos" βάζει τα λόγια του Λασκαράτου ανάμεσα σε @ @.
http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14186

@ Επιτρέψτε μου να τιμήσω την ιερή μνήμη της αγίας Θεοδώρας συζύγου αγ. Ιουστινιανού@

Φυσικά και το επιτρέπουμε. Ο καθείς δικαιούται να εκφράζει την σεξουαλικότητά του, με όποιον τρόπο επιθυμεί, αρκεί να μην πειράζει τον διπλανό του.

@ μαζί με την επίσης φόνισσα αγία Θεοδώρα χήρα Θεόφιλου, αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη πως και η Νέα Ρώμη μπορεί να καυχιέται για τις δικές της Αγριππίνες, Μεσσαλίνες και Ποππαίες.@

«Ζωντανή απόδειξη»; Κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει τον Λασκαράτο, πως οι εν λόγω αυτοκράτειρες είναι νεκρές προ πολλού. Κάποιος που έχει τελειώσει το σχολείο για παράδειγμα.

@τους παραπέμπω στο σχετικό κόμβο της «Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική».
(στο http://www.oca.org/FSlives.asp Search for a feast or saint by NAME: βάλτε «theodora» η Search by date βάλτε «November 14» )@

Ο κατεργάρης Λασκαράτος, γνωρίζει πολύ καλά πως η εν λόγω «Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική», αποτελεί έναν ιδιόρρυθμο κλάδο της Εκκλησίας των ρώσων εμιγκρέδων και όχι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Γνωρίζει επίσης πως το αγιολόγιο της κάθε Εκκλησίας δεν δεσμεύει την άλλη. Γι’ αυτό λοιπόν και φρόντισε προκαταβολικά, να βάλει τον τίτλο μέσα σε εισαγωγικά. Μπορεί ο Diagrammenos να μην τσιμπήσει βεβαίως, αλλά από κορόιδα στο Διαδίκτυο…άλλο τίποτα!

@ Ο ιστορικός Προκόπιος, που έγραψε στα κρυφά την ανέκδοτη Ιστορία του, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα το ιερό ζευγάρι. Ο Προκόπιος κατηγορείται από πολλούς ως εμπαθής ή και αντιφατικός… “Ο άνθρωπος αυτός έχει σκοτώσει τόσους πολλούς, που φαίνεται πως κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να πει τον ακριβή αριθμό τους ……χάθηκαν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι” (Ανέκδοτα, ιη΄, 1-6). @

Για την ακρίβεια, η μετάφραση της έκφρασης «μυριάδας μυριάδων μυρίας δημί απολωλέναι» δεν είναι «χάθηκαν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι», αλλά «λέω πως χάθηκε ένα τρισεκατομμύριο άνθρωποι».

Θα πει κανείς «σχήμα λόγου». Ολόκληρο το βιβλίο, συνιστά ωστόσο ένα σχήμα λόγου, αν όχι μια φάρσα: Στο ίδιο κεφάλαιο που ο ιστοριοδίφης Λασκαράτος μας υποδεικνύει να διαβάσουμε, αναφέρεται πως στη Λιβύη, ο Ιουστινιανός εξολόθρευσε ολόκληρο τον πληθυσμό, σε τέτοιο σημείο που για έναν ταξιδιώτη, να αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός να συναντήσει έναν και μόνο άνθρωπο σε ολόκληρη τη Λιβύη! (Ανέκδοτα ιη’ 5-6) Αμ το άλλο; Με το που ανέβηκε ο Ιουστινιανός στο θρόνο, πλημμύρισαν όλα τα ποτάμια, (Νείλος, Κύδνος, Σκιρτός) και σεισμοί χτυπήσαν την Αντιόχεια, την Σελεύκεια και την Ανάζαρβο και τα Ίβωρα και την Αμάσεια, εξολοθρεύοντας όλους τους κατοίκους – ακόμα και στην Κόρινθο. Κάποιοι μάλιστα, λέει, είπαν ότι «ο θεός, μισώντας τα έργα του αποστράφηκε την εξουσία των Ρωμαίων». (Ανέκδοτα ιη’ 37-43)

Ώστε «κατηγορείται από πολλούς ως εμπαθής». Μπα; Και οι υπόλοιποι; Μα οι υπόλοιποι, δέχονται την ακρίβεια των δεδομένων! Δεν χωρά περί αυτού, καμία αμφιβολία!

@Η Θεοδώρα ήταν μια πόρνη που έκανε στον Ιππόδρομο νούμερα με πάπιες που έτρωγαν καλαμπόκι από το αιδοίο της και εξελίχθηκε από ερωμένη του βασιλιά σε βασίλισσα, αφού προηγουμένως ως μαιτρέσσα ενός διοικητή αφρικανικής επαρχίας, σχετίστηκε με τους πατριάρχες Τιμόθεο Γ΄Αλεξανδρείας και Σεβήρο Αντιοχείας, οι οποίοι την επηρέασαν υπέρ του μονοφυσιτισμού. Είναι άκομψο να αναφερθούμε στις ακατανόμαστες σεξουαλικές επιδόσεις της αγίας αντιγράφοντας τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες που δίνει ο πικρόχολος Προκόπιος. Αρκεί να επισημανθεί πως στα δείπνα “επιδιδόταν σε ολονύχτια όργια με όλους μαζί τους συνδαιτημόνες”, ενώ “δούλευε και με τις τρεις τρύπες μαζί και κατηγορούσε την φύση παραπονούμενη που δεν της είχε κάμει πιο φαρδιές και τις τρύπες των μαστών της…”.@

Αφού αποδείξαμε λοιπόν την πιστότητα των περιγραφών του Ιουστινιανού με βάση τον Προκόπιο, δεν έμενε παρά να προχωρήσουμε στα αποσπάσματα τα οποία αναδεικνύουν πανηγυρικά τον κο Λασκαράτο σε ιστοριοδίφη των «τριών τρυπών».

Εκείνο που εντυπωσιάζει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, δεν είναι οι οργιώδεις περιγραφές του Προκόπιου (που στις ονειρώξεις του Λασκαράτου μετασχηματίζονται σε… «ζωντανές αποδείξεις»), αλλά στην προφανή του τάση του ιστολόγου μας, να συνοδεύει πάντοτε τις γαργαλιστικότερες δυνατές περιγραφές που μπορεί να συναντήσει σε κείμενα όπως τα «Απόκρυφα», ή στις αγαπημένες του εφημερίδες «Espresso», «Ελεύθερη Ώρα», «Πρώτο Θέμα» κλπ., με ψευδοσεμνότυφες φράσεις όπως «θα ήταν άκομψο» κλπ., προδίδοντας ψυχολογία παιδιού του Κατηχητικού που ρίχνει κλεφτές ματιές στα πορνοπεριοδικά των περιπτέρων, σφίγγοντας ταυτοχρόνως την μπλε γραβάτα του μην του λυθεί.

Υπάρχει όμως και συνέχεια:

@ενώ φυσικά ο εθνικός μας ιστορικός Παπαρηγόπουλος τα απορρίπτει.@

Το κλειδί εδώ, είναι η λέξη «φυσικά». Το πρόβλημα βεβαίως για τον Λασκαράτο, δεν είναι ο Ιουστινιανός, αλλά ο Παπαρηγόπουλος. Είναι προφανής η χροιά: Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ένας Παπαρηγόπουλος, από το να απορρίψει τον Προκόπιο;

Το σερβίρισμα πραγματικών γεγονότων μαζί με γεννητούρια ακαπίστρωτης φαντασίας, αποτελεί την αλφαβήτα της προπαγάνδας. Καθώς ο ανίδεος αναγνώστης μένει με την εντύπωση πως ο χυλός που κατάπιε αποτελεί την πεμπτουσία της ιστορικότητας, δεν μένει πλέον τίποτ’ άλλο, από το να συγκρίνει την «πεμπτουσία» αυτή, με το έργο ενός Παπαρηγόπουλου που την απορρίπτει, προκειμένου να το εξοβελίσει. Και μαζί μ’ αυτό βεβαίως, την προσέγγιση του ιστορικού μας, περί της συνέχειας του ελληνικού έθνους.

@Οι νόμοι των «Νεαρών» στρίμωξαν γρήγορα όλους τους ετεροδόξους και αλλόθρησκους στο περιθώριο, ενώ μπήκε λουκέτο στη Φιλοσοφικής Σχολή της Αθήνας, ο σχολάρχης της οποίας Δαμάσκιος και ονομαστοί φιλόσοφοι αναγκάστηκαν-τι τραγική ειρωνία- να το σκάσουν στην αυλή του Πέρση βασιλιά!@

Σωστό. Μόνον που δεν αναφέρεται ότι ο Δαμάσκιος και οι Σιμπλίκιος, Ευλάμιος, Πρισκιανός, Ερμείας, Διογένης και Ισίδωρος, που κατέφυγαν στην αυλή του Πέρση βασιλιά, επέστρεψαν αργότερα, πίσω στην Αθήνα (Επαμεινώνδα Στασινόπουλου: Ιστορία των Αθηνών κεφ. 7 – Αθήνα 1973).

@«Δε χωράει αμφιβολία», λέει ο Paul Lemerle, «ότι επί Ιουστινιανού αρχίζει η παρακμή της παιδείας». (Lemerle, P., Ο πρώτος βυζαντινός ουμανισμός, μτφ. Μ. Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου 1985, σελ. 68). Το κλείσιμο της Σχολής έχει και μια συμβολική σημασία, σηματοδοτώντας πως στο εξής οι εξ αποκαλύψεως μοναδικές αλήθειες απαγόρευσαν την έρευνα και την αμφισβήτηση.@

Ο Lemerle γράφει και κάτι ακόμα: «Πρέπει να προσέχουμε και να μην υπερτιμούμε τη σημασία που μπορεί να είχε ακόμα το 529 η Σχολή των Αθηνών. Μετά το θάνατο του Πρόκλου η φήμη της είχε μειωθεί σημαντικά. Απλώς επιβίωνε».

Ο Λασκαράτος βεβαίως, δεν ήταν υποχρεωμένος να γνωρίζει τι γράφει ο Lemerle. Αρκεί που ξεσήκωσε τη μισή διατριβή του από μία συγκεκριμένη ιστοσελίδα, που του έδινε τη δυνατότητα να παίρνει ύφος καρδινάλιου εκ του ασφαλούς!

http://asiaminor.ehw.gr/forms/filePage.aspx?lemmaId=4560

@Στον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα χρεώνεται η ανέγερση του τεμένους της Σοφίας του Θεού, που ποιος ξέρει πόσο κόστισε σε χρήμα και αίμα, αφού ακόμη και στην Ελλάδα του 2004, τα Ολυμπιακά έργα προκάλεσαν το θάνατο 15 εργατών, κυρίως μεταναστών@

Εδώ μιλάμε για σόλο. Μπορεί να μην ξέρουμε αν σκοτώθηκε κανένας εργάτης σε καμιά σκαλωσιά στην Κωνσταντινούπολη, αλλά αφού σκοτώθηκαν στα ολυμπιακά έργα, ε!, όλο και κάποιος νεκρός θα υπήρχε!

Πραγματικά, μαθαίνει κανείς ενδιαφέρουσες τακτικές διαβάζοντας Λασκαράτο.

@Ακόμη και οι ευσεβέστεροι των αναγνωστών μας θα παραδεχθούν πως η χριστιανική αγάπη, δεν αναγνώριζε εκείνη την εποχή εργατικά δικαιώματα (κατοπινά άθλια εφευρήματα του άθεου Μαρξισμού)@

Οι ευσεβέστεροι των αναγνωστών της ιστοσελίδας, γνωρίζουν ότι πολύ πριν τον άθεο Μαρξισμό, η ανθρωπότητα είχε γνωρίσει τη φραγγέλιο του αδελφού του Ιησού, του Ιακώβου, ο οποίος στην επιστολή του αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ελάτε τώρα εσείς οι πλούσιοι, κλάψτε, θρηνείστε για τις συμφορές που σας έρχονται. Ο πλούτος σας έχει σαπίσει και τα ρούχα σας είναι φαγωμένα από το σκόρο, το χρυσάφι σας και το ασήμι σας έχουν σκουριάσει και η σκουριά τους θα είναι μια μαρτυρία εναντίον σας και θα φάει τις σάρκες σας σαν φωτιά. Θησαυρίσατε στις έσχατες ημέρες. Ο μισθός των εργατών που θέρισαν τα χωράφια σας και που τους τον στερήσατε βοά και οι βουές των θεριστάδων έχουν φτάσει ως τα αυτιά του Κυρίου των Δυνάμεων. Ζήσατε στη γη με πολυτέλεια και απολαύσεις, παχύνατε σαν τα ζώα για την ημέρα που θα τα σφάξουν…»

Δεν χρειάζεται βεβαίως να αναφερθούμε εκτενώς, στην τεράστια συνεισφορά του χριστιανικού λόγου και ιδίως των περιθωριακών χριστιανικών συνάξεων στη δημιουργία του εργατικού κινήματος στην Αγγλία, σε εποχές που ο Μαρξ δεν είχε καν γεννηθεί – κάτι που έχουν αναγνωρίσει οι πλέον μαρξίζοντες ιστορικοί. Πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι απαγχονισμένοι εξεγερμένοι Λουδδίτες εργάτες Τζών Όγκντεν, Νάθαν Χόυλ, Τζόζεφ Κρώουθερ, Τζων Χίλ, Τζων Γουώλκερ, Τζόναθαν Ντην και Τόμας Μπρουκ που τραγουδούν πριν την κρεμάλα, τον προτεσταντικό ύμνο «Ιδού του κόσμου ο Σωτήρ, στου όνειδους το δέντρο καρφωμένος» (Frank Peel: The rising of the Luddites σελ. 263 – τέταρτη έκδοση 1968)

@Είναι λίγο αστείο πως οι πατριώτες θεωρούν την Αγιασοφιά ως τον νέο Παρθενώνα του Ελληνισμού, παραβλέποντας πως οικοδομήθηκε από έναν Αλβανό (Ιλλυριό) τύραννο και από την ακόλαστη γυναίκα του, την κόρη ενός αρκουδιάρη.@

Όσο αστείο να καμαρώνουν οι Έλληνες για το Ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα που ουσιαστικά όρθωσαν οι Ρωμαίοι κατακτητές.

@Στους Ορθόδοξους επισκέπτες μας που δε ντρέπονται να θεωρούν το περίλαμπρο τέμενος, αυτό το θέατρο των στέψεων των πιο άθλιων βασιλιάδων και πατριαρχών, ως κατοικία του Θεού (!), μεταφέρω το μπρεχτικό ερώτημα ενός σκεπτόμενου εργάτη:
«Ποιός έχτισε τη Θήβα την επτάπυλη; /Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά μόνο βασιλιάδων ονόματα/.Οι βασιλιάδες είχανε τις πέτρες κουβαλήσει;/ Και τη Βαβυλώνα που την κατέστρεψαν πολλές φορές/ ποιός, τόσο πολλές φορές την έχτισε πάλι;…….».@

Οι επισκέπτες σας, σας επιστρέφουν την απάντηση-χλαπάτσα: Το τέμενος το έκτισαν οι Έλληνες, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και γιοί αρκουδιάρηδων και ταβερνιάρηδων.

@Δεν παραγνωρίζω πως και για τον ελληνικό Παρθενώνα θα χύθηκε αίμα αθώων, αλλά ούτε ο γενναίος Περικλής ούτε η σοφή Ασπασία του ζούσαν μέσα στη χριστιανική χλιδή των βυζαντινών αγίων, ούτε παρίσταναν τους κήρυκες του ευαγγελικού λόγου, ούτε σφάζανε σαν τραγιά τους Αθηναίους πολίτες που μπορούσαν να φιλοσοφούν ελεύθερα και είχαν την ευκαιρία αντί για υποχρεωτικές ακολουθίες βαφτίσεων να ακούσουν από τον ηγέτη τους έναν αθάνατο Επιτάφιο..@

Άμα απαντήσει κανείς στο παραπάνω, θα εισπράξει βεβαίως την αθάνατη λασκαράτειο απάντηση: «Και ποιος σου είπε πως είμαι εγώ εκπρόσωπος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού»; Διαβάτη προσπέρνα!

@Δείγμα της ορθόδοξης χρηστοήθειας είναι η στάση του αγιορείτη άγ. Νικόδημου (τέλη 18ου αι.), που αμφισβητώντας κατά πόσον ο Ιουστινιανός ανακηρύχτηκε άγιος, αδιαφορεί για το αίμα που έχυσε, και βρίσκει να κατηγορήσει τον Ιουστινιανό για αίρεση. Η αίρεση, αυτή μόνο ενοχλεί τους πατέρες.@

Ο Νικόδημος δεν συγγράφει Ιστορία. Αναφέρει επακριβώς, πως για την εορτή του «βασιλέως Ιουστινιανού» στις 2 Αυγούστου, «ίσως δεν αναφέρεται εν τω χειρογράφω ο μέγας Iουστινιανός, διατί έπεσεν εις την αίρεσιν των Aφθαρτοδοκιτών. Kαι διά ταύτην απέθανε με αιφνίδιον θάνατον».

Ο Νικόδημος απλώς γράφει, ότι ένας αιρετικός δεν θα ήταν δυνατόν να ανακηρυχθεί άγιος. Τα «αδιαφορεί», «ενοχλεί», «κατηγορεί» κλπ. αποτελούν λασκαράτεια συμπληρώματα για να δέσει η κοσμπόστα.

@ Το ακόλουθο απόσπασμα του Προκόπιου φαίνεται σαν να αφορά τους ευλαβείς υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που μπούκωσαν με ιδιοκτησίες τον Εφραίμ.
«.. επέτρεπε στους ιερείς να παραβιάζουν πιό άφοβα τα δικαιώματα των άλλων και τους συνέχαιρε όταν καταλήστευαν τους ανθρώπους της περιοχής τους, πιστεύοντας ότι έτσι δείχνει ευσέβεια προς τα θεία. Όταν μάλιστα δίκαζε τέτοιου είδους δίκες, θεωρούσε ότι έκανε και έργο ευσέβειας, αν τα κατάφερνε να κερδίσει τη δίκη και να φύγει ανενόχλητος κάποιος που είχε αρπάξει, στ’ όνομα της πίστης, κάτι που δεν του ανήκε. Πίστευε πως η δικαιοσύνη συνίσταται στο να υπερισχύουν οι ιερείς από τους αντιδίκους τους. Αυτός ο ίδιος καμάρωνε μεταχειριζόμενος το παραπέτασμα της θρησκείας όταν οικειοποιούνταν με άνομα μέσα τις περιουσίες ζωντανών και νεκρών και τις αφιέρωνε αμέσως σε κάποιον ναό για να μην επανέλθουν ποτέ πια οι τίτλοι ιδιοκτησίας σε κείνους που είχαν υποστεί το άδικο. Επιπλέον για να πετύχει τους σκοπούς αυτούς, οδηγούσε στον θάνατο αναρίθμητους ανθρώπους……».@

Αν ο Λασκαράτος είχε ανοίξει το βιβλίο του Lemerle που μας πρότεινε παραπάνω, θα είχε διαβάσει την τεκμηριωμένη κρίση του διαπρεπούς βυζαντινολόγου περί του Προκοπίου, σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τον Ιουστινιανό.

Επί παραδείγματι, ο καλός και αγαπητός Προκόπιος «κατηγορεί τον αυτοκράτορα πως κατάργησε τις συντάξεις των γιατρών και των καθηγητών, έτσι που δεν ακούστηκε πια να γίνεται λόγος γι’ αυτούς» – κάτι που για τον Lemerle, αγγίζει πλέον τα όρια του λιβελογραφήματος. Δυστυχώς – συμπληρώνω εγώ – υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που θεωρούν ότι στην εποχή του Ιουστινιανού, έπαψαν να υπάρχουν στο Βυζάντιο…γιατροί!

Η πλάκα βεβαίως, δεν είν’ αυτή. Είναι ότι ο Προκόπιος στο ίδιο ακριβώς βιβλίο που μας προτείνει ο Μασκαράτος, αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο, το 27ο, για να κατηγορήσει τον Ιουστινιανό ότι δεν υπερασπίστηκε αρκετά…την Εκκλησία!

«Ως είρων τε ην και ούτε θεού, ούτε ιερέων, ούτε νόμων αυτώ έμελεν» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Προκόπιος.

Φυσικά, για να τα διαβάσει κανείς όλ’ αυτά, θα πρέπει να έχει πιάσει στα χέρια του και το βιβλίο του Προκόπιου και όχι να μαζεύει τα τσιτάτα σαν τις ρώγες από το πάτωμα. Αλλά τι λέμε τώρα. Θα σπαταλάμε το χρόνο μας…διαβάζοντας;
-------------------------------

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14225

@διυλίζεις τον κώνωπα για να μειώσεις τον αντίπαλο σου, ψάχνοντας παραγράφους που παρέλειψε-αυτονόητο, αναπότρεπτο-αναλύοντας χημικά τα σαιτς στα οποία κατέφυγε, ενός δε εστί χρεία@

Όταν ο αντίπαλος, με περισπούδαστο ύφος στηρίζει τις επιθέσεις του σε μία απόκρυφη φάρσα, χωρίς να την έχει διαβάσει, καθήκον μου – αλλά και ευχαρίστησή μου – είναι να το επισημάνω, επιστρέφοντάς του αυτό που του αναλογεί. Όταν τσαλαβουτά στα sites ψάχνοντας να βρει στοιχεία που να βολεύουν τις εμμονές του (κατά τον τίτλο και του παρόντος blog), χωρίς να μπει καν στον κόπο να ρίξει μια ματιά στα βιβλία που επικαλείται, καθήκον μου – αλλά και ευχαρίστησή μου – είναι να τον αποκαλύπτω.

@Το Βυζάντιο ήταν μια βάρβαρη θεοκρατική αυτοκρατορία και η Εκκλησία συγκυβερνούσε. Πολλοί κτηνάνθρωποι αυτοκράτορες αγιοποοιήθηκαν, το πλήρωμα της Εκκλησίας ακολούθησε πολύ έως καθόλου, μερικοί κρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Αυτά είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού.@

Στο βαθμό που με αφορά, έχω κατά το παρελθόν αναγνωρίσει ότι η διοικούσα Εκκλησία ανέχτηκε και στήριξε εγκληματίες. Έχω επίσης επισημάνει ότι κάποιοι απ’ αυτούς εξακολουθούν να βρίσκονται εγγεγραμμένοι στα αγιολόγια, για λόγους που μάλλον πρέπει να αναζητηθούν στην αμάθεια και αδιαφορία του κλήρου. Έτσι κι αλλιώς, το εκκλησίασμα αγνοεί το 95% των αγίων που μνημονεύονται στις λειτουργίες. Έχω ωστόσο προσθέσει, πως η σκιαμαχία με το παρελθόν -και μάλιστα χωρίς καμία ισορροπία στην αντιμετώπισή του – δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά αποφυγή του δεινού παρόντος και μέλλοντος μέσω εικονικών μαχών, αν όχι και απλή εκτόνωση παροξυσμού, όπως συμβαίνει στη δική σου περίπτωση.

Ο Ιουστινιανός που διάλεξες (διότι σου ήταν πιο εύκολο να ψαρέψεις στοιχεία με μια τσάρκα από το Διαδίκτυο) δεν μνημονεύεται πλέον – αν μνημονευόταν στο απώτατο παρελθόν, υπάρχουν πολύ αρμοδιότεροι εμού για να το κρίνουν – ουδέποτε στα σχολικά βιβλία που υπέστην εμφανίστηκε ή προτάθηκε ως άγιος, ή ως υπόδειγμα ηγεμόνος προς μίμηση, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ρωτήσει το εκκλησίασμα εάν επιθυμεί να επανέλθει το όνομά του στις δοξολογίες. Αυτά είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού.

Ορατό δια γυμνού οφθαλμού επίσης, είναι η συμπερίληψη στα αγιολόγια, απλών ανθρώπων που τα έβαλαν με την εξουσία σε εποχές που ακόμα και οι φιλόσοφοι κατάπιναν τη γλώσσα τους – στρατιώτες που έπρεπε να πολεμάνε στις εσχατιές της Αυτοκρατορίας για να εξασφαλίσουν ένα χωράφι για τα εγγόνια τους αν επιζούσαν, έντιμοι άνθρωποι της μεσαίας τάξης που αναζητούσαν μία διέξοδο, γυναίκες της ανώτερης τάξης που έβλεπαν τις οικογένειές τους να διαλύονται από την έλλειψη της ανθρώπινης ζεστασιάς, φιλόσοφοι που αντιλαμβάνονταν πως αποτελούσαν το πνευματικό άλλοθι ενός απάνθρωπου Μολώχ. Για κανέναν απ’ αυτούς, που ήταν και η συντριπτική πλειοψηφία, η αφεντιά σου δεν βλέπω να σκοτίζεται ιδιαιτέρως.

Τέλος, ορατό δια γυμνού οφθαλμού, είναι για όσους έχουν το βίτσιο να διαβάζουν τις μεταξύ μας αντιπαραθέσεις, ότι όσες φορές σου έθεσα συγκεκριμένα ερωτήματα για το πώς θα μπορούσε εναλλακτικά κάποιος άλλος να χειριστεί καταστάσεις σαν αυτές που χειρίστηκαν οι άνθρωποι που κατηγορείς, απέφυγες να απαντήσεις.

@Αφού σου πω πως ούτε ένας από τους απολογητές που μπαίνετε εδώ δεν χρησιμοποιεί το Ευαγγέλιο, ούτε ένας δεν μιλά με ευαγγελικό τρόπο, ούτε ένας δεν μιλά χωρίς μίσος και υστερική επιθετικότητα@

Κατά την αντίληψή μου, υπήρχε ο Θ.Β. – αλλά μ’ αυτόν παίζατε εσύ και οι ρεμπεσκέδες σου, το κυνήγι της αλεπούς. Τότε ξέρατε να χαχανίζετε και να μετράτε το πότε θα «σπάσει». Όλα τα ωραία πράγματα, έχουν και ένα τέλος ωστόσο.

@ όλοι σας αναλαμβάνετε το άχαρο έργο να υπερασπιστείτε με ολότελα κοσμική και εξουσιαστική λογική και με πονηρά σοφίσματα και βυζαντινισμούς, ανώμαλες και θηριώδεις καταστάσεις, που σε φυσιολογικούς νθρώπους προκαλούν εμετό. Το κοινό μπορεί να κρίνει και το μόνο που πετυχαίνεται είναι να αυτοεκτίθεσθε και να μας τρώτε τον χρόνο. Αυτό το τελευταίο ομολογώ ότι το καταφέρατε και μου κοστίζει πολύ.@

Το πιο άχαρο έργο είναι να βλέπουμε έναν συνάνθρωπό μας να καγχάζει επάνω από τάφους νεκρών από AIDS, να προσπαθεί σαν άθλιος τυμβωρύχος και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση, να αντλήσει εντυπώσεις σαρκάζοντας ανθρώπινα δράματα, απευθυνόμενος στα χείριστα ένστικτα των αναγνωστών του, χωρίς κάποιος ΑΠ’ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ «ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ» να τον βάλει στη θέση του όπως θα όφειλε.

Αν σου κοστίζουν ήδη οι απαντήσεις μου, θα σου κοστίσουν πολύ περισσότερο και στη συνέχεια laskaratos. Σου το υπόσχομαι.

@ Απαντώ στο τελευταίο σχόλιό σου στο οποίο καταφεύγεις σε πλαστογραφία (…) Περιφραστικά όμως όπως μπορεί να κρίνει ο καθένας με είπες προδότη. Αυτή η επιθυμία για την οποία με συκοφαντείς είναι Ανήθικη και προδοτική, και όπως σου απέδειξα αλλά αποφεύγεις να απαντήσεις, ΟΛΟΤΕΛΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΩΝ ΓΡΑΠΤΩΝ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ, που εσείς δεν τον έχετε και θέλετε φερ ειπείν τους Τούρκους της Θράκης, Έλληνες στο γένος.@

Αφιερώνεις τόσες πολλές λέξεις, για να καλύψεις το γεγονός ότι μου έβαλες λόγια στο στόμα. Όσες φορές όμως το επαναλάβεις, θα τρως χαστούκια.

Βλέπεις, εκτός από τους «προδότες», υπάρχουν και οι ψυχάκηδες, που πανηγυρίζουν για ό,τι θεωρούν πως βλάπτει τους υπαρκτούς, ή φαντασιακούς αντιπάλους τους.
Το κατά πόσον διεκδικείς τον αυτοπροσδιορισμό για όλους, φαίνεται από την απάντησή σου (http://roides.wordpress.com/2008/10/25/turk_orthodoxy/)
σε ένα ανώνυμο καθήκι, που χαρακτήριζε «σκυλολόι» τους Mικρασιάτες:

Anonymous: “Γιατί δεν υιοθετείς τον όρο «Ρωμιοί» του παπαδαριού για όλες σου τις αναφορές στο ρωμαίικο και άσε τους Έλληνες στoυς ιστορικούς. Η αναφορά σε Έλληνες για το Μικρασιατικό σκυλολόϊ δημιουργεί σύγχυση”.

Απάντηση laskaratos: “έχεις δίκιο. Το Ρωμιοί είναι άλλωστε και ο τρόπος αυτοπροσδιορισμού του πατριαρχείου”.

Όχι μόνον δεν είχες το ελάχιστο ήθος να αντιδράσεις στον υβριστικό χαρακτηρισμό του ανώνυμου, αλλά δέχεσαι ότι οι Μικρασιάτες (και οι Πόντιοι βεβαίως), που έχουν αναγνωριστεί κανονικότατα ως Έλληνες από το Πατριαρχείο στα πλέον επίσημα κείμενά του («Ελληνίδα πόλη» αποκαλεί την Τραπεζούντα ο Γρηγόριος ο Ε’) θα πρέπει να αναφέρονται ως Ρωμηοί, όχι επειδή έτσι αποκαλούνταν οι ίδιοι, αλλά προκειμένου να μην συγχέονται με τους Έλληνες.

Το τι είσαι εσύ και για ποιο λόγο το κάνεις, ας το κρίνουν οι αναγνώστες σου. Εμένα με ενδιαφέρει το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζεσαι.

@Αντί να μου απαντήσεις εδώ και να μου πεις όχι ρε λες ψέμματα, εδώ κι εκεί κι εδώ κι εδώ, γράφεις πως οι Έλληνες της Αλβανίας της Τουρκίας του Μοντεβιδέο πρέπει να πάψουν να είναι Έλληνες ή να μιλάνε ελληνικά, μη μπορώντας να αντιπαρατεθείς στη βαση πάγιων αρχών, όπως του αυτοπροσδιορισμού που εγώ τον διεκδικώ για όλους και εσύ για τους ΈΛΛΗΝΕς ΜΟΝΟ, κάνεις αλχημεόιες και σκούζεις, κοιτάχτε λέει πως είπα αυτό ενώ δε το είπα, ΟΜΩς ΤΟ ΕΙΠΕΣ και κάνεις και λαθροχειρίες, μέρα μεσημέρι.@

Τα παραπάνω κανονικά θα αρκούσαν. Ας συμπληρώσω ωστόσο κάτι ακόμα: Ο αυτοπροσδιορισμός ακυρώνεται, όταν μία κοινότητα, δια της κατάλληλης προπαγάνδας φτάσει να μισήσει το παρελθόν της και να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτό. Εδώ ακριβώς χρησιμεύουν οι laskaratos.

@Ύστερα μου κάνεις δυο ερωτήματα νομίζοντας αφελώς πως θα με κολλήσεις στον τοίχο@

Στον τοίχο είσαι κολλημένος από μόνος σου φιλαράκο. Καιρός είναι να το συνειδητοποιήσεις.

@Τα παραθέτω αυτούσια: Δεν τολμάς να δώσεις καμία απάντηση στα όσα σου απάντησα (διόλου πρωτοφανές)@

Ενώ εσύ μετέφερες την απάντησή μου εδώ, υποτίθεται για να με εκθέσεις, στην απάντησή μου περί γλώσσας, κυριαρχίας του εθνικισμού έναντι του διεθνισμού στην Εκκλησία, ανυπαρξίας χριστιανικής αγάπης μεταξύ των Εκκλησιών, γλώσσας-επανάστασης-συγκρότησης ελληνικού κράτους κλπ. απέφυγες όπως πάντα να τοποθετηθείς. Αυτό επεσήμανα και αυτό καταδεικνύεται από τις απαντήσεις που δίνεις:

@ Άκου κύριε,
και εσύ και ο Δηδρ κατεβάζετε τεράστια σεντόνια, από ιερά βιβλία, συναξάρια, σοβαρά βιβλία επίσης που διαλέγις ότι σε συμφέρει, κατανοητό, αλλά το ίδιο με κατηγορείς πως κάνω εγώ@

Η ευθύνη της αντικειμενικότητας έγκειται πρωτίστως στον εισηγητή. Όταν ο εισηγητής αποδεικνύεται κατεργάρης, καθήκον του σχολιαστή είναι να τον επαναφέρει στον ίσιο δρόμο, ή (αν αυτό κρίνεται ως παντελώς ακατόρθωτο) να προφυλάξει τους υπολοίπους αναγνώστες.

Για παράδειγμα, όταν ο εισηγητής υποστηρίζει με χαιρεκακία, πως την επισήμανση της ανάγκης προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων την οφείλουμε στον Μαρξ, ο σχολιαστής είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στο εισηγητή, ότι παριστάνει τον ειδήμονα χωρίς να έχει διαβάσει την επιστολή του Ιακώβου. Δεν είναι υποχρεωμένος να γράψει μία δική του εισήγηση για το ζήτημα «χριστιανισμός και εργατικά δικαιώματα».

@γεμάτα μικρόψυχες παρατηρήσεις, διαστρεβλώσεις, απαιτήσεις παραγράφων, υποσημειώσεων, ερμηνειών άλλων συγγραφέων, επιστημονικά συνέδρια που να τα αναλύουν, κρίσεις τρίτων κλπ κλπ εν ολίγοις οκόλκληρο διδακτορικό πάνω σε μια φράση.@

Το τι κάνεις εσύ, σου το απέδειξα πεντακάθαρα στο παρόν thread. Ο κάθε «έντιμος αναγνώστης» πλέον, μπορεί να συγκρίνει τα στοιχεία του ενός και του άλλου και να αποφασίσει από μόνος του.

@Τα επιχειρήματά σας είναι πάντα στρεψόδικα και εκτός ουσίας. Όταν σας προτείνω την Ηθική κλπ εγκυκλοπαίδεια, δική σας ναυαρχίδα, στρεψοδικείτε, όταν σας παραπέμπω στην Οrthodox church of America, που οι ασχολούμενοι με τα εκκλησιαστικά ξέρουν πως είναι μια ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΊΑ με κανονική επικοινωνία με το πατριαρχείο κλπ@

Την απάντηση για το αγιολόγιο της OCA, την έχεις λάβει ήδη στο τελευταίο μου post, αλλά κάνεις για νιοστή φορά πως δεν καταλαβαίνεις, επανερχόμενος διαρκώς στο ίδιο ερώτημα. Κλασσικές συμπεριφορές ανθρώπων που είναι κολλημένοι στον τοίχο.

@ κλπ με την καλύτερη ιστοσελίδα, την πιό οργανωμένη και πλούσια από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, την λέτε ιδιόρρυθμη. Ποια είναι η ιδιορρυθμία της; Πως δεν κρύβει πως οι Θεοδόσιος, Ιουστινιανός και Θεοδώρα είναι Άγιοι; @

Σε ό,τι αφορά την «ιδιορρυθμία» της OCA, θα πως (χωρίς αυτό να αποτελεί τον πυρήνα της αντίκρουσής μου), ότι η ρωσική εκκλησία πέρασε από χίλια κύματα ένεκα του ότι αλλιώς λειτουργούσε εντός της ΕΣΣΔ και αλλιώς στη διασπορά, όπου είχαν καταφύγει οι διάφοροι τσαρικοί εμιγκρέδες. Μία εκκλησία που στήνεται στον Καναδά στα 1970 και δεν έχει σχέση με την εκκλησία των εμιγκρέδων, κρίνω πως είναι από μόνη της ένα ιδιόρρυθμο μόρφωμα.

Εννοείται επίσης, ότι μια Εκκλησία με αυτοκρατορικές βλέψεις όπως η Ρωσική, θα μπορούσε να έχει επιλέξει να αναστήσει τη νεκρή μνήμη του Ιουστινιανού, χωρίς αυτό να δεσμεύει την ημετέρα.

Τέλος, το επιχείρημά σου ότι η OCA «έχει την καλύτερη ιστοσελίδα και πιο πλούσια απ’ όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες», σε ό,τι αφορά το κύρος της, προσθέτει μερικές ακόμη πινελιές στα όσα έχω επισημάνει σχετικά με τη δική σου σοβαρότητα.

@ Όταν σας παραπέμπω σε αγιλόγια Ελλήνων μητροπολιτών κάνετε πως δεν τα διαβάσατε, όταν κάποιος από σας βρίσκει στα Μηνιαία τον άγιο Ιουστινιανό, λέει ο ένας στον άλλο μήπως καλέ δεν διάβασες καλά και λέει Ιουστίνος; όταν σας ρωτάω γιατί ο προπροηγούμενος πατριάρχης Ρουμανίας λέγεται Ιουστινιανός αφού δεν υπάρχει κάποιος άγιος, κάνετε την πάπια, όταν το ζεύγος Ι και Θ. είναι φωτοστεφανωμένο το αντιπαρέρχεστε (ναι δεν σημαίνει υποχρ.αγιοποίηση, αλλά κάτι δείχνει), όταν σας στέλνω σε ελληνική ιστοσελίδα ορθόδοξη δική σας με όλους τους Αγίους ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟ ΜΕΣΑ, κάνετε την πάπια, όταν σας παραπέμπω σε σαιτ ΘΕΟΛΟΓΟΥ που διαμαρτύρεται γιατί τα σχολικά βιβλία τα οποία υποβάλλει σε ενδελεχή χημική αναάλυση, δεν λένε πως ο Θεοδοσίος είναι άγιος, κάνετε την πάπια, όταν σας καλώ να μου πείτε για τις περιγραφές του Ασιανού, κάνετε την πάπια, κάποιος μου πετάει σε εξευτέλισα για τον Μαρκιανό και όταν ρωτάω ποιόν Μρκιανό μου λέει εννοώ τον Πρισκιλλιανό, όταν μου ζητά συνέδριο και σου κατεβάζω συνέδριο μου λες εσύ (ή μάλλον κάποιος από σας που να θυμάμαι), το είπε ο Ιός, πόσοι έχουν γράψει για τον καθηγητή Λένο κλπ κλπ, για την Ειρήνη που τύφλωσε τον γιό της αναγκάζεστε να παραδεχτείτε πως την κήρυξαν απλώς ευσεβή και ΕΣΤΩ ΟΥΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ σας δημιουργεί ηθικό πρόβλημα, όταν μου λέτε πως με ξευτελίσατε με τον ΔΗΘΕΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΑΜΟ των πρώτων χριστιανικών χρόνων και ΣΑς ΚΑΤΕΒΑΖΩ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΝΟΜΙΚΗς Μπέη, κάνετε την πάπια. Δεν έχω άπειρο χρόνο, ούτε άπειρη υπομονή και νιώθω άσχημα να συζητώ σε τέτοιο επίπεδο.@

Για το ποιος είναι ο εν λόγω Ιουστινιανός, έχω ήδη απαντήσει σε προηγούμενο post και απαξιώ να σου υπενθυμίσω πού. Ο ενδιαφερόμενος μαζόχας αναγνώστης, μπορεί να το ψάξει και να διαβάσει και το σχετικό μου σχόλιο.

@άκου άνθρωπέ μου, εκπροσωπούμε αντίθετους κόσμους.@

Αυτό είναι σαφέστατο. Ευτυχώς.

@ Σου έχω απαντήσει δεκάδες φορές σε αυτό, σε σένα και σε άλλους. Όταν δεν ξανααπαντώ δεν σημαίνει φυγομαχώ σημαίνει βρέθηκα, σημαίνει δεν έχω χρόνο, σημαίνει έχω δουλειές, σημαίνει κυρίως η ερώτηση είναι ανόητη, ή υβριστική@

Πρωτίστως σημαίνει ότι επιλέγεις ποιες απαντήσεις σε συμφέρει να ασχοληθείς, προκειμένου να πετύχεις τον σκοπό σου. Γιατί, χρόνο για να κατεβάζεις τρία υβρεολόγια την εβδομάδα κατά της Εκκλησίας και των πιστών της βρίσκεις άφθονο, σε βαθμό που να αναρωτιέται κανείς, ποιες είναι αυτές οι «δουλειές» που έχεις.

@ Να μάθουμε κατά πως μας συμβουλεύει και ο Χριστός σας (που τον έχετε κουρελιάσει) να βλέπουμε και το δοκάρι στο μάτι μας. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΑΛΙΑ. Αυτοκριτική το λένε αυτό@

Εδώ συμφωνούμε απόλυτα. Περιμένω λοιπόν την αυτοκριτική σου.

@ ΙΣΤΟΡΙΚΉ ΓΝΏΣΗ ΤΟ ΛΈΝΕ, ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΑ ΜΕΤΆ ΝΑ ΔΕΙς ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΟ ΛΈΝΕ, ΕΠΙΘΥΜΊΑ ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΣΟΒΑΡΌς ΆΝΤΡΑς ΤΟ ΛΈΝΕ ΚΑΙ ΌΧΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΑΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΙΣΜΟ ΝΑ ΔΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΑ ΓΥΝΑΙΚΟΥΛΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ@

Περιμένω λοιπόν να μας πεις, πόσα ανάπηρα, έκθετα, ξένα, ορφανά, παραπεταμένα παιδιά έχεις περιθάλψει προτού ξεκινήσεις να γράψεις «σαν καραγκιοζάκος που κατηγορεί τους άλλους σαν γυναικούλα», ότι:

…«οι παπάδες μας, αντί να υιοθετήσουν κάποιο παραπεταμένο, ανάπηρο ή ξένο ορφανό όπως κάνουν πολλοί εύποροι στη Δύση ακόμη και όταν έχουν δικά τους παιδιά, προτιμούν να διαιωνίζουν το DNA τους» (http://roides.wordpress.com/2008/11/04/4nov08)
Δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρεις. Λίγες κουβέντες και καλές.

@ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΤΟ ΛΕΝΕ ΚΑΤΑ ΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ@

Να καταλάβω λοιπόν: ΘΕΩΡΕΙΣ ΕΘΝΙΚΟ ΚΤΗΜΑ ΤΟΝ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟ; ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΑΦΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΩ ΠΛΑΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ…

@ Χόρτασε ο τόπος, μπούχτισε από τους Πατριωταράδες που βρίζουν δεξιά κι αριστερά κάθε γειτονικό λαό και κρύβουν τα σκουπίδια τους κάτω από το χαλί@

Προσθέτω λοιπόν: Αν τα «σκουπίδια μας» είναι ο Ιουστινιανός και οι «κηφήνες του Φαναρίου», τότε εγώ είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ για τα εγκλήματα του Βυζαντίου και του Φαναρίου ως προσωπικά μου σκουπίδια. Αν συμβαίνει αυτό, τότε είμαι εγώ αυτός που αποτελεί τον κληρονόμο του Βυζαντίου, ώστε να χρειάζεται να απολογηθεί.

Τέτοια ομολογία από σένα, μα την πίστη μου δεν την περίμενα.
Κατά τα άλλα, αν κατατάσσεις κι εμένα στους «πατριωταράδες», ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΜΟΥ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΕΒΡΙΣΑ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ ΛΑΟ. Ημέρα, μήνα, thread και post. Εδώ σε θέλω για άλλη μια φορά laskaratos!

@Στην Ορθόδοξη Εκκλησία (και στην Ελλάδα συμπληρώνω) ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ.@

Αν με το πρώτο πληθυντικό, θέλεις να μας πείσεις πως είσαι κατά κάποιον τρόπο κι εσύ συμμέτοχος στην Ορθοδοξία έχει καλώς. Μόνο που θα πρέπει τότε, να εγκαταλείψεις το δεύτερο πληθυντικό που διαρκώς χρησιμοποιείς (και χρησιμοποίησες και σε τούτο το post σου).

Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΟΥ ΠΟΣΤ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΗ "ΓΙΑΝΝΗΣ"

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14206

“Το Βυζάντιο ήταν μια βάρβαρη θεοκρατική αυτοκρατορία και η Εκκλησία συγκυβερνούσε.”

ο Κοραής δε θα συμφωνούσε:
«της ανατολικής εκκλησίας ο κλήρος υπετάχθη πάντοτε εις τους κοσμικούς ηγεμόνας, και επεριωρίσθη απ’ αυτούς εις μόνην της θρησκείας την επιμέλειαν, ουδ’ έδωκε ποτέ παράδειγμα τοιαύτης αλλοκότου μίξεως των ουρανίων με τα επίγεια» (Περί των ελληνικών συμφερόντων διάλογος δεύτερος, 1826, Προλεγόμενα στους αρχαίους έλληνες συγγραφείς, τ. Γ’, σ. 450-1)

«Της οποίας [Ανατολικής εκκλησίας] ο κλήρος, αν και όχι αναμάρτητος, ούτε κοσμικήν ηγεμονίαν ωρέχθη, ούτε τους κοσμικούς ηγεμόνας ετόλμησε ποτέ να ταράξη» (Προλεγόμενα στους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς (Περί των ελληνικών συμφερόντων διάλογος δεύτερος, 1826), τ. Γ., σ. 572).

«Ο αυτοκράτορας, ως χριστιανός, εξαρτάται από τον πατριάρχη. Ο πατριάρχης, ως πολίτης του Κράτους, εξαρτάται από τον αυτοκράτορα. Το γεγονός αυτό προϋποθέτει τον απόλυτο διαχωρισμό, τη σαφή διάκριση, ανάμεσα στην αυτοκρατορική εξουσία και το ιερατείο, πράγμα που συνέβη στο Βυζάντιο. Έτσι η πλατιά διαδομένη θεωρία, που παρουσιάζει το βυζαντινό αυτοκράτορα ως ιερέα, δεν αντέχει καθόλου όταν εξετάζουμε τις πηγές. (…) Ο διαχωρισμός της αυτοκρατορικής από την εκκλησιαστική εξουσία είναι ένα γεγονός που καθιερώθηκε από το βυζαντινό νόμο. Η βυζαντινή ιστορία αναφέρει πολλές απόπειρες πατριαρχών ή αυτοκρατόρων να διαταράξουν την ισοροπία αυτή. Αλλά, ας το επαναλάβουμε για ακόμα μια φορά, πρόκεται για εξαιρετικές περιπτώσεις κι όχι για διαρκείς καταστάσεις.(..) Αλληλεγγύη και συνενοχή ακόμα είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος στο Βυζάντιο, πολύ περισσότερο από ότι ο “καισαροπαπισμός” ή ο “παποκαισαρισμός”» (Ε. Αρβελέρ, Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, σ. 149-151).

ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΟΛΗ...

http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14274

@Laskarate
“Όταν σας παραπέμπω σε αγιλόγια Ελλήνων μητροπολιτών κάνετε πως δεν τα διαβάσατε, όταν κάποιος από σας βρίσκει στα Μηνιαία τον άγιο Ιουστινιανό, λέει ο ένας στον άλλο μήπως καλέ δεν διάβασες καλά και λέει Ιουστίνος;”

Και βέβαια το λέω… Γιατί εκτός που δεν αναφέρει Ιουστινιανό το Μηναίο, ποτέ στη ζωή μου δε γνώρισα κάποιον που να λέγεται Ιουστινιανός ούτε και διάβασα να έχει κανένας Ορθόδοξος τέτοιο όνομα… Πρώτη φορά το είδα στον “προπροηγούμενο πατριάρχη Ρουμανίας” που ανέφερες εσύ…
Ενώ Ιουστίνος υπάρχει ο πολύ γνωστός θεολόγος π. Ιουστίνος Πόποβιτς… κατάλαβες τώρα γιατί ρώτησα;;

Αυτά είναι δείγμα του πόσο σοβαρά πήρε ο Ορθόδοξος λαός την αγιοποίηση του Ιουστινιανού… Που και ο άγιος Νικόδημος τη θεωρεί απίθανη…

@”Το Βυζάντιο ήταν μια βάρβαρη θεοκρατική αυτοκρατορία και η Εκκλησία συγκυβερνούσε.”

Άμα ήτανε τόσο βάρβαρη γιατί έχει τέτοια νομοθεσία όπως του Ιουστινιανού; Εγώ δεν ξέρω καμιά “βάρβαρη θεοκρατία” με τέτοιους νόμους…

@Τα καλύτερα πορνογραφικά θα τα βρεις στην Παλαιά Διαθήκη και στους Βίους μητροπολιτών.

Δεν υπάρχουν “βίοι μητροπολιτών” εκτός αν εννοείς τα βιβλία του Καρατζαφέρη και του Κολλάτου… Και η ΠΔ δεν έχει τίποτα πορνογραφικό… Ούτε αναφέρει απίθανες μπούρδες όπως του Προκόπιου με πάπιες, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πιστέψει… Ειδικά άμα δει τις υπόλοιπες ακόμα πιο απίθανες μπούρδες με την εξόντωση των Λίβυων από τον Ιουστινιανό κτλ.

@”ούτε ένας από τους απολογητές που μπαίνετε εδώ δεν χρησιμοποιεί το Ευαγγέλιο, ούτε ένας δεν μιλά με ευαγγελικό τρόπο, ούτε ένας δεν μιλά χωρίς μίσος και υστερική επιθετικότητα, όλοι σας αναλαμβάνετε το άχαρο έργο να υπερασπιστείτε με ολότελα κοσμική και εξουσιαστική λογική και με πονηρά σοφίσματα και βυζαντινισμούς, ανώμαλες και θηριώδεις καταστάσεις, που σε φυσιολογικούς νθρώπους προκαλούν εμετό.”

Επιθετικότητα έχω εγώ αλλά όχι “υστερική”… Και το πιο φυσιολογικό είναι να νευριάζει κανείς με όλες αυτές τις διαστρεβλώσεις που κάνεις Λασκαράτε… Κι ακόμα… Μήπως εσύ “πρώτος ήρξασο χειρών αδίκων” που λέει ο πιστός σου φίλος Νομικός, και μετά οι άλλοι σου απαντάνε σε παρόμοιο ύφος;; Για σκέψου…

Υπήρχε εδώ ένας που μίλαγε με πιο γλυκό τρόπο από τους υπόλοιπους… Ήταν ο ΒουΒού για τον οποίο ο πιστός σου αναγνώστης Διαγόρας ο Μήλιος γράφει: “Πάλι με ληγμένο λιβάνι σε θυμιάτισε ο τράγος της ενορίας σου θρησκόληπτο τσόλι;

LOL! Καταπληκτική ατάκα, την υιοθετώ αμέσως, είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα για να’χω να λέω στον Θου Βου κάποιες φορές που η λολάγρα χτυπάει κόκκινο”.

Το ευγενικό σχόλιο που δεν το λογοκρίνατε βέβαια, ήταν του untandag. Τέτοια ονειρεύονται να λένε οι αναγνώστες σου σε ευγενικούς ανθρώπους… Γι’ αυτό και δε σου αξίζει να έχεις εδώ ευγενικούς Χριστιανούς… Αν και έχεις

Κατά τα άλλα Λασκαράτε έχεις φάει τέτοιο εξευτελισμό που έτσι μού ‘ρχεται ν’ αρχίσω να σε υπερασπίζω… Αλλά ας μη δημοσίευες πράγματα που δεν ξέρεις καλά να μη γινόσουν ρεζίλι…

Ξεφτίλα Ροϊδολασκαράτων Νο 2: “Αγία Ειρήνη, η αγία μητέρα που τύφλωσε τον γιο της”

2009-07-31T16:30:00.000-07:00

Συνεχίζω με κείμενο του Δηδρ...

παραμυθο-Ιστοσελίδα: http://roides.wordpress.com/2008/05/12/mera_mhteras/

- Παραμύθι #4: Εδώ έγινε μεγάλο show! Είχαν “βάλει όλες τους τις δυνάμεις” οι δύο γνωστοί άγνωστοι να μας βεβαιώσουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει αγιότητα στην Ειρήνη την Αθηναία και υμνεί στην λειτουργία της την εν λόγω αυτοκράτειρα! Εξ ου και ο πομπώδης τίτλος: “Αγία Ειρήνη, η αγία μητέρα που τύφλωσε τον γιο της”

Που να’ ξεραν όμως τι τους περιμένει…
Ως άσχετοι ΠΑΝΤΕΛΩΣ με το θέμα με το οποίο ασχολούνται δεν γνωρίζουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι λειτουργική και όχι θεωρητική. Για να ισχυριστούμε ότι όντως κάποιος είναι άγιος, θα πρέπει να μνημονεύεται ως ΑΓΙΟΣ εντός της θείας λειτουργίας.

Εδώ τα πρώτα στοιχεία περί ΜΗ αγιότητας της Ειρήνης της Αθηναίας:
http://roides.wordpress.com/2008/05/12/mera_mhteras/#comment-10282

Δηδρ

Προς πληροφόρηση όσων ενδιαφέρονται:

Τι είδους οικογένεια είχαν η Ειρήνη και ο Κων/νος, είναι γνωστό από την Ιστορία. Η Ειρήνη ήταν εικονόφιλη, ο γιος της το αντίθετο. Και οι δύο επιδίωκαν την διοίκηση της αυτοκρατορίας με διαφορετικό εντελώς τρόπο. Ο 20χρονος γιος της την εξόρισε στη Σικελία και φυλάκισε τους πιστούς της ανθρώπους και μετά από τρία χρόνια την ελευθέρωσε (ή ελευθερώθηκε μόνη της). Τότε όμως δεν έγινε τίποτα. Έζησαν στο ίδιο παλάτι για λίγα χρόνια. Κατόπιν όμως ξανάρχισαν οι έριδες:

“Με αφορμή τα γεγονότα αυτά οργανώθηκαν νέες προσπάθειες για την απομάκρυνση τής Ειρήνης από την εξουσία, που ενθαρρύνθηκαν και από τον γιο της Κωνσταντίνο, ο οποίος ηγήθηκε τού αγώνα. Η Ειρήνη, με τα πιστά σε αυτήν στρατεύματα, πέτυχε να εξουδετερώσει τους στασιαστές και να συλλάβει τον γιο της, τον οποίο υπέβαλε στη σκληρή ποινή τής τύφλωσης, που προβλεπόταν από το Βυζαντινό Δίκαιο για τους στασιαστές.”

(”Ειρήνη η Αθηναία”, εγκυκλοπαίδεια ‘Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα’, τόμ. 22, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005)

Προφανώς το διαρκές κυνήγι και οι συνωμοσίες είχαν αφαιρέσει οποιοδήποτε δεσμό αίματος είχαν. Δύσκολο να φανταστεί κανείς μητέρα, να εφαρμόζει την νομοθεσία σε όλη της την αυστηρότητα στον γιο της. Όμως, η η Ειρήνη και ο Κων/νος είχαν πίσω τους ανθρώπους να τους υποστηρίζουν σε μια συνεχή διαμάχη για την διοίκηση της αυτοκρατορίας. Δεν ζούσαν ως μητέρα και γιος.

Τώρα για την αγιότητα:

- Ο Νικόδημος Αγιορείτης, στον δίτομο “Συναξαριστή των δώδεκα μηνών του ενιαυτού”, δεν την αναφέρει.

- Ο Γεδεών Μανουήλ, στο “Βυζαντινόν Εορτολόγιον. Μνήμαι των από του Δ’ μέχρι του ΙΕ’ αιώνος εορταζομένων αγίων”, εν Κωνσταντινουπόλει 1899, δεν την αναφέρει.

- Ο Ζώτος Βασίλειος, στο “Λεξικόν των αγίων Πάντων της ορθοδόξου εκκλησίας”, εν Αθήναις 1904-1909, δεν την αναφέρει.

- Στην ιστοσελίδα του Οικ. Πατριαρχείου δεν την αναφέρει ούτε στον Αύγουστο (http://www.ec-patr.org/gr/typikon/2007/2007-08-09.htm) ούτε στο γράμμα “Ε” (http://www.ec-patr.org/gr/names/e.htm).

Στις 9 αυγούστου αναφέρονται συνήθως οι:

-Ματθίας ο απόστολος
-Κωνσταντίνος (ο Α’) πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
-Οι άγιοι δέκα μάρτυρες…εν τη Χάλκη πύλη αθλήσαντες.

- Ούτε και ο Φειδάς (λήμμα “Ειρήνη η Αθηναία”, εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, τόμ. 22, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005) αναφέρει τίποτα περί τιμής της.

- Ούτε και η “ΔΟΜΗ” στο λήμμα “Ειρήνη η Αθηναία”.

Αυτό που πρέπει να προσεχθεί είναι η αναφορά της ΘΗΕ. Η Ειρήνη είναι η μοναδική περίπτωση εορταζομένου την 9η Αυγούστου που παραθέτει η ΘΗΕ ως βιβλιογραφία κάποια άγνωστη χειρόγραφη παράδοση: η πηγή που δίνει ο Τωμαδάκης που έγραψε το άρθρο για την Ειρήνη, είναι η BHG (#2205). Είναι δηλ. ο αδημοσίευτος βίος της Ειρήνης που καταχωρείται στην “Bibliotheca Hagiographica Graeca”, την συλλογή αγιολογικών κειμένων των Βολλανδιστών, των Βέλγων Ιησουϊτών. Δεν έχει ως πηγή κάποιο Ορθόδοξο Αγιολόγιο.

Και μάλιστα, η ΘΗΕ (σε άρθρο του Γριτσόπουλου) λέει σε άλλο σημείο (λήμμ. “Κων/νος”, τόμ. 8, στ. 24) ότι ο Μανασσής, αγιογράφος του 14ου αιώνα, την αποκαλεί “Μήδεια” και προσθέτει ο Γριτσόπουλος:

“Εν τούτοις δια την αναστήλωσιν των εικόνων ωνομάσθη ευσεβής”.

Απλώς ευσεβής και όχι αγία.

Στους πρώτους αιώνες υπήρξε μεν η περίπτωση της λαϊκής αναγνώρισης προσώπων ως αγίων εξαιτίας της προσφοράς τους στην Εκκλησία. Όπως λέει όμως και ο Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός (“Διαπίστωση και Διακήρυξη της Αγιότητας των Αγίων”) χρειάζεται και η πεποίθηση της Εκκλησιαστικής συνείδησης ότι κάποιος είναι άγιος που θα “γεννάει στην συνείδηση τους ηυξημένη αγάπη, σεβασμό καί θαυμασμό για το χαριτωμένο ιερό πρόσωπο”.

Αν δούμε την μαρτυρία του σύγχρονου χρονογράφου Θεοφάνη που έγραφε ότι:

“εσκοτίσθη ο ήλιος επί ημέρας ιζ’…πάντας λέγειν και ομολογείν ότι δια την του βασιλέως τύφλωσιν ο ήλιος τας ακτίνας απέθετο”

και τις καταγραφές της ιστορίας για τις αντιδράσεις του λαού, φαίνεται ότι δεν υπήρξε κάποιο ευρύ λαϊκό κίνημα υπέρ της Ειρήνης οπότε να έλθει και η αναγνώριση της αγιότητας της. Τώρα τι ακριβώς λέει το χειρόγραφο 2205 της BHG, δεν ξέρω, όμως σημαντικά Ορθόδοξα εορτολόγια και συναξαριστές δεν την αναφέρουν καν.

ΥΓ

Τύπου “Λασκαράτε”. Σταμάτα επιτέλους να εκθιάζεις την ΘΗΕ όποτε γράφει κάτι που νομίζεις ότι σε συμφέρει. Εσύ δεν είσαι που την έβριζες και έγραφες ότι:

“Ασφαλώς η Ηθική Εγκυκλοπαίδεια κάνει ότι μπορεί να κουκουλώσει το πράγμα, αλλά όποιος έχει στοιχειώδη κρίσι καταλαβαίνει.”

(http://roides.wordpress.com/2008/03/18/180308a/)

Έλεος δηλ.

Και εδώ άλλα τόσα, μέσα σε μια προσπάθεια να τους συνεφέρω, ΕΞΗΓΩΝΤΑΣ τους (μα τόση υπομονή είχα…) τι σημαίνει αποδοχή αγιότητας κάποιου προσώπου:
http://roides.wordpress.com/2008/11/19/19nov08/#comment-14151

(Δεν μπορούν πλέον να πουν ότι δεν τους εξήγησα…)

Έγραψα μερικά πράγματα περί των αγίων και των “αγίων”.

Η συμβολή του χρήστη “Nomikou” με άφησε άναυδο… όμως το ξεπέρασα και τελικά παραθέτω μερικές πληροφορίες για τους επισκέπτες του blog και για τον τύπου “λασκαράτο” που τον βλέπω να του ανεβαίνει η πίεση και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί.

Καταρχάς, έγραψες τίποτε καινούριο; Όλα αυτά τα είχες γράψει και πριν. Και ασφαλώς, έχεις μπλέξει τα μην πω τι, οπότε διάβασε με προσοχή κάποια από τα παρακάτω.

Αυτό λοιπόν που είπα ισχύει στο ακέραιο. Λειτουργικά δεν τιμάται η μνήμη του αφού δεν διαβάζεται σε εκκλησιαστική σύναξη το όνομά του.

Λες να ξέρεις καλύτερα από εμένα τι λέει η ΘΗΕ; Ήδη σου είπα ότι τα παραπάνω τα αναφέρει και μάλιστα στον τόμο 6, στ. 969-970.

Και ασφαλώς, η ΘΗΕ δεν διαβάζεται στις λειτουργικές συνάξεις. Είναι επιστημονικό σύγγραμμα. Σαφέστατα η παράδοση του Νικοδήμου, ως αγίου, έχει μεγαλύτερο κύρος στα ζητήματα αυτά, και το συναξάρι του επηρέασε τα μεταγενέστερα σε μεγάλο βαθμό. Και το ουσιαστικό ζήτημα, στο επανέλαβα 100 φορές και δεν πα να φέρεις 500 σελίδες από το διαδίκτυο ή εγυκλοπαίδειες:

Τα βιβλία του εμπορίου ή το διαδίκτυο αποτελούν για την Ορθόδοξη Λειτουργική πράξη, απλώς φιλολογικά ή επιστημονικά συγγράμματα. Στις λειτουργικές συνάξεις των πιστών με τον ιερεά, στις Εκκλησίες, δεν μνημονεύονται οι αυτοκράτορες αυτοί. Αυτό είναι τελειωμένο. Δεν μνημονεύονται ως άγιοι, παρά μόνο το ζεύγος Ιουστίνος και Θεοδώρα. Το ίδιο για την Ειρήνη την Αθηναία.

Μερικά στοιχεία αγιολογίας προς τους αναγνώστες:

Το ζήτημα των συναξαρίων ο κάθε άσχετος θεωρεί ότι είναι απλό. Στην πραγματικότητα είναι σύνθετο για τον εξής προφανή λόγο:

Στην Ορθοδοξία, το θέμα των συναξαρίων δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπισε τα δογματικά ζητήματα. Αυτό γίνεται κατανοητό από την ακρίβεια που απαιτείται στη διατύπωση των δογμάτων. Ούτε ένα γράμμα δεν επέτρεψαν οι πατέρες να αλλαχθεί στις δογματικές διαμάχες με τις αιρέσεις, και τα δογματικά ζητήματα, όσοι επιστήμονες τα πραγματεύονται, είναι υποχρεωμένοι να ζητούν την ΑΠΟΛΥΤΗ ακρίβεια.

Όσο όμως απόλυτη ακρίβεια υπάρχει στα δογματικά ζητήματα, στα συναξάρια υπάρχουν ακόμη κάποια προβλήματα ιστορικής ακρίβειας ή φιλολογικά κ.λπ. Θα τα δούμε παρακάτω.

Τι είναι όμως τα συναξάρια:

“Η λέξη συναξάριο ετυμολογείται από τη λέξη σύναξη, που σημαίνει συνάθροιση των πιστών στους ναούς προς τιμή κάποιου αγίου. Στις συνάξεις συνήθως διαβαζόταν ο βίος του τιμωμένου προσώπου. Τα αναγνώσματα αυτά ονομάσθηκαν συναξάρια. Κάνουμε λόγο για το συναξάριο του Μ. ‘Αντωνίου, του Αγίου Γεωργίου κ.α. Συναθροίσεις πιστών γίνονται για να τιμηθούν και γεγονότα από τη ζωή του Χριστού, της Θεοτόκου, καθώς επίσης να μνημονευθούν άγγελοι, προφήτες και άλλα πρόσωπα της Π. Διαθήκης. Στις συναθροίσεις τιμούνται κτήτορες ή ανακαινιστές μονών, βασιλείς ή αρχιερείς. Διαβάζονταν ακόμα διηγήσεις σχετικές με κάποιο θαύμα, με κάποιο γεγονός, όπως είναι η σύγκληση Συνόδου, η ανεύρεση ή η μετακομιδή ιερού λειψάνου, εγκαίνια ναού ή ενα θλιβερό γεγονός, όπως είναι ο λοιμός, ο σεισμός κ.ά.”

(Παπαδόπουλος Αντώνιος, “Αγιολογία”, τόμ. Ι – Θέματα γενικά, ειδικά και εορτολογίου, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 18)

Είναι κλασική η περίπτωση της μνημόνευσης κτητόρων, βασιλέων (αυτοκρατόρων), γεγονότων σημαντικών κ.λπ. στα συναξάρια. Όλα αυτά, ή πολλά από αυτά έχουν επιζήσει από το παρελθόν, μέσω αλλεπάλληλων αντιγραφών διαφόρων χειρογράφων με ανάλογο περιεχόμενο τα οποία μαζεύονταν σε συλλογές. Κάποιες φορές γίνονταν και προσπάθειες για το συμμάζεμα τους.

Για παράδειγμα, να πως περιγράφεται το πως επέζησε ως αγιολογικό υλικό αυτή, η παλιά παράδοση περί Ειρήνης της Αθηναίας ως “ευσεβούς” όπως αναφέρει η ΘΗΕ. Τα γράφει ο Μανουήλ Γεδεών στο Βυζαντινό Εορτολόγιο του:

“αν δε ποθ’ ευρεθή εν χειρογράφοις Συναξαρίοις ή Μηναίοις η μνήμη και της αλαζόνος βασιλίδος Ειρήνης της Αθηναίας, οφείλομεν και τούτο εις τον ηγούμενον του Στουδίου Θεόδωρον• αυτός εν επιστολή προς αυτήν λαμπρώς εγκώμιον αυτή πλέκων επαινεί…”.

“Αν ΠΟΤΕ βρείτε την Ειρήνη την αλαζόνα σε κανένα χειρόγραφο συναξάρι”.

Είναι προφανές από το λεξιλόγιο, ότι η αλαζονεία και η αγιότητα δεν συμβαδίζουν. Το γεγονός ότι επέζησε η πληροφορία, οφείλεται σε χειρόγραφο του Θεοδ. Στουδίτη, ο οποίος είχε αρκετό κύρος στην εποχή του. Επειδή η χαρά του για την αναστήλωση των εικόνων που έκανε για πρώτη φορά η Ειρήνη ήταν μεγάλη, έγραψε το εγκώμιο για το λόγο αυτό. Στη ζωή του Θεοδώρου, ο αγώνας υπέρ των εικόνων έπαιξε κυρίαρχο ρόλο, αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι του συγγραφικού του έργου κατά των εικονομάχων και μάλιστα “διηύθυνε τον αγώνα κατά της εικονομαχίας εις την δευτέραν αυτής φάσιν” (ΘΗΕ, τομ. 6, στ. 213).

Παρά το εγκώμιο όμως του Στουδίτη, η μνήμη της Ειρήνης, ούτε καν ως ευσεβούς δεν διασώθηκε στην πορεία της παραδόσεως και έτσι, λειτουργικά η Ειρήνη είναι ανύπαρκτη. Είναι προφανές ότι ακόμη και εκείνου

“…του οποίου την αγιότητα διακήρυξε με πρωτοβουλία της μία Σύνοδος, δεν είναι στην συνείδηση του πληρώματος άγιος, οι πιστοί δεν προσφεύγουν στις πρεσβείες του ούτε προσβλέπουν στον τρόπο ζωής του ως εις πρότυπο.”

(Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, “Διαπίστωση και Διακήρυξη της Αγιότητας των Αγίων”, εκδ. Τέρτιος, Κατερίνη 1990, σελ. 36)

Δηλαδή, ακόμη και σύνοδος αν “αγιοποιήσει” κάποιον (πόσο μάλλον ένα μόνο μέλος της), οι πιστοί τον αγνοούν και η “αγιοποίηση” ή η διακήρυξη της ευσέβειας μένει κενό γράμμα. Αυτό σίγουρα, είναι κάτι που δεν έχουν κατανοήσει οι διάφοροι. Μια αναφορά στο μακρινό χειρόγραφο παρελθόν της Εκκλησίας, δεν σημαίνει και αποδοχή της από την παράδοση ή την εκκλησιαστική συνείδηση.

Εϊναι προφανές ότι στην περίπτωση του Ιουστινιανού συνέβει κάτι παρόμοιο και αυτό φαίνεται από τα αντικρουόμενα χειρόγραφα. Τελικά επέζησε το Ιουστίνος και όχι το Ιουστινιανός στα Μηναία, μια που ο ίδιος είχε πέσει στην αίρεση.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, σίγουρα δεν χαρακτηρίζεται από τον δυτικό σχολαστικισμό, ειδικά σε θέματα μη δογματικά. Και λέμε μη δογματικά, γιατί για την σωτηρία μου δεν παίζει κανένα ρόλο αν ο Ιουστινιανός ή ο Ιουστίνος ήταν όντως άγιος ή ευσεβής. Η Ορθόδοξη Εκκλησία σέβεται την παράδοση που δημιουργείται, όμως ειδικά για τη σωτηρία κρατάει πάντα τον τελευταίο λόγο για τον Θεό. Όπως λέει η Ορθόδοξος Ομολογία Δοσιθέου:

“Επί γαρ τω Θεώ μόνω, τω εχόντι απλώς τας κλεις του άδου και του θανάτου…και ειδότι τη ποσότητα και ποιότητα των ανθρωπίνων αμαρτιών, και τα κινήματα και εγκρύφια της καρδίας, δι’ ων προέρχεται η αμαρτία, κείται η λύτρωσις και ο διορισμός της λυτρώσεως, τη Εκκλησία δε μόνον εφείται το παρακαλείν”

Στην Εκκλησία σώζεται η παράδοση αυτή. Όπως γράφει καθ. Καρμίρης (”Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας”, τόμ. Α’, 2η έκδ., Αθήνα 1960, σελ. 293), στη θεία λειτουργία του Χρυσοστόμου στο αρχιερατικό αναφέρεται:

“Είτα ο Διάκονος: Δύναμις,
και ο α΄ χορός: Άγιος ο Θεός·
ο Διάκονος και ο Αρχιερεύς: Κύριε σώσον τους ευσεβείς, επαναλαμβανόμενον υπό των δύο χορών
ο Διάκονος: Κύριε σώσον τους βασιλείς, επαναλαμβανόμενον υπό του α΄ χορού
ο Διάκονος και ο Αρχιερεύς: Και επάκουσον ημών.”

Οι αυτοκράτορες που αναφέρονται ως ευσεβείς δεν είναι ούτε Άγιος Αντώνιος, ούτε Μέγας Ευθύμιος. Αναφέρονται και σώζονται μόνο ως ευσεβείς.

Όμως ακόμη και στην περίπτωση σωζομένων, πράγματι αγίων, τα πράγματα δεν είναι απλά, ούτε η Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργεί με σχολαστικισμό όπως οι Λατίνοι:

“Η «διόρθωση» και η «συμπλήρωση» όμως των στοιχείων της ζωής των αρχαίων Αγίων της εκκλησίας είναι γνωστό ότι δεν έχει πολλά περιθώρια σήμερα, υστέρα από την απώλεια κάθε «έγκυρης» μαρτυρίας περί αυτών. Γι’ αυτό το «επίπονο» έργο αυτό δεν είναι απλώς μακρόχρονο, αλλά εγγίζει τα όρια του αδυνάτου. Εν τω μεταξύ η τιμή των Αγίων αυτών παγώνει στο σημείο που έφθασε. Τίποτε δεν «καταργείται», αλλά και τίποτε δεν προχωρεί σε νέες εκδηλώσεις εορτασμού, ανέγερση ναών, επίσημες αναφορές προς τους Αγίους αυτούς, την αναφορά και χρήση του αγιολογικού – εορτολογικοϋ υλικού τους.

(Κορακίδης Σ. Αλεξάνδρος, “Αγιότητα και Μαρτύριο – Η Αγιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος, Αθήνα 2000, σελ. 37)

Εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, όπως ο Νικόδημος ο οποίος ήταν εξέχων μέλος της Εκκλησίας και άγιος και ανέλαβε να “διορθώσει” ως ένα βαθμό τα συναξάρια, τα πράγματα δεν μπορούν πλέον εύκολα να αλλάξουν, όπως αποδέχονται οι ειδικοί αγιολόγοι.

Η λειτουργική πραγματικότητα όμως είναι σαφής. Μέσα στον Ναό, στην λειτουργική σύναξη δεν επέζησε η μνημόνευση ούτε της Ειρήνης, παρά το εγκώμιο του Στουδίτη για την ανύψωση των εικόνων, ούτε του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας, έστω ως ευσεβών, ή ως απλή μνημόνευση των ονομάτων τους. Πιθανόν, στο συναξάρι της κων/πόλεως να αναφέρονται τα ονόματά τους όχι ως άγιοι αλλά ως κτήτορες της Αγίας Σοφίας. Αυτό είναι πιθανόν. Και σήμερα, στα μοναστήρια και τους ναούς, διαβάζονται τα ονόματα των κτητόρων, και φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άγιοι, ούτε κατά διάνοια.

Ακόμα όμως και στην περίπτωση της ΘΗΕ, που γράφει περί αγιότητας του Ιουστινιανού. Οι διάφοροι, δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί η Ορθόδοξη Εκκλησία:

Η ανακήρυξη…άνευ της εκκλησιαστικής συνειδήσεως (του λαού)…παρέμεινε ανίσχυρη και άκυρη. Ο ‘Αμμώνιος θανατώθηκε γιατί λιθοβόλησε τον έπαρχον της πόλεως. Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας ηθέλησε να τον αναγνωρίσει, ως άγιο μάρτυρα, αλλά η συνείδηση της εκκλησίας το απέρριψε και έμεινε ανίσχυρο, όπως συνέβαινε και σε άλλες περιστάσεις….ο Πατριάρχης Πολύευκτος…όταν ο Νικηφόρος Φωκάς ετίμησε τους πεσόντες στην Κρήτη, ως μάρτυρες…το απέρριψε…Και ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ’ ο σοφός ανακήρυξε άγιες τις γυναίκες του Θεοφανώ και Ζωή. Η Θεοφανώ…έγινε αποδεκτή. Η Ζωή όμως…δεν έγινε αποδεκτή, ως αγία υπό της εκκλησίας.”

(Κορακίδης, ό.π., σελ. 32)

Δηλαδή, ακόμη κι αν κάποιος “αγιοποίησε” τον Ιουστινιανό, αυτό θα πρέπει να περάσει και στη λειτουργική συνείδηση της Εκκλησίας. Και ήδη είπα 10 φορές, για τον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα και την Ειρήνη, ότι δεν πέρασαν στα Μηναία.

ΥΓ
Η μετάνοια είναι ένα σωτηριώδες γεγονός για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Μόνο η αμετανοησία δεν σώζει, και αυτή, εξαιτίας της προαίρεσης του ανθρώπου που δεν επιθυμεί την σωτηρία του. Ο Χριστός το δίδαξε καθαρά, ότι είτε έρθει κάποιος εξαρχής, είτε στο τέλος, η βασιλεία του τον περιμένει το ίδιο.

Κι εσένα τύπου “λασκαράτε”, ενώ τώρα σου είναι αδιάφορο και μισητό το γεγονός του Χριστού, θα ήταν ωραία, ακόμη κι αν άλλαζες γνώμη την τελευταία στιγμή να γινόταν δεκτή η αλλαγή σου. Αυτό είναι δώρο, κι όμως εσύ, στην κατάσταση που βρίσκεσαι τώρα το βλέπεις (ή το παρουσιάζεις) ως πρόβλημα. Δικό σου θέμα…

Όμως, για τον ποιόν της προηγούμενης ζωής των αγίων, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται διόλου εφόσον μετανόησαν. Υπάρχουν πρώην πόρνες όσιες, αγίες και μάρτυρες, όπως η Ευδοκία και η Μαρία η Αιγυπτία. Ο ληστής που συγχωρέθηκε στο Σταυρό, θα είχε πάρει ζωές ανθρώπων. Κι όμως.
Εμάς μας αρέσει να ζητάμε τις πρεσβείες τέτοιων ανθρώπων γιατί τις θαυμάζουμε και τους τιμούμε για τον αγώνα τους.

Και εμείς πάλι, που είμαστε μαζί με τον κλήρο μέρος της εκκλησιαστικής συνείδησης, κατανοούμε διαφορετικά τον Μ. Θεοδόσιο ή τον Ιουστινιανό, από τον Μέγα Αντώνιο, τον Άγιο Νεκτάριο, Το Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον Μέγα Bασίλειο. Αυτό φαίνεται καθαρά από τον τρόπο με τον οποίο τους εορτάζουμε.

Δεν θίγει λοιπόν κανένα η δική σου αρνητική προαίρεση.

Α…, πείτε επίσης στον δικό σας άγιο, τον αρχι-διαφωτιστή Βολταίρο, ξέρεις…τον δουλέμπορο, ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουμε και μαύρους αγίους των οποίων ζητάμε τις ευχές τους (ή μάλλον πες του “αράπηδες” καλύτερα, γιατί είμαι σίγουρος ότι έτσι θα το καταλάβει πιο σωστά αφού ήταν ιδιαίτερα “διαφωτισμένη” προσωπικότητα…).

- Παραμύθι #5: Για αντιπερισπασμό, ανάμεσα στα περί δήθεν αγιότητας της Θεοδώρας, αναφέρουν και την μέγιστη “κουταμαρίτσα”, περί ΔΗΘΕΝ κατάργησης της τελετής του Αγίου Φωτός από τον Πατριάρχη Εφραίμ. Μια μαρτυρία που ενώ την επικαλείται και ο Κοραής, εντούτοις κάνει κοκοκό ο ίδιος, και δεν γράφει ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ υπάρχουν οι τεκμηριωμένες μαρτυρίες ΟΤΙ κάποιος, κάπου, κάποτε την ΚΑΤΑΡΓΗΣΕ! Είναι δυνατόν να καταργήσει κάποιος την τελετή αυτή που υπήρχε τότε 15 αιώνες, και να μην το μνημονεύει ΚΑΝΕΙΣ σε κείμενά του;

Εδώ διαβάστε πως διασύρονται οι φίλοι μας, συνειδητοί “λάτρεις της αλήθειας” επειδή μετά δεν ζήτησαν συγγνώμη για τις συκοφαντίες:
http://roides.wordpress.com/2008/05/12/mera_mhteras/#comment-10283

Ο “αιρετικός” μάλλον έχει μαύρα μεσάνυχτα για το θέμα του Εφραίμ και του Αγίου Φωτός.

Τα περί Εφραίμ τα αναφέρει ο Κοραής που τα έχει πάρει από τον Καυσοκαλυβίτη, και ο Κων/νος Οικονόμος τους κράζει εδώ και 200 χρόνια και τους δύο.

- Καταρχάς η Μαρτυρία του Εφραίμ δεν είναι γραπτή.

- Η μαρτυρία λέει ότι τάχα ο Εφραίμ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ την τελετή του αγίου φωτός, όμως κάτι τέτοιο πρέπει να στηριχτεί από την βιβλιογραφία. Θα ήταν πασίγνωστο ένα τέτοιο γεγονός ότι για τόσα χρόνια ο Εφραίμα είχε απαγορεύσει την τελετή.

- Και το ακόμα χειρότερο για εσάς είναι ότι λίγοι έχουν διαβάσει το “Φωτομαχικά…” του Μεταλληνού όπου αναφέρει πηγή πως ο Εφραίμ ΣΤΗΡΙΖΕ το προσκύνημα του Αγίου Τάφου με απειλή αφορισμού για όποιον εμπόδιζε με λόγια ή έργα την προσέλευση των ανθρώπων. Πως στην ευχή δικαιολογείται να αφορίζει τους άλλους και να διακόψει ο ΙΔΙΟΣ την τελετή;

Εδώ είναι οι λατρεμένες πληροφορίες για άνοιγμα του νου:

http://www.oodegr.com/oode/asynithista/thavmata/agio_fws_patriarxis_1.htm

Προσωπικά έχω αγοράσει την αναφερόμενη βιβλιογραφία. Τα περί Εφραίμ είναι μεγάλη κοραϊκή πατάτα…

- Παραμύθι #6: Εδώ πια, είναι για “στενοχώρια”. Ακούγοντας έναν άλλο χαρδαβελοερευνητή της “παρέας” τους και χωρίς να εξετάσουν το θέμα, μας λένε ότι η ευχή που ο Πατριάρχης διαβάζει στον Άγιο Τάφο, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ότι το Άγιο Φως είναι θαύμα! Το να αρνείσαι το θαύμα, είναι δικαίωμά σου, ουδόλως μας απασχολεί. Το να λες όμως ΨΕΥΔΩΣ ότι η ίδια η ευχή ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ το θαύμα, είναι για γιαούρτια και δημόσια διαπόμπευση.

Εδώ ξανακαλούνται για ενημέρωση οι εν λόγω ανενημέρωτοι, αλλά και “λάτρεις της αλήθειας” επειδή μετά, δεν ζήτησαν συγγνώμη για τις συκοφαντίες:
http://roides.wordpress.com/2008/05/12/mera_mhteras/#comment-10353

τύπου “Λασκαράτος”.

Οι γνωστές διαδικτυακές σάχλες για το τι ακριβώς γράφει η Πατριαρχική ευχή και όσα λέει ο Καλοκύρης, έχουν επίσης απαντήθεί με τρελλή λεπτομέρεια εδώ:

http://www.oodegr.com/oode/asynithista/thavmata/agio_fws_skepseis1.htm

ΠΟΥΘΕΝΑ στα λεγόμενα της ευχής δεν δικαιολογούνται όσα γράφονται από τους γνωστούς διαδικτυακούς συκοφάντες (οι οποίοι τώρα …τρέχουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα).

ΠΟΥΘΕΝΑ δεν στηρίζονται στα λεγόμενα της ευχής όσα γράφει ο Καλοκύρης.

Έχουν ξεψαχνιστεί δεόντως τα βιβλία των Καλοκύρη και Μεταλληνού καθώς και του Μηλιαρά και καμμιά 20ρια ακόμη σχετικά (που αμφιβάλλω αν τα έχει δει ποτέ από κοντά κανείς από εσάς…).

Επίσης, ο Τσέτσης έχει πει και το εξαιρετικό ότι οι Ιεροί Κανόνες είναι κάτι …ξεπερασμένο (πράγμα απίστευτο και αιρετικό, που θεωρητικά τον βγάζει και εκτός Ορθοδοξίας), προκειμένου να δικαιολογήσει μια πρόχειρη συγκόλληση Ορθοδόξων-Παπικών. Όμως, το βέβαιο είναι ότι κανείς ποτέ δεν μπαίνει στον Άγιο Τάφο εκτός του Πατριάρχη οπότε κανείς Τσέτσης δεν γνωρίζει αυτό για το οποίο μιλάει ως αυτόπτης. Επίσης, είναι γνωστές οι λάμψεις, τα εκατοντάδες αναμμένα κεριά που ανάβουν μόνα τους εκτός του ναού ΠΡΙΝ βγει ο Πατριάρχης, οι πύρινες σφαίρες, τα φωτεινά νέφη.
Άρα ο Τσέτσης λέει μάλλον αρλούμπες. Άγιο Φως δεν είναι ΜΟΝΟ τα κεριά του Πατριάρχη, αλλά όλο το σύνθετο αυτό φαινόμενο. Ο κάθε Καλόπουλος, αντί να διαψεύδει τα δικά του “θαύματα” με τα κεράκια που σαν μικρό παιδάκι κατασκευάζει στις εκπομπές, θα πρέπει να καταφέρει να αναπαράγει ΟΛΑ τα φαινόμενα του Αγίου Φωτός, βήμα-βήμα, και μετά να μιλήσει για διάψευση…

ΥΓ

Κάθε τι που ενσωματώνεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ειδικά στο δογματικό επίπεδο, περνάει από την κρισάρα της Ιεράς Παράδοσης και γίνεται δεκτό μόνο εφόσον είναι έγκυρο ως προς το περιεχόμενο.

Σε προηγούμενο μήνυμα, σου έδειξα επαρκώς ότι ΚΑΝΕΙΣ αυτοκράτορας δεν μπόρεσε να διαπεράσει τα μυστήρια και τα δόγματα της ορθόδοξης Εκκλησίας, όσο κι αν το προσπάθησε.

Η αναστύλωση των εικόνων και ΚΑΘΕ ανάλογο γεγονός, ήταν έργο της αντίστασης του λαού και της Εκκλησίας ΜΟΝΟ και κανενός αυτοκράτορα. Αν ήταν όλα αυτά έργα αυτοκράτορα, τότε εξίσου θα είχαν πετύχει και οι αιματηρές διώξεις των εικονομάχων αυτοκρατόρων. Με τον ίδιο τρόπο ο Κων/νος δεν είχε την παραμικρή ανάμειξη στα αποτελέσματα της Α’ Οικ. Συνόδου, γιατί αν είχε, τότε θα είχε καταφέρει να επιβάλλει και τον Αρειανισμό που επίσης επεδίωξε σε μεταγενέστερη περίοδο.

ΥΓ2

Το Βυζάντιο ήταν μια καταπληκτική κοινωνία, που σταμάτησε τις εγκληματικές ασυδοσίες της παγανιστικής αρχαιότητας, ελληνικής και μη όπου τα κοριτσάκια σε ποσοστό από 20% έως 75% τα πέταγαν στα σκουπίδια επειδή τους ήταν βάρος, βασάνιζαν, ακρωτηρίαζαν ανθρώπους, τους πέταγαν στις αρένες, τους έκαιγαν ζωντανούς, τους έκοβαν τα μέλη, τάϊζαν με αυτούς τα ζώα, έφτιαχαν παραστάσεις αρχαίων τραγωδιών όπως με τον Προμηθέα όπου οι πρωταγωνιστές-δούλοι πάθαιναν μπροστά στα μάτια των θεατών όσα έλεγε ο μύθος, μετέτρεψαν τον αθλητισμό σε αιματηρό θέαμα για ψυχικα αρρώστους, αυτομαστιγώνονταν ή έκοβαν τα γεννητικά τους όργανα σε μυστηριακές λατρείες, στους εμφύλιους πολέμους σκότωναν γυναίκες και παιδιά και όσους ζούσαν τους σκλάβωναν, σκότωναν μέχρι και τους ικέτες, κατέστρεφαν ναούς και αγάλματα, βιβλιοθήκες, άφησαν να εξαφανιστεί στην εποχή του αττικισμού κάθε ίχνος γραμματείας που δεν προερχόταν από χέρι αττικιστών, είχαν καμμιά 40ρια δαίμονες αλλά και Θεούς πιο εκδικητικούς από τους δαίμονες, που μάλιστα στον Τρωικό πόλεμο, πολέμησαν ενάντια στους Έλληνες;

——
Σου άρεσε το παραπάνω κείμενο αυτό, που καθρεφτίζει τα όσα έγραψες σε στιλ παραλληρήματος; Είδες τι εύκολες που είναι οι απαντήσεις στα “σεντονάκια” παθογένειας σαν αυτά που έγραψες παραπάνω; Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις πως σε όσα τυχόν παραθέσεις, θα πάρεις ως πρόχειρη απάντηση αρκετές δεκάδες σελίδες, από τις …μεγάλες σαν της Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα. Οπότε, μην μου απλώνεις εμένα τα γνωστά διαδικτυακά “σεντόνια” των Ρασσιά και ΣΙΑ. Άστα για κανέναν άλλο. Και άλλωστε ποτέ δεν τα διαβάζει κανείς…